Ένα συγκινητικό κείμενο του Alisson ανέβηκε στην ιστοσελίδα Players’ Tribune, στο οποίο αναλύει το πως διαχειρίστηκε τον θάνατο του πατέρα του.
Η συγκεκριμένα ιστοσελίδα φιλοξενεί γραπτά αρκετών αθλητών και για αυτή ο Βραζιλιάνος γκολκίπερ της Liverpool, ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών, κάνει μια κατάθεση ψυχής, την οποία μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.
Όταν περπατάς μέσα σε μία καταιγίδα
Έχω αυτό το όραμα του πατέρα μου ως νεότερου άνδρα. Είναι πιο βαθύ από μια απλή ανάμνηση. Οι αναμνήσεις είναι θολές, σωστά; Αυτό είναι διαφορετικό. Αυτό είναι πολύχρωμο. Είναι ζεστό. Σχεδόν σαν όνειρο.
Νομίζω ότι είμαι περίπου 3 χρονών, αλλά ήδη κλωτσάω μια μίνι μπάλα ποδοσφαίρου στο σαλόνι μας με τον αδερφό μου, τον Muriel. Είναι 8 χρονών και τον ακολουθώ ήδη παντού. Έχω «δεμένο το σχοινί γύρω από τη μέση του», όπως λέμε.
Ο πατέρας μου μόλις γύρισε σπίτι από μια κουραστική μέρα στη δουλειά και είναι στον καναπέ, πλήρως ξαπλωμένος. Ξέρετε πώς ξαπλώνουν οι μπαμπάδες μετά από μια κουραστική μέρα, σαν να ζυγίζουν 400 κιλά; «Ααααααα…. Είμαι τόσο κουρασμένος….»
Στη Βραζιλία, είναι μια συγκεκριμένη στάση σώματος. Έχει το μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι του και το δεξί του χέρι κρέμεται πάνω από τον καναπέ.
Εγώ και ο αδερφός μου μπαίνουμε τρέχοντας στο δωμάτιο και αρχίζουμε να τον ταρακουνάμε.
«Μπαμπααααααα! Έλα!!!»
Διαμαρτύρεται για λίγα δευτερόλεπτα και μετά κυλιέται από τον καναπέ στο χαλί.
«Ναιιιιιιιιιιιι!!!!»
Τότε ο πατέρας μου κυλιέται μέχρι κάτω από τον καναπέ. Εξαφανίζεται. Το μόνο που βλέπεις είναι δύο μεγάλα χέρια που βγαίνουν από το σκοτάδι, τα οποία κινούνται σαν τρελά.
«Δεν θα σκοράρεις ποτέ σήμερα. Είμαι ο Taffarel!»
Είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το χαλί είναι το γήπεδο μας. Το κενό κάτω από τον καναπέ είναι το τέρμα. Τα μεγάλα χέρια του πατέρα μου είναι σαν τον Taffarel.
Ο αδερφός μου είναι ο Rivaldo, ο Bebeto, ο Ronaldo, ο Dunga…
Μπορώ να είμαι όποιος δεν διαλέξει. (Η μοίρα όλων των μικρών αδερφών.)
Είναι τόσο έντονο που μπορώ ακόμη και να το μυρίσω. Μπορώ να μυρίσω τον καναπέ. Μπορώ να μυρίσω τη μαμά μου να μαγειρεύει δείπνο. Μπορώ να μυρίσω τα ρούχα του πατέρα μου.
Μπορώ να δω τα μεγάλα του χέρια να κουνάνε πέρα δώθε, προσπαθώντας να κάνει μια ηρωική απόκρουση πέναλτι στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πού και πού, βγάζει το κεφάλι του από κάτω από τον καναπέ και κάνει το πρόσωπο του κλόουν. Ο αδερφός μου κι εγώ γελάμε σαν τρελοί.
Όχι μόνο μπορώ να κλείσω τα μάτια μου και να το δω… μπορώ να το νιώσω , σαν να ήταν μόλις χθες.
Όταν με ενημέρωσαν ότι ο πατέρας μου πέθανε, ήμουν έναν ωκεανό μακριά από το σπίτι μου. Ήμουν στο Liverpool και ήμασταν στη μέση της σεζόν 2020-2021. Ο θάνατός του ήταν ξαφνικός. Ένα απόλυτο σοκ. Η μητέρα μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι είχε συμβεί ένα ατύχημα και ότι ο πατέρας μου είχε πνιγεί στη λίμνη δίπλα στο σπίτι μας. Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι ένιωθα τόσο χαμένος. Δεν φαινόταν πιθανό κάποιος σαν τον πατέρα μου να μπορούσε πραγματικά να έχει φύγει. Ήταν «αντρικός άνδρας», όπως λένε. Πιο δυνατός δεν γινόταν.
