Ο David λέει πως δεν είδε τίποτα από τον αγώνα. Το πλήθος κινήθηκε και μαζί και αυτός. Βρέθηκε να κοιτάζει προς την κερκίδα και όχι προς τον αγωνιστικό χώρο. Μπορούσε να δει ανθρώπους όπως τον Paul και τον αδελφό του που προσπαθούσαν να τους σώσουν τραβώντας τους στο πάνω διάζωμα.
Σε εκείνο το σημείο ήταν που η ζωή του άρχισε να περνά από μπροστά του.

Όλα άρχισαν να εμφανίζονται σε αργή κίνηση. Μόλις ένα χρόνο νωρίτερα είχε γίνει πατέρας ενός αγοριού.
«Σκεφτόμουν…’σκ@τ@ δεν πρόκειται να δω το παιδί μου να μεγαλώνει’. Σκεφτόμουν τη γυναίκα μου. Είχα κάνει κάποια διαθήκη; Σκεφτόμουν…’Χριστέ μου, πως θα τα βγάλει πέρα;’.»

Ο John Mulhaney ήταν ένας από τους οπαδούς, που το πλήθος τον ‘μετέφερε’ κυριολεκτικά με την πίεση του, μέσα από το τούνελ στην θύρα. Μέσα στον πανικό είχε χωρίσει από τον πεθερό του τον William, «ένας μεγάλος, σκληρός άντρας, με ύψος 1.90», του οποίου οι συμβουλές ηχούσαν ακόμα στα αυτιά του John, λίγο έξω από τα σημεία εισόδου, «Πρέπει να την κάνουμε από δω.»

Αυτά γίνονταν λίγο πριν η αστυνομία ανοίξει τις πόρτες με το πλήθος να παρασύρει μικρόσωμους ανθρώπους όπως ο John στην κατεύθυνση των κεντρικών θυρών, είτε το ήθελε είτε όχι.
«Στο τούνελ, ο ήχος ήταν τρομερός- άνθρωποι έπεφταν κάτω. Πολλοί ούρλιαζαν.»

Οι θύρες 3 και 4 ήταν οι κεντρικές στην Leppings Lane και ο John ‘μεταφέρθηκε’ αριστερά στην θύρα 4. «Ήταν σαν να βρισκόσουν στον ωκεανό. Τη μια στιγμή βρισκόσουν εδώ και την επόμενη αλλού» λέει.

Υπάρχει μια πολύ γνωστή φωτογραφία που δείχνει δύο κορίτσια να συντρίβονται στον φράχτη της κερκίδας. Ο John βρισκόταν ακριβώς πίσω τους. Δεν σκόπευε να βρεθεί εκεί αλλά εκεί τον οδήγησε το πλήθος. Κοίταξε τον ουρανό και του φάνηκε υπέροχος. Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια για να μάθει- όταν του το εξήγησαν, πως εκείνη τη στιγμή έχανε τις αισθήσεις του. Ξαφνικά τινάχτηκε. Άρχισε να αναπνέει.

Κάπως βρήκε τη δύναμη να σκαρφαλώσει στον φράχτη. Νόμιζε πως είχε ελευθερωθεί αλλά ένας αστυνομικός τον έσπρωχνε πίσω.
Η πράξη αυτή του αστυνομικού τον ανάγκασε να ζήσει ακόμα πιο τρομακτικές σκηνές, όπως όταν στεκόταν σε κάτι μαλακό όχι στερεό όπως το τσιμέντο.

«Ήταν ένα νεκρό σώμα. Σκεφτόμουν πως δεν είχα άλλη επιλογή. Είναι όμως κάτι που δεν το ξεπερνάς ποτέ» λέει.

Ο Martin Roberts ζει και αυτός με το ίδιο συναίσθημα ενοχής.

Λίγο πριν το εναρκτήριο λάκτισμα, κατάλαβε πως δεν μπορούσε να κινήσει τα χέρια του πάνω από το στήθος. Άρχισε να λιποθυμά και να ταλαντεύεται. Κάποιος τον άρπαξε. Μετά ένα διαχωριστικό υποχώρησε και αυτός έφυγε μαζί του. Προσπαθώντας να επιστρέψει προς τα πάνω, σκαρφάλωνε πάνω σε ανθρώπους. Πάνω σε γυναίκες και παιδιά.

