«Μισώ ακόμη και να το συζητάω, γιατί λατρεύω τον προπονητή. Μας κέρδισε το πρωτάθλημα, το ποδόσφαιρο ήταν εκπληκτικό, όμως υπάρχει πολλή κριτική εκεί έξω από τους φιλάθλους της Liverpool. Αν μπει στο Champions League και δούμε σημάδια προόδου, αν έχει μια καλή πορεία στο FA Cup ή στο Champions League, τότε θα έλεγα: “Όχι, αυτό είναι συλλογικό ζήτημα. Οι παίκτες δεν παίζουν όπως έπαιζαν, ο προπονητής δεν είχε την καλύτερη σεζόν του, και οι άνθρωποι πάνω από αυτόν πρέπει να αναλάβουν μεγάλο μέρος της ευθύνης”. Όμως, αν τερματίσεις έκτος, αυτό είναι μια τεράστια πτώση. Θα ήταν δύσκολο να στηρίξεις ένα τέτοιο επιχείρημα».
Πολλοί φίλοι της Liverpool είναι απογοητευμένοι από την έλλειψη έντασης στις εμφανίσεις της ομάδας στην Premier League, τόσο στο πρέσινγκ όσο και στην ταχύτητα με την οποία κυκλοφορεί η μπάλα. Τι προκαλεί αυτή την εικόνα;
«Μπορεί να έχει να κάνει με τη φύση των παικτών που διαθέτεις», λέει ο Jamie Carragher. «Αν χάνεις τον Luis Diaz (που πουλήθηκε στη Bayern Munich το περασμένο καλοκαίρι) και φέρνεις τον Florian Wirtz, πρόκειται για εντελώς διαφορετικούς παίκτες. Ο Diaz είναι δρομέας· δεν έχει την ποιότητα του Wirtz. Όμως μετακινείς συνολικά την ομάδα προς άλλη κατεύθυνση.
»Κανείς δεν θα υποστήριζε ότι ο Darwin Nunez (άλλη αποχώρηση μετά τη σεζόν του τίτλου) είναι καλύτερος ποδοσφαιριστής από τον Hugo Ekitike, αλλά έτρεχε ασταμάτητα, σχεδόν σαν τρελός, σε ορισμένες στιγμές. Αυτό έδινε ενέργεια και δύναμη στην ομάδα».
«Μπορείς επίσης να εξετάσεις τον τρόπο με τον οποίο προπονεί ο προπονητής. Είναι οι παίκτες αρκετά έτοιμοι σωματικά για να παίξουν αυτού του είδους το ποδόσφαιρο; Επί των ημερών του Jurgen Klopp, η ομάδα είχε πολλούς τραυματισμούς. Ο Arne Slot δεν έχει τόσους πολλούς, τουλάχιστον όσον αφορά μυϊκούς τραυματισμούς ή απουσίες διάρκειας δύο με τριών εβδομάδων. Αυτό πέρυσι παρουσιαζόταν ως πλεονέκτημα. Ο κόσμος έλεγε: “Αυτό είναι καλύτερο από τον Klopp”. Όμως, όταν θέλεις η ομάδα σου να παίζει με την ένταση μιας ομάδας του Klopp, αναπόφευκτα θα υπάρξουν απώλειες.
»Υπάρχει και το τακτικό κομμάτι. Το παιχνίδι έχει εξελιχθεί σε κάτι σχεδόν man-to-man, με τρελό πρέσινγκ. Αλλά όταν παρακολουθώ εμάς να πιέζουμε, βλέπω ότι πάντα πιέζουμε έχοντας έναν παίκτη παραπάνω πίσω. Κάποιες φορές αυτό είναι σωστό, όμως δεν μπορεί να είναι σωστό συνέχεια. Γιατί οι ομάδες πλέον είναι τόσο καλές τεχνικά, που αν κρατάς έναν παίκτη πίσω, δεν είσαι απλώς έναν παίκτη λιγότερο μπροστά — είσαι δύο παίκτες λιγότερο, επειδή ο αντίπαλος τερματοφύλακας είναι αρκετά καλός με την μπάλα στα πόδια.
»Έτσι, γίνεται εξαιρετικά δύσκολο να κερδίσεις ξανά την κατοχή στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Οι αντίπαλοι ξεφεύγουν απέναντι στη Liverpool πολύ, πολύ εύκολα».