Πάντα άκουγα αυτές τις ιστορίες για αυτόν ως παιδί. Ήταν και τερματοφύλακας. Υποθέτω ότι είναι στο DNA μας. Στο γήπεδο, έλεγαν ότι δεν φοβόταν καθόλου. Ορμούσε και έριχνε το πρόσωπό του κατευθείαν στο παπούτσι του επιθετικού.
«Ο πατέρας σου ήταν τρελός », μου είπαν οι φίλοι του.
Νόμιζα ότι ήταν απλώς μια ιστορία. Αλλά ήταν στην πραγματικότητα αλήθεια, και ήταν πολύ πιο βαθύ από ένα απλό ποδόσφαιρο.
Στο γήπεδο ποδοσφαίρου, ή στην πραγματική ζωή, ήταν ένας άντρας με τα όλα του. Ό,τι έκανε ποτέ, ήταν πάντα «πρώτα η οικογένεια».
Όταν πέθανε, με κατέστρεψε. Δεν μπορούσα καν να σκεφτώ το ποδόσφαιρο. Έπρεπε να θυμάμαι συνεχώς ότι έπαιζα κιόλας ποδόσφαιρο και ότι παλεύαμε για την πρώτη τετράδα. Ήταν ακόμα πιο περίπλοκο, επειδή ήταν ακριβώς στη μέση της πανδημίας, και οι λεπτομέρειες της επιστροφής ήταν ένας εφιάλτης. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος στο τρίτο μας παιδί και ο Covid είχε ξανά έξαρση στη Βραζιλία. Ο γιατρός της είπε ότι ήταν επικίνδυνο για εκείνη να ταξιδέψει, οπότε έπρεπε να μείνει στο Liverpool με τα παιδιά μας. Αυτό ήταν απόλυτη θλίψη για εκείνη, επειδή αγαπούσε τόσο πολύ τον πατέρα μου. Πάντα αστειευόμασταν ότι την αγαπούσε περισσότερο. Αν είχαμε ποτέ μια μικρή διαφωνία μπροστά στον πατέρα μου, έλεγε πάντα: «Νομίζω ότι η Natalia έχει δίκιο».
Ήταν η κόρη που δεν απέκτησε ποτέ.
Θα έπρεπε να πετάξω μόνος μου στη Βραζιλία.
Οι επόμενες δύο ή τρεις μέρες ήταν θολές. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι ήταν όλα τα λουλούδια που έρχονταν στο σπίτι μας. Από τον Virgil, τον Andy, τον Fabinho, τον Firmino, τον Thiago… και ούτω καθεξής. Όλα τα αδέρφια μου. Όλοι μας έστειλαν λουλούδια με συλλυπητήρια. Και όχι μόνο από τους συμπαίκτες μου, αλλά ακόμη και ο Pep Guardiola και ο Carlo Ancelotti μου έστειλαν συλλυπητήρια επιστολή. Πραγματικά με άγγιξε. Κάθε 10 λεπτά, υπήρχε ένα άλλο χτύπημα στην πόρτα μας, με έναν διανομέα να κρατάει λουλούδια.
Δεν νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι κάτι τόσο μικρό όταν υποφέρεις. Ήταν μια υπενθύμιση ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι αντίπαλοί σου αναγνωρίζουν τον άνθρωπο πίσω από το όνομα στη φανέλα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, με πήρε τηλέφωνο ο Jurgen και ένιωθα τόσο ένοχος που έλειπα από την προπόνηση, επειδή ήμασταν εκτός της πρώτης τετράδας και χρειαζόμασταν κάθε βαθμό. Αλλά ο Jurgen μου είπε να πάρω όσο χρόνο χρειαζόμουν.
Είπα «Ναι, αλλά, αλλά…»
Είπε, «Όχι, όχι. Μην ανησυχείς για τίποτα».