«Η δυσωδία ήταν ανυπόφορη. Τα πρόσωπα των πεσμένων ανθρώπων είχαν παραμορφωθεί. Η μυρωδιά αυτή δεν με έχει αφήσει ποτέ» λέει.

Από τη θέση του, ο Richard Wilson μπορούσε να δει την ένταση να ανεβαίνει στα χαμηλότερα σημεία της θύρας. Εξακολουθεί να είναι ένας δυνατός, ‘χτισμένος’ άντρας που τότε ζύγιζε περίπου 100 κιλά. Υπάρχουν πράγματα που εύχεται να μπορούσε να προσπαθήσει να τα κάνει και να βοηθήσει ανθρώπους, αλλά δεν μπορούσε να κουνηθεί, όσο κι αν το πάλεψε. Σε μια στρατιωτική αποστολή στο Belize είχε βιώσει την εμπειρία της πίεσης που άσκησε ένα φίδι στο λαιμό του.

«Ήταν σαν να σε είχε αγκαλιάσει ένα ανακόντα» λέει για την τραγικό τρόπο με τον οποίο πέθαναν τόσοι άνθρωποι στο Hillsborough.

Ο Richard είχε ήδη ένα εισιτήριο από την μεριά των οπαδών της Forest αλλά πήγε από την πλευρά της Leppings Lane για να δει αν μπορούσε να αγοράσει ένα ώστε να παρακολουθήσει τον αγώνα με τους οπαδούς των Κόκκινων.

Συνεχίζεται…

Κάποιος κλώτσησε τον Graham στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Κάποιος πίσω από αυτόν πάλευε για αέρα και κάπως κατάφερε να ανασηκώσει το κορμί του και να σκαρφαλώσει πάνω από μια θάλασσα ανθρώπων. Αρχικά ο Graham ενοχλήθηκε από την απροσεξία του ανθρώπου. Ο τρόμος στη θύρα του ξετυλίχτηκε πολύ γρήγορα αλλά ο Graham τον ένιωσε να εξελίσσεται σε αργή κίνηση γιατί κάποια πράγματα έμοιαζαν φυσιολογικά.

Αυτό από μόνο του αποτελεί ένα τρομακτικό στοιχείο της τραγωδίας. Όταν οι άνθρωποι φαντάζονται τραγωδίες σκέφτονται πως όλα πηγαίνουν στραβά από την αρχή και μάλιστα είναι ορατά. Στο Hillsborough όμως ένας αγώνας είχε ξεκινήσει και μάλιστα με φρενήρη ρυθμό. Ο Peter Beardsley της Liverpool είχε πετύχει ήδη το δοκάρι της Forest.

Ο Graham λέει πως η συντριβή των οπαδών ήταν τόσο άσχημη που δεν κατάλαβε αν γινόταν ακριβώς μπροστά του ή στην άλλη άκρη του γηπέδου. Δεν μπορούσε καν να καταλάβει προς ποια πλευρά έκανε τις επιθέσεις της η ομάδα της Liverpool.

Τα αδέλφια Richardson χωρίστηκαν από τους φίλους τους Will και Vincent αλλά κατάφεραν οι δυο τους να μείνουν μαζί, χωρίς τα πόδια τους να ακουμπάνε στο έδαφος. Το κεφάλι του John βρισκόταν στον ώμο του Graham γιατί δεν υπήρχε αλλού χώρος για να το ακουμπήσει. Ο Graham άρχισε να πονά.

«Η αίσθηση ήταν όπως ένα φίδι στραγγαλίζει το θύμα του» λέει. Άρχισε να προσεύχεται ζητώντας από τον Θεό να τους βοηθήσει. «Νομίζω πως μας είχε απομείνει ακόμα ένα λεπτό ζωής» συνεχίζει.

Τότε άκουσε τον John να του λέει κάτι που δεν θα ξεχάσει ποτέ… «Graham τελείωσα…τελείωσα..». Εκεί κοντά ο αδελφός του Paul Dunderdale είχε αρχίσει να γίνεται μπλε από την ασφυξία και την πίεση.

