Ο αδελφός του Beard, Mark, προπονητής στην Hull City, εκφώνησε έναν συγκινητικό επικήδειο, μιλώντας για την «όμορφη ψυχή» του αδελφού του και την αφοσίωσή του στην οικογένεια, την οποία χαρακτήρισε «κινητήρια δύναμη».
Ευχαρίστησε επίσης την «απίστευτη ομάδα» του Νοσοκομείου Countess of Chester, όπου ο Beard νοσηλευόταν σε μηχανική υποστήριξη κατά τις τελευταίες του μέρες, πριν τονίσει: «Σας παρακαλώ, ας αποτελέσει ο θάνατος του Matt ένα μάθημα για όλους μας. Είμαστε όλοι άνθρωποι, ας είμαστε πιο προσεκτικοί».
Ο Mark μίλησε ακόμη για την αγάπη του Matt στη βρετανική κωμική σειρά Only Fools and Horses και για το χιούμορ του. Κατάφερε μάλιστα να προκαλέσει γέλιο όταν ανέφερε τις μεγαλύτερες ομάδες στον κόσμο που είχε προπονήσει ο αδελφός του, ξεκινώντας με… τη Millwall. «Κατέκτησε ό,τι υπήρχε για να κατακτήσει», είπε. «Πιο σημαντικό όμως από τους τίτλους ήταν αυτό που πρόσφερε στους ανθρώπους.»
Ο Mark μοιράστηκε ότι, όταν ο Beard έφυγε από τη ζωή, έμεινε στο οικογενειακό σπίτι στη Βόρεια Ουαλία και έβγαζε βόλτα τον σκύλο τους, τον Rex, ένα κουτάβι από τη γέννα της Flaherty. «Ξέρει πού να πάει», του είχε πει η σύζυγος του Beard, Debbie.
Με τον Rex να οδηγεί, περπάτησαν μέσα από τα πάρκα, συναντώντας άλλους ιδιοκτήτες σκύλων που τους εξέφραζαν τα συλλυπητήριά τους, πριν φτάσουν στην παμπ όπου ο Beard ήταν γνωστός στους ντόπιους. Ο Rex πήγε κατευθείαν πίσω από τον πάγκο για να πάρει το μπισκότο του.
Η επόμενη στάση ήταν το Co-op, το αγαπημένο κατάστημα του Beard, τόσο πολύ ώστε έχει θαφτεί μαζί του μια από τις τσάντες αγορών τους. Και τέλος, ο φούρνος του χωριού, όπου συνήθιζε να σταματάει για ένα λουκάνικο-πιτάκι και μια κουβέντα με το προσωπικό.
Αυτό που η Dowie, πρώην παίκτριά του, αγαπούσε περισσότερο στον Beard ήταν ότι ήταν πάντα ο εαυτός του και ποτέ δεν άλλαξε. «Είτε μιλούσε σε έναν διευθύνοντα σύμβουλο, είτε σε έναν σεφ, είτε σε έναν φίλαθλο, ήταν απλώς ο Beardy», είπε.
«Ήταν τόσο αγαπητός και είναι μια τρομερά οδυνηρή απώλεια», πρόσθεσε η τηλεοπτική παρουσιάστρια αθλητικών Jacqui Oatley, της οποίας η σελίδα συγκέντρωσης χρημάτων, που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει την οικογένεια του Beard με τα έξοδα της κηδείας και το κόστος ζωής, έχει συγκεντρώσει πάνω από 61.000 λίρες.
«Είναι πολύ δύσκολο να μη νιώθεις συναισθήματα λύπης για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει με έναν τόσο νέο προπονητή, στα 47 του, που είχε ακόμα τόσα πολλά να προσφέρει στο ποδόσφαιρο. Δεν πιστεύω ότι τον σεβάστηκαν όσο έπρεπε όλοι οι παράγοντες του χώρου ώστε να του δώσουν τις δουλειές που άξιζε. Δεν ξέρω γιατί· ίσως επειδή δεν ταίριαζε στο σύγχρονο πρότυπο των προπονητών που πρέπει να φαίνονται και να μιλούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη που πιστεύει ότι έβγαλε το καλύτερο από τους παίκτες που είχε. Κι αυτό είναι η ουσία της προπονητικής.»
Ο Beard υπήρξε πατρική φιγούρα και φίλος για πολλούς, ανάμεσά τους και η Dowie. «Υπήρχε λόγος που έπαιξα υπό τις οδηγίες του τέσσερις φορές», είπε. Όπως και πολλοί άλλοι, έτσι και η Dowie θα τον θυμάται για τον «χαριτωμένα που του άρεσε να πειράζει εαυτό του», το Cockney καλωσόρισμα του «all right darlin’», το «μεγάλο σκανταλιάρικο χαμόγελο», τη «μικρή λάμψη στα μάτια του» και την «τεράστια αγκαλιά που συνήθιζε να δίνει και σε έκανε να νιώθεις ασφάλεια και ζεστασιά».
«Αυτό που πάντα κάνουμε ως οικογένεια, ειδικά εδώ στη Liverpool, είναι να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον», είπε η Dowie.
Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η διασφάλιση ότι η σύζυγός του, Debbie, και τα παιδιά του, Harry και Ellie, θα έχουν τη φροντίδα που χρειάζονται, και ότι θα συνεχίσει να γίνεται λόγος για τον Beard.
Αντί για λουλούδια, η οικογένεια του Beard ζήτησε κάθε κίνηση μνήμης να γίνει μέσω δωρεών σε φιλανθρωπικό οργανισμό ψυχικής υγείας.
Στο πίσω μέρος του προγράμματος της τελετής υπήρχαν επίσης στοιχεία επικοινωνίας για υπηρεσίες υποστήριξης, όπως οι Samaritans και η Εθνική Γραμμή Πρόληψης Αυτοκτονιών.
Στο τέλος της τελετής, η αδελφή του Beard, Lucy, τραγούδησε μια όμορφη και συγκινητική εκδοχή του ύμνου της Liverpool, You’ll Never Walk Alone, καθώς οι φίλαθλοι ύψωναν ψηλά τα κόκκινα κασκόλ τους.
«Η μεγαλύτερη επίδραση που ελπίζω να έχει αυτό είναι να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, όλοι χρειαζόμαστε βοήθεια κάποιες φορές και όλοι χρειαζόμαστε να μιλήσουμε», είπε η Stoney. «Ελπίζω ο κόσμος να αρχίσει να βρίσκει λίγο χρόνο από τις γεμάτες ζωές του για να επικοινωνεί. Μακάρι να το είχα κάνει κι εγώ περισσότερο.»
«Ζητήστε βοήθεια όταν τη χρειάζεστε, γιατί είναι θλιβερό να χρειάζεται να συμβεί κάτι τέτοιο.»
Ποτέ άλλοτε οι στίχοι, “Walk on, walk on with hope in your heart, and you’ll never walk alone, you’ll never walk alone”, δεν έμοιαζαν τόσο ταιριαστοί.