Ο Jurgen είχε χάσει τον πατέρα του περίπου στην ίδια ηλικία και καταλάβαινε πολύ καλά τον πόνο μου. Δεν ήταν απλώς ένας προπονητής για μένα, αλλά περισσότερο σαν ένας δεύτερος πατέρας. Νομίζω ότι όλοι μπορούσαν να το δουν αυτό, από τη στιγμή που έτρεξε σαν τρελός στη μέση του γηπέδου για να πηδήξει στην αγκαλιά μου όταν ο Origi σκόραρε εναντίον της Everton. Βάζω αυτό το βίντεο στο τηλέφωνό μου πού και πού και γελάω κάθε φορά. Αλλά υπήρχαν τόσες πολλές στιγμές που το κοινό δεν βλέπει ποτέ, όπου καθόμασταν στο λεωφορείο μετά από εκτός έδρας αγώνες και γιορτάζαμε τις νίκες με μια μπύρα, σαν ένας σωστός Γερμανός και ένας σωστός Βραζιλιάνος.
Ο Jurgen μου επέτρεψε να αφιερώσω χρόνο για να θρηνήσω, και πολλοί προπονητές δεν θα ήταν τόσο κατανοητικοί. Για μένα, είναι ο τρόπος της Liverpool. Απλώς είναι διαφορετικά εδώ. Ακόμα και οι παίκτες είναι διαφορετικοί. Ο Ray Hoghan, που ήταν ο γενικός αρχηγός της ομάδας μας εκείνη την εποχή, μου έστειλε μήνυμα και μου είπε ότι τα παιδιά είχαν μαζευτεί και συμφώνησαν να πληρώσουν για μια ιδιωτική πτήση για να πάω στην κηδεία, ώστε να μην χρειάζεται να ανησυχώ για τίποτα. Αλλά ήταν μια αδύνατη κατάσταση, γιατί εκείνη την εποχή, για να πετάξεις έξω από τη χώρα, έπρεπε να μπεις σε καραντίνα σε ξενοδοχείο για 14 ημέρες όταν επέστρεφες. Η σκέψη να γυρίσω από την κηδεία του πατέρα μου και να μείνω παγιδευμένος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου μόνος μου για δύο εβδομάδες ήταν δύσκολη, αλλά το χειρότερο ήταν να φαντάζομαι τη γυναίκα μου μόνη της για τόσο πολύ καιρό. Θα βρισκόταν στο τρίτο τρίμηνο της κύησης, και όλα μπορούσαν να συμβούν.
Τηλεφώνησα στη μαμά μου και στον αδερφό μου και τους εξήγησα την κατάσταση, και αυτό ήταν το πιο βάναυσο τηλεφώνημα της ζωής μου. Κλαίγαμε πολύ, αλλά στο τέλος αποφάσισα ότι ο πατέρας μου θα ήθελε να μείνω με τα παιδιά μου και την «αγαπημένη του κόρη» και να τα προστατεύσω, όσο δύσκολο κι αν ήταν. Έτσι έζησε τη ζωή του, και αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος να τον τιμήσω.
Κάθε φορά που είχα την ευκαιρία να τον αγκαλιάσω, τον αγκάλιαζα. Κάθε φορά που είχα την ευκαιρία να του πω ότι τον αγαπώ, του το έλεγα. Δεν έμενε τίποτα ανείπωτο. Ήξερε…
Παρόλα αυτά, ποτέ δεν ένιωσα τόσο μακριά από το σπίτι.
Έπρεπε να παρακολουθήσουμε την κηδεία του μέσω FaceTime. Ο αδερφός μου κρατούσε ψηλά το τηλέφωνο σε όλη τη διάρκεια της τελετής και εγώ μπόρεσα να προσευχηθώ και να κλάψω με τη μητέρα μου, ακόμη και να αποχαιρετήσω τον πατέρα μου στο φέρετρό του. Εκείνη τη στιγμή, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε μια οθόνη. Όλες οι αναμνήσεις σου και η αγάπη σου γεφυρώνουν την απόσταση και μιλάς στον πατέρα σου στην αιωνιότητα.
Είναι αλήθεια, δεν είχα τίποτα άλλο να του πω. Τα είχαμε ήδη πει όλα. Το μόνο που μου είχε απομείνει να πω ήταν «ευχαριστώ».
Όχι μόνο επειδή είναι πατέρας μου, αλλά και επειδή είναι φίλος μου.