«Αν έχεις πρόβλημα να διασπάσεις τις άμυνες με την μπάλα, τότε —όπως έλεγε περίφημα ο Jurgen Klopp— το counter-pressing είναι καλύτερο από κάθε Νο10. Θα έπρεπε να πιέζουμε τις ομάδες πολύ περισσότερο χωρίς την μπάλα. Τώρα, αν έχουμε τους παίκτες για να το κάνουμε αυτό, αν είναι αρκετά έτοιμοι σωματικά, αν ο προπονητής φοβάται ότι οι παίκτες θα τραυματιστούν επειδή το ρόστερ δεν είναι αρκετά μεγάλο, δεν το γνωρίζω. Απλώς πιστεύω ότι η ένταση χωρίς την μπάλα πρέπει πάντα να αποτελεί κομμάτι της ταυτότητας της Liverpool, γιατί έτσι “ανάβεις” την εξέδρα.
»Κάθε σύλλογος έχει το δικό του στυλ ποδοσφαίρου. Κάθε προπονητής έχει τη δική του φιλοσοφία. Όμως νομίζω ότι κάθε φίλαθλος που πηγαίνει στο γήπεδο, όταν περιγράφει τι του αρέσει να βλέπει, μιλά για γρήγορο ποδόσφαιρο. Δεν πιστεύω ότι σε κανέναν αρέσει το αργό ποδόσφαιρο, ακόμη κι αν αυτό φέρνει νίκες. Είναι αυτό το στοιχείο που σε κρατά στην άκρη του καθίσματος, το παιχνίδι που θυμάσαι, το παιχνίδι που σε κάνει να φεύγεις από το γήπεδο γεμάτος ενέργεια.
»Η Liverpool το είχε αυτό καλύτερα από οποιονδήποτε με τον Klopp. Το ποδόσφαιρό του δεν ήταν το πιο επιτυχημένο στον κόσμο — αυτό ήταν του Pep Guardiola — αλλά ήταν το πιο συναρπαστικό».
«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το προπονητικό ίνδαλμα του Arne Slot είναι ο Pep Guardiola. Μιλάει με θαυμασμό γι’ αυτόν. Η υπέροχη ισορροπία ανάμεσα στο ποδόσφαιρο του Jurgen Klopp και του Guardiolaήταν αυτό που είδαμε την περασμένη σεζόν, όταν η Liverpool κατέκτησε το πρωτάθλημα. Τώρα, όμως, μοιάζει σαν το εκκρεμές να έχει γείρει υπερβολικά προς την άλλη πλευρά».
Ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο τον τόνο της ανάλυσής του, ο Jamie Carragher κάνει μια παραλληλία με μια διαφορετική πτυχή της Liverpool.
«Κατά κάποιον τρόπο, μου θυμίζει λίγο την περίπτωση του Roberto Martinez όταν πήγε στην Everton», λέει. «Στην πρώτη του σεζόν, έριξε λίγη από τη “μαγική σκόνη” του Martinez πάνω σε μια ομάδα του David Moyes, που ήταν πολύ συμπαγής και δυνατή. Την επόμενη σεζόν είδαμε λίγο περισσότερο από αυτό, αλλά τότε απομακρύνθηκαν από εκείνον τον όμορφο συνδυασμό. Απλώς ξέφυγαν από το σημείο στο οποίο ήθελαν να βρίσκονται. Και μοιάζει σαν κάτι αντίστοιχο να συμβαίνει και στη Liverpool».
Όσον αφορά τη μεταγραφική στρατηγική του περασμένου καλοκαιριού — με επικεφαλής τον Michael Edwards, CEO ποδοσφαίρου για λογαριασμό των Αμερικανών ιδιοκτητών της Liverpool, Fenway Sports Group, και τον αθλητικό διευθυντή Richard Hughes — ο Jamie Carragher υποστηρίζει ότι πλέον έχουν φανεί σοβαρές αδυναμίες.
«Καμία ομάδα μεταγραφικού σχεδιασμού δεν έχει αποθεωθεί περισσότερο από εκείνη της Liverpool, και δικαίως», λέει. «Ήταν εξαιρετικά έξυπνοι στην αγορά και μπροστά από την εποχή τους. Όμως πρέπει να το δεις και να πεις ότι κάθε μεγάλη απόφαση που πήραν αυτό το καλοκαίρι — μιλάμε φυσικά εκ των υστέρων — γύρισε μπούμερανγκ».
Αναφέρεται στις βαριές ανανεώσεις συμβολαίων των τριαντάρηδων ηγετών Mohamed Salah και Virgil van Dijk, αλλά και στη μεταγραφική δαπάνη για τους Florian Wirtz, Hugo Ekitike και Alexander Isak.