Η λέξη «Κάπως» εμφανίζεται σε πολλές από τις ιστορίες των επιζώντων που κατάφεραν να δραπετεύσουν από την Leppings Lane. Για τους Paul και Andrew η λέξη εμφανίζεται και πάλι…. Κάπως… «Κάπως κατάφερα να τον γυρίσω» Δεν υπήρχε τρόπος να προχωρήσουν προς τα μπρος γιατί η αστυνομία σταματούσε τους οπαδούς που προσπαθούσαν να πηδήξουν από τους φράχτες με τα Κλομπ.

Ο Paul μπορεί να δείξει τι συνέβη μετά γιατί υπάρχει μια φωτογραφία. Σε αυτή φαίνεται φορώντας το ασπροκόκκινο καπέλο του να ανασηκώνεται από άλλους και να μεταφέρεται στο πάνω μέρος της κερκίδας. Ο αδελφός του είχε ακολουθήσει την ίδια διαδρομή. Στη φωτογραφία μπορείτε να δείτε τα δυνατά μπράτσα ενός άνδρα και τις παλάμες του στις σόλες των παπουτσιών του Paul να τον σπρώχνει προς τα πάνω.

«Ο απόλυτος ήρωας» λέει ο Paul. «Ένας τεράστιος χοντρός τύπος. Έσωσε πολλούς ανθρώπους εκείνη τη μέρα. Δεν ξέρω ποιος είναι.».

Για τον Paul ο τρόμος ξεκίνησε όταν πήρε ανάσες και κοίταξε προς τα κάτω από το ψηλότερο σημείο της κερκίδας που βρισκόταν. «Μπορούσες να δεις μια θάλασσα από κορμιά στο έδαφος. Είχα ήδη το τρομακτικό συναίσθημα πως είχαμε χάσει κάποιον» λέει.

Όπως τα αδέλφια Dunderdale, έτσι και ο David Jones είχε ταξιδέψει στο Sheffield από το Wirral αλλά ήταν μόνος του στη Leppings Lane γιατί οι φίλοι του βρίσκονταν σε άλλα σημεία του γηπέδου. Ένιωθε λοιπόν απομονωμένος στις σκέψεις του καθώς συντριβόταν, αβέβαιος για το αν θα κατάφερνε να επιβιώσει.

Ο David έφτασε το γήπεδο στις 14:00μμ και ακόμα και τότε υπήρχαν χαοτικές σκηνές έξω από τα σημεία εισόδου όπου η αστυνομία είχε χάσει τον έλεγχο. Αυτό δεν τον εμπόδισε να πιάσει τη θέση του περίπου στο μέσο της θύρας. Είχε ξαναζήσει παρόμοιες καταστάσεις αλλά αυτή γινόταν χειρότερη και χειρότερη συνεχώς. Ο David άκουσε ένα φοβερό θόρυβο καθώς όλο και περισσότεροι οπαδοί άρχισαν να μπαίνουν στις θύρες από το τούνελ. «Ήταν ήδη πολύ ασφυκτικά. Γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να έρχονται όταν ήταν προφανές πως οι θύρες ήταν ήδη γεμάτες;» αναρωτιέται.

Η αστυνομία κατηγόρησε τους οπαδούς των Κόκκινων πως έσπρωξαν μια πόρτα για να μπουν, όταν στην πραγματικότητα είχε δοθεί ήδη εντολή από τον Αστυνομικό Διοικητή του αγώνα που βρισκόταν στον πύργο του στο γήπεδο, να ανοίξουν οι θύρες για να χαλαρώσουν την πίεση.
Από τη στιγμή που οι οπαδοί έμπαιναν στο γήπεδο δεν υπήρχαν πινακίδες, αστυνομία ή προσωπικό ασφαλείας για να τους κατευθύνουν αλλού εκτός από εκείνες τις θύρες που ήταν ήδη σχεδόν πλήρεις. Ο David είχε ένα πακέτο τσιγάρα στο πίσω μέρος του τζιν του αλλά ήταν ανίκανος να τεντώσει πίσω το χέρι του για να το πιάσει.

«Ο τύπος δίπλα σε μένα ήταν πιο μικρόσωμος και είχα τον αγκώνα μου στην τραχεία του. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Έπεσε στο έδαφος και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για αυτό» συνέχισε.

Συνεχίζεται…