Χωρίς τους συμπαίκτες μου και χωρίς την ομάδα, δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Όταν επέστρεψα στην προπόνηση λίγες μέρες μετά την κηδεία, σκεφτόμουν τον πατέρα μου σε τυχαίες στιγμές. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Μου φαινόταν μια στιγμή να στέκεται στην άκρη του δρόμου όταν ήμουν παιδί και με παρακολουθούσε να παίζω, να στέκεται εκεί σαν αληθινός φιλόσοφος, χωρίς να λέει λέξη. Ή να ψαρεύει μαζί του στη λίμνη, ή να καθόμαστε γύρω από το μπάρμπεκιου μαζί του να πίνει μάτε, λέγοντας μερικές λέξεις κάθε πέντε λεπτά. Ή να βουτάει όλο του το πρόσωπο σε μια τούρτα γενεθλίων για να γιορτάσει όταν ο Taffarel έκανε εκείνη την περίφημη απόκρουση πέναλτι το 1998. Ή να είναι ξαπλωμένος στον καναπέ μετά από μια κουραστική μέρα, έχοντας ακόμα αρκετή δύναμη για να συρθεί κάτω από τον καναπέ και να προσποιηθεί ότι είναι ο Taffarel…
Είχα αυτές τις λάμψεις και άρχιζα να κλαίω. Εκεί στην προπόνηση.
Φαντάσου να προσπαθείς να τακτοποιήσεις το τείχος για να σταματήσεις το φάουλ του Trent, και να έχεις δάκρυα να θολώνουν τα μάτια σου! Είναι αρκετά δύσκολο όταν δεν κλαις, φίλε!
Αλλά οι συμπαίκτες μου ήταν απίστευτοι. Δεν με έκριναν ούτε μια φορά. Συμπεριφέρονταν σαν να ήταν όλοι μέρος της οικογένειάς μου και πενθούσαν κι αυτοί. Το ότι μπορούσα να προπονηθώ ξανά μου έφερε μια αίσθηση ηρεμίας. Πάντα λέω ότι δεν «διάλεξα» το ποδόσφαιρο. Δεν μπορείς να επιλέξεις αυτό που είναι ασυνείδητο, αυτό που έχεις ήδη μέσα σου.
Στη Βραζιλία, το ποδόσφαιρο είναι ένα κύμα που καβαλάς.
Η επιστροφή στο γήπεδο ήταν ένα από τα κύρια πράγματα που μου έφεραν ηρεμία. Πήγα καβάλα στο κύμα για να φτάσω σε ήρεμα νερά.
Όταν γύριζα σπίτι από την προπόνηση, ήμουν τόσο κουρασμένος. Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να ξαπλώσω στον καναπέ, όπως ο πατέρας μου. Με τα πόδια ψηλά, με το μάτε στο ένα χέρι, το μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι μου. Και κάθε μέρα, σαν ρολόι, ο γιος μου ο Matteo ερχόταν τρέχοντας στο σαλόνι μετά το σχολείο και έβαζε την μπάλα κατευθείαν στο χέρι μου.
«Έλα να πάιξουμεεεεεεε!»
Είναι 5 χρονών και λατρεύει το ποδόσφαιρο. Ο τρόπος που καταλάβαμε ότι ήξερε να γράφει ήταν επειδή μπήκαμε στο YouTube και στη γραμμή ιστορικού αναζήτησης το μόνο που έβλεπες ήταν…
«livrpol»
«hi liit liverpo»
«livrpool dad save»
«liverpool vs meelan»
«all we need is alisson becker song»
(Το τελευταίο είναι από την κόρη μου, την Helena — θέλει να τραγουδάει στο πρωινό κάθε πρωί.)
Ο Matteo γινόταν όλο και καλύτερος, μέχρι που τελικά κατάφερε να γράψει τη λέξη Liverpool. Θυμώνει τόσο πολύ όταν τον βάζουμε για ύπνο στα ματς του Champions League. Είναι συντετριμμένος! Το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις ξυπνάει είναι να βλέπει τις καλύτερες στιγμές στο YouTube.
Μέχρι στιγμής, δεν έχω λάβει καμία κριτική.
«Ισοπαλία χθες το βράδυ.»
«Α, ναι; Όντως;»
«Ναι, σκόραραν και σκοράραμε κι εμείς. Σ’ αγαπώ, μπαμπά.»
Τότε είναι πάντα ώρα να παίξω στο πάτωμα. Δεν έχει σημασία πόσο κουρασμένος είμαι. Ο μπαμπάς πρέπει να είναι ο τερματοφύλακας.
Ξεκινήσαμε παίζοντας με τέρμα το κάτω μέρος του καναπέ, και τελικά μας έπεισε να του αγοράσουμε ένα «αληθινό». Βάλαμε το μίνι τέρμα μπροστά από τον καναπέ, και εγώ ξάπλωσα στο πάτωμα και προσπάθησα να τον σταματήσω, όπως προσπαθούσε να σταματήσει εμένα ο πατέρας μου.
