Τον Μάρτιο το 2024, ο Cassidy παραδέχθηκε πως βρισκόταν στο μισθολόγιο για τον ρόλο του ως ‘manager’ του λαθρεμπορίου 356 κιλών κοκαΐνης στο Liverpool, προερχόμενα από Ολλανδία και καταδικάστηκε σε 13 χρόνια και 3 μήνες φυλακή.

Τα ναρκωτικά είχαν ‘τιμή δρόμου’ 28 εκατομμύρια λίρες και ο Δημόσιο Κατήγορος ,UK’s Crown Prosecution Service, χαρακτήρισε τον Cassidy ως τον ‘λογιστή- υπεύθυνο βιβλίων’ της επιχείρησης, υπεύθυνο για τη διανομή και τη συλλογή των χρημάτων, με δράση κυρίως στη Βόρεια Αγγλία.

Αν και ο αδελφός του, του οποίου η έφεση για μείωση της ποινής των 21 χρόνων απορρίφθηκε αυτόν τον Ιούνιο, θεωρήθηκε ο αρχηγός της επιχείρησης, τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν στον Jamie λόγω της προηγούμενης ζωής του ως ποδοσφαιριστή και μάλιστα πολλά υποσχόμενου- είχε αξιολογηθεί ως καλύτερος του Owen, στις τάξεις των Κόκκινων.

Το γεγονός μάλιστα πως δεν είχε φτάσει ακόμα σε επίπεδο κορυφής ως παίκτης προσέδωσε ένα ενδιαφέρον στοιχείο στην όλη ιστορία. Στην αυτοβιογραφία του ο Carragher είχε ξεχωρίσει τον Cassidy ως παίκτη «που θα γινόταν σίγουρα βασικός» αν δεν του είχαν συμβεί δύο σοβαροί τραυματισμοί.

Τον Ιούνιο, ο Cassidy αφέθηκε ελεύθερος με αναστολή από το HMP Thorn Cross κοντά στο Warrington. Ο δικαστής έλαβε υπόψη του την συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του στο Walton, όπου ο πρώην παίκτης της Ακαδημίας των Κόκκινων συνήθιζε να ακούει τους Samaritans ενώ σε κάποιες περιπτώσεις απέτρεψε την αυτοκτονία συγκρατούμενων του βοηθώντας τους να βγουν από τις μαύρες σκέψεις τους.

Ο δικαστής δέχθηκε επίσης τη μετάνοια και την ‘ντροπή’ του Cassidy ως αυθεντική και κυριολεκτικά ξεκάθαρη και ότι κατανόησε την επίδραση των αποφάσεων του ως ντίλερ σε έναν πληθυσμό φυλακής που πλήττεται από τα προβλήματα των ναρκωτικών.

Η The Athletic κάλυψε την περίπτωση του Cassidy τόσο κατά την περίοδο του στην Ακαδημία των Κόκκινων όσο κατά τη διάρκεια της δίκης του και επειδή υπήρχε κάποιο κενό για τη ζωή του από την ηλικία των 22 έως εκείνη των 42 χρόνων προσφέρθηκε να βοηθήσει. Ακολούθησαν κάποιες συνεντεύξεις εκ των οποίων στην πρώτη παραδέχθηκε πως στην ενήλικη ζωή του ήταν ‘εντελώς χαμένος’.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία του από την αρχή…

To 1994 , o Jamie Cassidy αγωνίστηκε με την U16 της Εθνικής Αγγλίας, στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, φθάνοντας ως τα προημιτελικά. Δύο χρόνια αργότερα μαζί με τους Michael Owen και Jamie Carragher στην U18 των Κόκκινων νίκησε στον Τελικό του FA Youth Cup την αντίστοιχη ομάδα της West Ham που εκείνη την εποχή είχε στις τάξεις της τους Rio Ferdinand και Frank Lampard.

Ως επιθετικός απολάμβανε τέτοια εκτίμηση που στην Εθνική Αγγλίας, του δόθηκε η φανέλα με το Νο 10 ενώ ο Emile Heskey που έξι χρόνια αργότερα θα έφτανε στο Anfield από τη Leicester έπρεπε να βολευτεί με τη φανέλα με το Νο 12. Την εποχή εκείνη ο εκλέκτορας των μικρών ομάδων της Εθνικής Αγγλίας πρώτα καλούσε τον Cassidy και μετά τους Carragher και David Thompson.

