Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η Liverpool, ή πιο συγκεκριμένα οι ιδιοκτήτες της, η Fenway Sports Group, που επηρεάζεται έντονα από τον Michael Edwards, τον CEO του ποδοσφαιρικού τμήματος του οργανισμού, σκοπεύουν να παρέμβουν σε ένα πρόβλημα πριν αυτό εξελιχθεί σε πολύ πιο σοβαρό.
Ωστόσο, το ιστορικό τους δείχνει ότι είναι διατεθειμένοι να δράσουν αν θεωρήσουν πως η ομάδα κατευθύνεται προς λάθος πορεία και δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής.
Αν εξαιρέσουμε τη θητεία του Jurgen Klopp, η FSG έχει απολύσει τρεις προπονητές σε έξι χρόνια. Το κλίμα γύρω από κάθε μία από αυτές τις αποχωρήσεις ήταν διαφορετικό: το 2015 ο Brendan Rodgers ίσως να είχε παραμείνει περισσότερο αν ο Klopp δεν ήταν διαθέσιμος· τρία χρόνια νωρίτερα, οι φίλαθλοι δεν ζητούσαν την αποχώρηση του Kenny Dalglish λόγω του θρυλικού του status, αλλά οι περισσότεροι παραδέχονταν πως πιθανότατα ήταν η σωστή απόφαση να φύγει.
Στις αρχές του 2011, η θητεία του Roy Hodgson έληξε πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλλο προπονητή στη σύγχρονη ιστορία της Liverpool, και θα είχε τελειώσει νωρίτερα αν αυτό εξαρτιόταν από τους περισσότερους φιλάθλους. Ο Hodgson αποτελεί τη μοναδική τέτοια περίπτωση, γιατί παρότι η βάση οπαδών της Liverpool είναι φιλόδοξη και συχνά παθιασμένη, δεν υπήρξε ποτέ πραγματική κουλτούρα «στόχευσης» προπονητών — κυρίως επειδή για τόσο μεγάλο διάστημα, όσο ο σύλλογος ήταν η κυρίαρχη δύναμη του αγγλικού ποδοσφαίρου, δεν υπήρχε κανένας λόγος γι’ αυτό.
Σε γενικές γραμμές όμως, η κουλτούρα γύρω από τους προπονητές έχει αλλάξει από εκείνη την εποχή. Το 2007, ο Jose Mourinho απέδειξε ότι δεν ήταν αρκετό να κατακτάς διαδοχικούς τίτλους για έναν σύλλογο που δεν είχε κερδίσει ούτε έναν τα προηγούμενα 50 χρόνια, όταν αποχώρησε από την Chelsea με «κοινή συναίνεση». Παρά το ότι η Chelsea κέρδισε ξανά το πρωτάθλημα το 2010, ο Carlo Ancelotti απομακρύνθηκε στο τέλος της επόμενης σεζόν. Στη δεύτερη θητεία του στο Stamford Bridge, ο Mourinho απολύθηκε το 2015 — την ίδια χρονιά που κατέκτησε τον τρίτο του τίτλο στην PremierLeague και μόλις τέσσερις μήνες μετά την υπογραφή τετραετούς συμβολαίου.
Το 2016, ο Claudio Ranieri έκανε τη Leicester City πρωταθλήτρια για πρώτη φορά στην ιστορία της, πετυχαίνοντας ένα από τα πιο απίθανα αθλητικά θαύματα που έχουν υπάρξει, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να τον γλιτώσει από την απόλυση τον επόμενο Φεβρουάριο, όταν η ομάδα του βρισκόταν μία θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού.
Η Chelsea διαδέχθηκε τότε τη Leicester ως πρωταθλήτρια, αλλά ο Antonio Conte απολύθηκε έναν χρόνο αργότερα, επειδή απέτυχε να προκριθεί στο Champions League.
Οι ιδιοκτήτες πλέον τείνουν να δρουν όταν κινδυνεύουν οικονομικά (όπως η Leicester) ή όταν τα εγώ συγκρούονται και οι σχέσεις διαλύονται (όπως στη Chelsea).
Στη Liverpool, οι οικονομικές συνέπειες από το να μην βρίσκεται στο Champions League είναι πραγματικές. Υπάρχουν επίσης εγωισμοί που πρέπει να ληφθούν υπόψη, αλλά το ευρύτερο πλαίσιο είναι μοναδικό και η αντικατάσταση του Arne Slot θα αμφισβητούσε την ιδέα ότι ο σύλλογος είναι «ξεχωριστός» σε σχέση με τους υπόλοιπους στις μέρες μας — και θα διέλυε την οποιαδήποτε ψευδαίσθηση ότι το «You’ll Never Walk Alone» έχει νόημα, ειδικά σε περιόδους δυσκολιών.
Ποτέ ξανά στην ιστορία η Liverpool δεν είχε προπονητή που να κατέκτησε πρωτάθλημα και το «μεταλαμπάδευμα» της επιτυχίας να ήταν τόσο σύντομο ώστε να απολυθεί την επόμενη σεζόν. Από την άλλη, ποτέ ξανά ένας πρωταθλητής προπονητής δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τον θάνατο ενός εν ενεργεία ποδοσφαιριστή, όπως συνέβη στον Slot με τον Diogo Jota.
Ο θάνατός του δεν πρέπει να αποτελεί δικαιολογία για τις εμφανίσεις, ούτε προστασία του Slot πέρα από κάθε κριτική. Ωστόσο, πρέπει πάντοτε να λαμβάνεται υπόψη κατά την αξιολόγηση της πορείας της ομάδας — να επηρεάζει τη συζήτηση. Ό,τι κι αν συμβεί φέτος, η σεζόν αυτή θα μείνει ως εκείνη όπου η Liverpool μπήκε στη μάχη χωρίς τον Νο 20 της.
Το καλοκαίρι του 2025 έπρεπε να είναι θριαμβευτικό.
Αλλά οι καταθέσεις του Paul Doyle σε δικαστήριο του Λίβερπουλ νωρίτερα αυτή την εβδομάδα υπενθύμισαν σε όλους πόσο άσχημα ξεκίνησε· και με τον Diogo Jota να φεύγει τόσο ξαφνικά, η επιτάχυνση της Liverpool στη μεταγραφική αγορά ήταν μια ευπρόσδεκτη απόσπαση προσοχής. Ωστόσο, με μια πολύ πιο ψυχρή αξιολόγηση, το ρόστερ έχει περάσει από ισορροπημένο και σχετικά βαθύ, σε «βαρύ» επιθετικά και πιο ρηχό σε βάθος — αν και με περισσότερο ταλέντο, μπορεί κανείς να υποστηρίξει.
Ο Richard Hughes είναι επίσης υπεύθυνος για τον σχεδιασμό. Ο sporting director που προσέλαβε τον Arne Slot θα μπορεί πάντα να ισχυρίζεται ότι η απόφαση ήταν μαεστρική, δεδομένου του πόσο γρήγορα έφερε επιτυχία στη Liverpool. Ίσως να κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επίτευγμα αυτό του εξασφάλισε χρόνο, ότι οι αλλαγές ήταν αναγκαίες και ότι η φετινή σεζόν θα ήταν πιο δύσκολη απ’ όσο πολλοί υπέθεταν έτσι κι αλλιώς.