Το χαλί είναι το γήπεδό μας.
Ο γιος μου είναι ο Μο ή ο Trent ή ο Vini Junior.
Του λέω πάντα ότι θέλω να είμαι ο Taffarel. Αλλά πρέπει να είμαι ο Alisson.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Και η ιστορία επεκτείνεται.
Τρεις μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα μου, γεννήθηκε ο γιος μου, ο Rafael. Για εμένα και τη σύζυγό μου, ήταν σαν να ξαναγεννήθηκε η ελπίδα. Ένα φως έλαμψε ξανά στις ζωές μας. Το όνομά του είχε μια ιδιαίτερη σημασία για εμάς. Προέρχεται από τα εβραϊκά και σημαίνει «Ο Θεός έχει θεραπεύσει».
Έξι μέρες μετά τη γέννηση του Rafael, συνέβη κάτι που ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω.
Παίζαμε έναν κρίσιμο αγώνα εναντίον της West Brom. Παλεύαμε για την θέση μας στο Champions League και έπρεπε να κερδίσουμε αυτόν τον αγώνα. Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που νιώθεις ότι τίποτα δεν λειτουργεί, και το σκορ ήταν 1-1 με λίγα δευτερόλεπτα να απομένουν. Ως τερματοφύλακας, σε αυτές τις στιγμές απλώς στέκεσαι στην περιοχή σου, νιώθοντας αβοήθητος.
Αλλά μετά κερδίσαμε ένα κόρνερ. Και ο προπονητής τερματοφυλάκων μας μού φώναξε να τρέξω προς τη περιοχή. Δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε. Έτσι έτρεξα προς τη περιοχή όσο πιο γρήγορα μπορούσα και έφτασα στην περιοχή ακριβώς τη στιγμή που ο Trent εκτελούσε το κόρνερ. Για να είμαι ειλικρινής, ως τερματοφύλακας, ποτέ, μα ποτέ δεν σκέφτεσαι ότι θα σκοράρεις.
Απλώς μπες στο κουτί και δημιούργησε χάος.
Το επόμενο πράγμα που καταλαβαίνω είναι ότι η μπάλα έρχεται στο πρόσωπό μου. Κουνάω το κεφάλι μου και πέφτω στο έδαφος. Τότε με περιβάλλει μια ζεστή λάμψη. Μόνο έτσι μπορώ να το περιγράψω. Όλοι με αγκαλιάζουν. Ο Thiago με αγκαλιάζει και κλαίει. Ο Firmino με αγκαλιάζει και κλαίει και γελάει ταυτόχρονα. Ο Μο πανηγυρίζει σαν μικρό παιδάκι, πηδώντας πάνω κάτω. Δεν τον έχω ξαναδεί τόσο χαρούμενο αφού κάποιος άλλος σκόραρε γκολ, χαχαχα!! Απόλυτη χαρά.
Ήταν σχεδόν ακόμα πιο ξεχωριστό το γεγονός ότι παίζαμε ακόμα στα άδεια στάδια, χωρίς τις φωνές των οπαδών, επειδή το μόνο πράγμα που μπορούσα να νιώσω ήταν η αγάπη των συμπαικτών μου, που με είχαν βοηθήσει να ξεπεράσω τη πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου. Όλος ο πάγκος μας, το προσωπικό και οι φροντιστές ζητωκραύγαζαν τόσο δυνατά που ένιωθα σαν να ήμασταν ξανά μπροστά στο Kop.
Θυμάμαι ότι κοίταξα τον ουρανό, και ήταν μια από εκείνες τις γκρίζες βροχερές μέρες στην Αγγλία. Αλλά για μένα, ο ουρανός ήταν γεμάτος φως.
Είπα, «Μπαμπά… Μπαμπά…»
Είναι για σένα, μπαμπά!
Όταν επέστρεψα στα αποδυτήρια, καθόμουν εκεί και έβγαζα τα παπούτσια μου, και σε εκείνες τις στιγμές, όταν χάνεις κάποιον κοντινό σου άνθρωπο, είναι αδύνατο να μην κάνεις στον εαυτό σου την ερώτηση……..