Ο Thompson μεγάλωσε στο Birkenhead που έχει ως σύνορο με το Liverpool τον ποταμό Mersey. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι Cassidy και Carragher που είχαν γεννηθεί την ίδια σχολική χρονιά θεωρούνταν ως οι καλύτεροι παίκτες της πόλης στην ηλικία τους. 

Ενώ όμως ο Carragher μεγάλωσε στο Bootle για να πάει μετά στο Savio Salesian College αγωνιζόμενος με τους Sefton Boys, o Cassidy αγωνίστηκε με τους Liverpool Boys παρακολουθώντας το Alsop, εκεί που δίδαξε ο μελλοντικός manager των Κόκκινων, Gerard Houllier, προς το τέλος της δεκαετίας του 60 και στις αρχές της δεκαετίας του 70. 

Οι αλάνες του Cassidy βρίσκονταν στο Walton, και στους δρόμους κοντά στον City Road, κοντά στο Goodison Park της Everton, ο οποίος έγινε γνωστός το 1993 λόγω της εγγύτητας του με τις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές όπου ο μόλις δύο χρονών James Bulger δολοφονήθηκε από δύο 10χρονους.

Πολλές από τις αναφορές εκείνης της εποχής ζωγραφίζουν με ιδιαίτερα μελανά χρώματα την περιοχή του Walton, με μια κουλτούρα ‘παλιόπαιδων’, όπου τα παιδιά κυκλοφορούσαν ελεύθερα τα βράδια προκαλώντας χάος. 

Πολύ λίγη προσοχή και ακόμα λιγότερη συμπάθεια είχε δοθεί στην περιοχή του Walton, την οποία ένα έγγραφο της Ευρωπαϊκής Ένωσης χαρακτήριζε ως τη φτωχότερη στο έδαφος της μαζί με κάποιες περιοχές της Νότιας Ιταλίας και της παλιάς Ανατολικής Γερμανίας.

Συνεχίζεται…

Ο Jamie Cassidy θυμάται την ακριβή ημερομηνία όταν συνειδητοποίησε πως η ζωή του ως ελεύθερου ανθρώπου, επρόκειτο να τελειώσει.

Ήταν η 17η Οκτωβρίου 2020, η ημέρα που ο Virgil van Dijk υπέστη εκείνον τον φριχτό τραυματισμό εναντίον της Everton, παρόμοιο με εκείνον που ουσιαστικά είχε τελειώσει και την πολλά υποσχόμενη καριέρα του Cassidy κάποιες δεκαετίες πιο πριν.

Ο Cassidy που είχε κερδίσει ήδη το FA Youth Cup με τους Κόκκινους, σε μια ομάδα που περιλάμβανε τους Jamie Carragher και Michael Owen και είχε προπονηθεί με την Εθνική Αγγλίας για το Euro 1996, είχε ήδη αποσυρθεί από καιρό, όταν αποφάσισε να παρακολουθήσει το ντέρμπι του Merseyside πριν από πέντε χρόνια, στο σπίτι του στο Knowsley στα περίχωρα του Liverpool.

Λίγο μετά τη λήξη του αγώνα έλαβε ένα καταθλιπτικό τηλεφώνημα από την κόρη του μεγαλύτερου αδελφού του Jonathan. 

Ένα τηλεφώνημα στο οποίο πληροφορήθηκε πως ο αδελφός του είχε συλληφθεί για διακίνηση ναρκωτικών στο αεροδρόμιο του Manchester, ακριβώς στην άφιξη του από το Dubai στο οποίο κρυβόταν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Ο Cassidy κατάλαβε πως το παιχνίδι είχε τελειώσει τόσο για τον ίδιο όσο και για τον αδελφό του, όταν ένας δικηγόρος του έδειξε ένα αντίγραφο αστυνομικής αναφοράς τη Δευτέρα το πρωί.

Γάλλοι ανακριτές είχαν ‘σπάσει’ τον κώδικα επικοινωνίας στην υπηρεσία μηνυμάτων EncroChat στην οποία αυτός χρησιμοποιούσε το παρατσούκλι Nuclear Dog ενώ ο αδελφός του το Whiskey Wasp. 

Και τα δύο ονόματα εμφανίζονταν παντού στο αρχείο που είχε πέσει στα χέρια της αστυνομίας και στις 5 Νοεμβρίου στις 6:30 το πρωί ένας μικρός στρατός αστυνομικών εμφανίστηκε στο σπίτι του, του έβαλαν χειροπέδες και τον έβαλαν να καθίσει στον καναπέ του μπροστινού δωματίου.