«Ήταν πολύ δύσκολο για τον σύλλογο να μην προσφέρει αυτά τα συμβόλαια. Όμως αυτό δεν έχει αποδώσει όπως θα ήθελαν. Όσο για τις πανάκριβες μεταγραφές, ο Wirtz αρχίζει να δείχνει ενθαρρυντικά σημάδια, αλλά απέχει ακόμη πολύ από το επίπεδο που περιμένεις. Ελπίζουμε αυτό να έρθει στο δεύτερο μισό της σεζόν.
»Ο Isak, για μένα, ήταν μια μεταγραφή που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πλήρως. Η Liverpool ήταν πάντα ο τύπος συλλόγου που αγόραζε τον… επόμενο Isak. Ο επόμενος Isak, στο μυαλό τους, ήταν ο Ekitike. Οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί μετά αγόρασες και τον Isak. Ήταν πολύ άτυχος με έναν σοβαρό τραυματισμό, αλλά ήταν επιρρεπής σε τραυματισμούς και στη Newcastle. Έδειχνε φανταστικός παίκτης, όμως απλώς δεν βλέπω πώς θα μπορούσες ποτέ να χωρέσεις στην ίδια ομάδα έναν επιθετικό των 125 εκατομμυρίων λιρών και έναν των 69 εκατομμυρίων (τον Ekitike), ειδικά όταν έχεις αποκτήσει και τον Wirtz ως Νο10».
«Και μετά δεν αντικατέστησαν τον Luis Diaz, κάτι που αποτέλεσε πρόβλημα. Οι σπουδαίοι παίκτες της περσινής σεζόν απλώς δεν έχουν αποδώσει. Έτσι, και οι πέντε μεγάλες αποφάσεις που πήραν γύρισαν μπούμερανγκ. Γι’ αυτό βρισκόμαστε εδώ».
Για φέτος, ο Jamie Carragher πιστεύει ότι η πιο σημαντική μεταγραφή του καλοκαιριού για τη Liverpoo lθα πρέπει να αφορά τη θέση του κεντρικού μέσου.
«Οι Curtis Jones και Alexis Mac Allister είναι πολύ καλοί παίκτες, αλλά καταλήγεις να έχεις δύο ή τρεις μέσους που δεν διαθέτουν ιδιαίτερη σωματικότητα», προσθέτει. «Αυτός που ξεχωρίζει κάθε φορά που τον βλέπω να παίζει είναι ο Declan Rice. Τι παίκτης, ειλικρινά. Αυτό ακριβώς χρειάζεται η Liverpool. Για μένα, είναι ο σύγχρονος Roy Keane.
»Δεν νομίζω ότι είναι Stevie Gerrard, γιατί ο Stevienήταν πιο επιθετικός. Ο Roy έκανε τα πάντα: πίεζε ψηλά, έπαιρνε την μπάλα από την τετράδα της άμυνας, τα πάντα. Ο Declan έχει και τις στατικές φάσεις. Πραγματικά πιστεύω ότι ακόμη δεν του δίνουμε την αναγνώριση που του αξίζει. Πάντα μοιάζει να υπάρχει ένα “αλλά” γύρω από αυτόν. Η πάσα του είναι φανταστική. Κανείς δεν μπορεί να τον περάσει στο τρέξιμο. Οι εκτελέσεις στατικών φάσεων που έχει είναι από τις κορυφαίες στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο».
Αναστενάζει. «Γιατί η Liverpool δεν κινήθηκε ποτέ για εκείνον… Το καλοκαίρι που ήταν διαθέσιμος (όταν η Arsenal τον αγόρασε από τη West Ham τον Ιούλιο του 2023) ήταν το ίδιο καλοκαίρι που εμείς ετοιμαζόμασταν να αποχωριστούμε το έμπειρο δίδυμο των Jordan Henderson και Fabinho. Το επιχείρημά μου τότε ήταν ότι αγοράζεις έναν παίκτη —τον Rice— για να αντικαταστήσεις δύο, γιατί μπορούσε να καλύψει και τον ρόλο του Fabinho και εκείνον του Henderson, πιέζοντας ψηλά, όπως δείχνει και στην Arsenal. Θεέ μου, πόσο θα ήθελα να τον είχαμε δει με τη φανέλα της Liverpool.
»Για μένα, είναι ο Παίκτης της Χρονιάς φέτος, ειδικά αν η Arsenal κατακτήσει το πρωτάθλημα. Τότε θα πάρει την πραγματική αγάπη που του αξίζει — και ελπίζω να κάνει και ένα σπουδαίο Παγκόσμιο Κύπελλο με την Αγγλία».
