Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, χτίζει τη δική του «All Time» ενδεκάδα των Reds.

Και έτσι ήρθε το καλοκαίρι. Ποδοσφαιρικά τουλάχιστον, μιας και το διάστημα ανάμεσα στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν και στο πρώτο της νέας, είναι ήλιος, ζέστη και θάλασσα για τους ποδοσφαιρόφιλους.

Βέβαια ακόμα είμαστε σε αυτό το νεκρό σημείο όπου ακόμα κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι οι μεταγραφές ξεκινάνε και άρα από φήμες έχουμε λίγα πράγματα. Δεν έχουμε με τι να ασχοληθούμε, οπότε τι καλύτερο να κάνουμε από το να φτιάξουμε τη καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών της Liverpool.

Εντάξει, ίσως να υπάρχουν και καλύτερα, όπως να πάμε για κανά ποτό, για κανά μπάνιο. Αλλά οκ, καταλάβατε.

Χωρίς πολλά πολλά, πάμε να δούμε τις επιλογές μου και να γράψετε εσείς στα σχόλια πόσο άσχετος είμαι. Ενδεκάδα σε σύστημα 4-4-1-1 και μία αλλαγή για κάθε παίκτη.

Τερματοφύλακας – Alisson Becker

Εύκολη επιλογή για εμένα στον «άσο», όχι τόσο λόγω διαφοράς στην ποιότητα των ανταγωνιστών, αλλά λόγω εξέλιξης της θέσης. Πολλοί θα βάλετε τον Clemence και ίσως κάποιοι λιγότεροι των Grobbelaar (θέσεις 2 και 3 αντίστοιχα στη κατάταξή μου), όμως οι απαιτήσεις από τον τερματοφύλακα πια είναι τρομερές. Πολύ απλά, ο αείμνηστος Ray όταν του γύριζε ο Thompson τη μπάλα, τη μπλόκαρε. Όταν την είχε στα χέρια του, της έδινε μία με το βολέ για να την εξαφανίσει. Αυτή ήταν η θέση τότε και οι δύο προαναφερθέντες την υπηρέτησαν με το καλύτερο δυνατό τρόπο, όμως ο Ali είναι σίγουρα ο πιο ολοκληρωμένος τερματοφύλακας στην ιστορία των Reds.

Αδιανόητα ριφλέξ, πολύ καλός με τη μπάλα κάτω (κάνει ενίοτε λάθη αλλά αυτό είναι το ρίσκο του ball-playing goalkeeper), ο καλύτερος που έχω δει ποτέ στο ένας με έναν και από τους κορυφαίους στις τοποθετήσεις. The Holy Goalie.

Δεξί Στόπερ – Alan Hansen

Ο κορυφαίος στόπερ στην ιστορία της Liverpool, τουλάχιστον μέχρι το 2018 που εμφανίστηκε στο Merseyside ο παρτενέρ του στην ενδεκάδα. Πήρε τα πάντα με τη Liverpool και σε αντίθεση με τον Alisson, δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να δικαιολογήσω την επιλογή μου. Αρχοντικός, εύκολα στην βασική ενδεκάδα.

Αναπληρωματικός, ο Phil Thompson. Εκ των αρχηγών της πιο πετυχημένης Liverpool όλων των εποχών, θα μπορούσε εύκολα υπό άλλες συνθήκες να είναι μέσα στους πρώτους έντεκα.

Αριστερό Στόπερ – Virgil van Dijk

Ούτε εδώ χρειάζεται να δικαιολογηθώ. Μοναδική κουβέντα για ποιος εκ των δύο είναι καλύτερος, αλλά δεν με ενδιαφέρει στο παρόν άρθρο αυτό. Πιθανότατα τον van Dijk θα έβαζα αλλά μιλάμε για δύο αρκετά όμοιους παίκτες και σε στιλ παιχνιδιού, αναλογικά πάντα με την εποχή τους.