Τον ανέκριναν στη συνέχεια σε ένα αστυνομικό τμήμα 40 μίλια μακριά, στο Ashton-under-Lyne της ευρύτερης περιοχής του Manchester και ο Cassidy θυμάται πως το βλέμμα του είχε παραμείνει απαθές καθώς συνειδητοποιούσε πως τα στοιχεία εναντίον του ήταν τέτοια που θα μπορούσαν να του στερήσουν την ελευθερία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

«Τη στιγμή που συλλαμβάνεσαι το μυαλό σου αρχίζει να επιταχύνει σαν ένα τρένο μεγάλης ταχύτητας.» είπε στην The Athletic.

«Μου έδειχναν φωτογραφίες και εγώ σκεφτόμουν ‘αυτοί γνωρίζουν τα πάντα’.»

Ο Cassidy προφυλακίστηκε αλλά όχι στο HMP Forest Bank όπου κρατούσαν τον αδελφό του. Αντίθετα τον συνόδευσαν πίσω στο Liverpool περνώντας κοντά από το σπίτι του δίπλα στον αυτοκινητόδρομο M57, τον οποίο μπορούσε να βλέπει από ένα μικρό παράθυρο του van στο οποίο ήταν κλεισμένος.

«Έλεγα στον εαυτό μου, ‘μην κοιτάς απέναντι’, γιατί είχα δει την αντίδραση των γονιών μου, των πέντε παιδιών του Jon και της συντρόφου όταν τον είχαν συλλάβει.» θυμάται.

«Κοίταξα όμως και σκεφτόμουν πως όλη μου η οικογένεια βρισκόταν εκεί, κλαίγοντας και ανησυχώντας. Ήταν το χειρότερο συναίσθημα που ένιωσα στη ζωή μου. Γνωρίζω πως δεν θα επιστρέψω πίσω για 5-10 χρόνια, ίσως και περισσότερο.»

Τον Cassidy τον έστειλαν τελικά στο βικτωριανού τύπου, HMP Liverpool στο Walton, στην ίδια περιοχή του Liverpool που είχε μεγαλώσει.

Η ανάμνηση της άφιξης του στο Walton καίει στο μυαλό του. Αφού του ζήτησαν να βγάλει τα ρούχα του ,έπρεπε να καθίσει στις φτέρνες του και στη συνέχεια έλεγξαν με καθρέπτη αν κουβαλούσε οτιδήποτε πάνω του. 

Στη συνέχεια του έδωσαν δύο σετ ‘greys’ ,την φόρμα της φυλακής καθώς και ένα ζευγάρι από λευκά t-shirts και μια πορτοκαλί κουβέρτα που φαινόταν ότι βρισκόταν σε κυκλοφορία από το 1855. Οι συγκρατούμενοι του αποκαλούσαν την κουβέρτα ‘itchy and scratchy’. 

Στην περίοδο εκείνη, η δεύτερη καραντίνα λόγω covid-19 βρισκόταν στο απόγειο της και ο ιός κυκλοφορούσε ελεύθερα στην κοινότητα της φυλακής. Αυτό σήμαινε απομόνωση και η ζωή ήταν πραγματικά εξαιρετικά δύσκολη.

Ο Cassidy δεν μπορούσε να πλυθεί τις πρώτες έξι εβδομάδες, ξοδεύοντας εκείνη την περίοδο περιορισμένος σε έναν χώρο μικρότερο από μπάνιο για 24 ώρες κάθε μέρα.

Η ρουτίνα δεν βελτιώθηκε πολύ τους πρώτους 18 μήνες. Οι επισκέψεις δεν επιτρέπονταν. Δεν υπήρχε γυμναστήριο ούτε πρόσβαση στην αυλή. Τα κελιά δεν διέθεταν ούτε σεντόνια ούτε μαξιλάρια. 

Δεν υπήρχαν επίσης παράθυρα και τις νύχτες η θερμοκρασία έπεφτε κατακόρυφα λόγω των ανέμων από τη Θάλασσα της Ιρλανδίας.

Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο Cassidy ήταν να κάθεται σε ένα γυμνό στρώμα, σκεπτόμενος τις αποφάσεις που είχε πάρει στη ζωή του, κοιτάζοντας σε μια σπασμένη τηλεόραση και απογοητευμένος που ο βραστήρας ήθελε φτιάξιμο. 

Όταν είπε σε έναν φύλακα ότι τίποτα δεν δούλευε εκεί μέσα, εκείνος απάντησε: «Καλώς ήλθες στο Walton φίλε.»

Συνεχίζεται…