«Το είδε; Παρακολουθούσε;»
Είμαι άνθρωπος της πίστης. Πολλοί άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό. Αλλά πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι δεν ήταν πάντα έτσι. Η αληθινή πίστη ήρθε σε μένα αργότερα στη ζωή. Όταν ήμουν μικρός, ήμασταν Χριστιανοί «του σπιτιού». Με τους γονείς μου προσευχόμασταν κάθε μέρα, αλλά σπάνια πηγαίναμε στην Εκκλησία. Πίστευα στον Θεό, αλλά πίστευα σε έναν μακρινό Θεό. Καθώς μεγάλωνα και βίωνα περισσότερα από τη ζωή – τόσο τη χαρά όσο και τον πόνο – συνειδητοποίησα ότι ο Θεός είναι πιο κοντά από ό,τι μπορείς ποτέ να φανταστείς.
Η πίστη δεν είναι κάτι που μπορεί να φανεί ή έστω να εκφραστεί με λόγια. Είναι μια δύναμη πιο ισχυρή από ένα απλό συναίσθημα ή ένα σύνθημα. Είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη στον Υιό του Θεού, τον Ιησού Χριστό.
Το σκέφτομαι αυτό κάθε φορά που ακούω τα πρώτα λόγια του πιο δυνατού τραγουδιού στο ποδόσφαιρο.
«When you walk… through a storm…»
Υπάρχουν 5.000 διαφορετικά τραγούδια στο ποδόσφαιρο, σε όλο τον κόσμο. Αλλά υπάρχει μόνο ένα τραγούδι που αγγίζει την καρδιά με αυτόν τον τρόπο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Νομίζω ότι είναι επειδή στην πραγματικότητα αφορά το βαθύτερο νόημα της ζωής.
Όποιος κι αν είσαι, μια μέρα θα αντιμετωπίσεις αληθινό πόνο. Τα όνειρά σου θα καταστραφούν. Θα χάσεις ανθρώπους από τη ζωή σου που αγαπάς πολύ.
Σε εκείνες τις στιγμές, δεν μπορείς παρά να κάνεις στον εαυτό σου την πιο δύσκολη ερώτηση στον κόσμο: «Μας κοιτούν ακόμα από ψηλά; Θα τους ξαναδώ;»
Ελπίζω να ξανασυναντήσω τον πατέρα μου μια μέρα. Ελπίζω να τον δω στις ακτές της αιωνιότητας με ένα μάτε στο χέρι του, και ίσως πάμε για ψάρεμα, όπως παλιά. Δεν θα πω πολλά, απλώς θα απολαύσω το νερό.
Μέχρι εκείνη την ημέρα, ξέρω ένα πράγμα σίγουρα: Ποτέ, μα ποτέ, δεν περπατάω μόνος. Στα τελευταία τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του πατέρα μου, οι συμπαίκτες μου, οι προπονητές, οι φίλοι και οι γείτονές μου έχουν δείξει σε εμένα και την οικογένειά μου απίστευτη αγάπη και υποστήριξη. Και ξέρω ότι ένα μέρος του μπαμπά μου είναι ακόμα εδώ μαζί μας. Όχι μόνο στα όνειρά μου, αλλά κάθε φορά που γυρίζω σπίτι από την προπόνηση και ξαπλώνω στον καναπέ, νιώθοντας σαν να ζυγίζω 400 κιλά, και ακούω τα βήματα του Matteo και του Rafael να έρχονται από το άλλο δωμάτιο.
«Μπαμπααααααααα!!!»
«Είμαι τόσο κουρασμένος…»
«Πρέπει να είσαι ο τερματοφύλακας!!!»
«Εντάξει, εντάξει, εντάξει.»
Κυλιέμαι στο πάτωμα με μια κίνηση.
«Ναιι…»
(Η κόρη μου, η Έλενα, απλώς στριφογυρίζει και χορεύει ενώ παίζουμε.)
Κάθε φορά που έρχονται τρέχοντας, κάθε φορά που ξαπλώνω στο χαλί και φυλάω το τέρμα με τα χέρια μου, κάθε φορά που κάνω την αστεία γκριμάτσα του κλόουν, νιώθω την παρουσία του πατέρα μου.
«Δεν θα σκοράρεις ποτέ σήμερα. Είμαι ο Taffarel!!»
Ο ήχος των παιδικών γέλιων. Αυτός, για μένα, είναι ο ήχος του Θεού.
YNWA,
Alisson
Στον «Holy Goalie», τον ευγενή γίγαντα με το Νο. 1 στη πλάτη, η ομάδα αφιέρωσε ένα ποστάρισμα στα social media, με την λεζάντα να μιλάει από μόνη της…
