Υπήρξαν ελαφρυντικές περιστάσεις: τραυματισμοί, αποδυναμωμένη επιθετική γραμμή, τα πρώτα «παιδικά προβλήματα» ενός νέου στιλ παιχνιδιού, καθώς και οι αποχωρήσεις της εξτρέμ Olivia Smith — με παγκόσμιο ρεκόρ μεταγραφής ύψους 1 εκατ. λιρών — και της αρχηγού Taylor Hinds.

Ανάμεσά τους, ωστόσο, υπήρξαν και λιγότερο δικαιολογημένοι παράγοντες: οι καθυστερημένοι διορισμοί των Gareth Taylor και Rob Clarkson το καλοκαίρι, η μη αντικατάσταση της Smith, καθώς και ένα μετέπειτα «νευρικό» κυνηγητό μεταγραφών σε μια περιορισμένη αγορά, που άφησε το ρόστερ ισχνό και ακόμη πιο ευάλωτο στους τραυματισμούς.

Υπάρχουν όμως και παράγοντες που μοιάζει σχεδόν άκομψο να συμπεριληφθούν σε μια τέτοια λίστα.

Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για τη φετινή σεζόν της Liverpool χωρίς να αναφερθεί στους θανάτους του πρώην προπονητή Matt Beard, σε ηλικία 47 ετών, τον Σεπτέμβριο — μόλις δύο εβδομάδες μετά την έναρξη της σεζόν — και, έναν μήνα αργότερα, του φροντιστή Jonathan Humble, 44 ετών.

Οι αιφνίδιοι θάνατοί τους άφησαν έναν σύλλογο, ήδη συγκλονισμένο από την απώλεια του Diogo Jota και του αδελφού του, Andre Silva, να προσπαθεί να διαχειριστεί αντοχή, απόγνωση και εξάντληση μόλις λίγο μετά την έναρξη της σεζόν. Ο Matt Beard, που κατέκτησε τον τίτλο της WSL τη σεζόν 2013-14 με τη Liverpool, άφησε ένα βαθύ και ανεξίτηλο αποτύπωμα στις δομές του συλλόγου, στο προσωπικό και στο ρόστερ, θέτοντας πρότυπα που επανέφεραν τη Liverpool ως ομάδα της κορυφαίας κατηγορίας, ενώ παράλληλα εντόπισε και ανέπτυξε νεαρά ταλέντα — ανάμεσά τους και την Olivia Smith.

Ο Jonathan Humble, που πέρασε έξι χρόνια στη Manchester United πριν ενταχθεί στη Liverpool το καλοκαίρι, περιγράφηκε ως «ευγενικός γίγαντας» από τον Andy O’Boyle.

Ο αγώνας πρωταθλήματος της Liverpool με την Aston Villa αναβλήθηκε το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε τον θάνατο του Matt Beard. Πολλοί άνθρωποι μέσα στον σύλλογο χαρακτήρισαν τον Andy O’Boyle«εξαιρετικό» στον τρόπο με τον οποίο διασφάλισε ότι δόθηκε επαρκής στήριξη σε όσους επηρεάστηκαν — συμπεριλαμβανομένων πρώην παικτριών που επέστρεψαν στον σύλλογο για να παραστούν στις κηδείες. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, προσλήφθηκαν σύμβουλοι πένθους, οι οποίοι παρέμειναν διαθέσιμοι μέχρι το τέλος του έτους, βοηθώντας προσωπικό και παίκτριες να επεξεργαστούν τα γεγονότα.

Παρότι ο σύλλογος έδωσε χρόνο και χώρο σε παίκτριες και προσωπικό, το ποδόσφαιρο συνεχίστηκε.

«Ήταν δύσκολο γιατί, ερχόμενα το ένα τόσο γρήγορα μετά το άλλο, απλώς έλεγες στον εαυτό σου: “Τι συμβαίνει εδώ; Τι γίνεται;”», λέει ο Gareth Taylor, ο οποίος γνώριζε καλά τον Beard σε όλη τη διάρκεια των προπονητικών τους καριερών και μιλούσαν συχνά στο τηλέφωνο. «Στηρίζεις ο ένας τον άλλον και προχωράτε μαζί, αλλά με το πένθος το θέμα είναι ότι επηρεάζει τον καθένα διαφορετικά. Δεν είναι κάτι όπου μπορείς απλώς να πεις: “Πάμε παιδιά, πρέπει να προχωρήσουμε τώρα”».

«Δεν θα έλεγα ότι ήταν ο μοναδικός λόγος που δυσκολευόμασταν, αλλά μπορούσες να το νιώσεις».

«Σίγουρα, ο Andy και ο Gareth απομακρύνθηκαν για ένα διάστημα από το καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, προσπαθώντας να διαχειριστούν την κατάσταση με τις παίκτριες, με τις οικογένειες, με το πένθος», προσθέτει ο Rob Clarkson. «Προσπαθείς να το ξεπεράσεις, αλλά προφανώς δεν το ξεπερνάς ποτέ ολοκληρωτικά. Είναι κάτι που θα υπάρχει πάντα».

Κάποια στιγμή, ωστόσο, το ποδόσφαιρο έπρεπε να μπει ξανά στο επίκεντρο, ιδίως καθώς τα αποτελέσματα συνέχιζαν να απογοητεύουν. Μέχρι την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου, η Liverpool δεν είχε ακόμη κατακτήσει βαθμό και βρισκόταν ανάμεσα στις πιο αδύναμες επιθετικά ομάδες του πρωταθλήματος. Οι εξωτερικές αμφισβητήσεις σχετικά με το στιλ παιχνιδιού της και την έλλειψη επένδυσης το καλοκαίρι δυνάμωναν.

Η εγκατάλειψη του παιχνιδιού κατοχής που πρέσβευε ο Gareth Taylor δεν ήταν καν θέμα συζήτησης. Η απόφαση του Andy O’Boyle να ορίσει τον Taylor μόνιμο προπονητή, μετά την απόλυση του Matt Beard τον Φεβρουάριο, προέκυψε από την επιθυμία να επαναπροσδιοριστεί το αγωνιστικό πρόσωπο της Liverpool.

Συνεχίζεται…