Αναπληρωματικός κανονικά υπήρχε παίκτης ο οποίος θα είχε κάθε λόγο να είναι και στην ενδεκάδα, αλλά επειδή θα τον βάλω σε άλλη θέση ως βασικό, θα επιλέξω τον «Κολοσσό», τίτλος που του αποδόθηκε από τον Shankly πολύ πριν δοθεί στον… Δέλλα, ο Ron Yeats. Ο βράχος της πρώτης μεγάλης φουρνιάς του Bill, ακρογωνιαίος λίθος της ομάδας που κατέκτησε την Αγγλία και σταθεροποίησε την ομάδα ως γίγαντα του νησιού.

Αριστερό Μπακ – Emlyn Hughes

Ο παίκτης για τον οποίο μιλούσα πριν. Κανονικά ο Hughes ήταν κάτι ανάμεσα σε αμυντικό χαφ και στόπερ, όμως έπαιξε πολλά ματς στη καριέρα του ως αριστερό μπακ και θεωρώ ότι ως προσωπικότητα και ποιότητα, δεν γίνεται να λείπει από την ενδεκάδα. Αρχηγός το ’77 όταν ο Paisley κατέκτησε για δεύτερη φορά τη Ρώμη (το είχε κάνει άλλη μία ως στρατιώτης!), το «Τρελό Άλογο» όπως τον ονόμαζαν για τον φοβερό τρόπο με τον οποίο έτρεχε παντού, κάνοντας κάθε πιθανή και απίθανη δουλειά στο γήπεδο.

Δύσκολη η επιλογή αναπληρωματικού. Πολύ δύσκολη. Alan Kennedy και Andy Robertson κατά κύριο λόγο διεκδικούν τη θέση, μάλλον προς τον πρώτο τείνω παρά την λατρεία που έχω για τον Robbo. Κάθε μεγάλη Liverpool χρειάζεται τον Σκωτσέζο της, αλλά έχω βάλει ήδη τον Hansen και έπονται άλλοι δύο. Ο «Barney Rumble», από την άλλη, έδωσε δύο ευρωπαϊκά. Ένα με το γκολ στο 1-0 με τη Real στο Παρίσι το ’81 και ένα με το νικητήριο πέναλτι στη Ρώμη το ’84.

Δεξί μπακ – Phil Neal

Τέσσερα Κύπελλα Πρωταθλητριών. Αυτά. Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω για τον Phil Neal, ο οποίος έχει γράψει με χρυσά γράμματα το όνομά του στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Κακά τα ψέματα, περισσότερη κουβέντα προκαλεί η επιλογή αντικαταστάτη.

Του τα έχω μαζεμένα, αλλά ο Trent Alexander-Arnold ήταν, είναι και θα είναι ένας σπουδαίος παίκτης. Ίσως όχι δεξιό μπακ, παρά ένα χαφ που έπαιζε εκεί, αλλά ένας πραγματικά ανεπανάληπτος δημιουργός. Κάτι σαν τον Beckham στην αμυντική γραμμή. Κρίμα, πολύ κρίμα που επέλεξε να φύγει και με αυτό το τρόπο. Θα περνούσε τον Neal, αλλά το δέλεαρ της… Χρυσής Μπάλας ήταν μεγάλο. Εν τέλει θα φτάσει τα 31 και θα έχει ξεκινήσει ένα ματς σε τελική φάση Μουντιάλ, μιας και αυτό του καλοκαιριού θα το δει από τον καναπέ στο Βιλαρίμπας και στο Βιλαμπάχο. Κρίμα κρίμα κρίμα.

Κεντρικό χαφ – Graeme Souness

Παρά το ότι σαν προσωπικότητα δεν είναι ακριβώς ο… Mr Liverpool, ο Souness είναι για μερικούς ο κορυφαίος που φόρεσε ποτέ τη φανέλα. Όχι άδικα. Απίστευτος παίκτης, σε τεχνική, μυαλό, δύναμη, πείσμα. Ένα κομπιούτερ που όταν έπρεπε, έδινε και τα πόδια στο χέρι στον αντίπαλο.

Ως αναπληρωματικό θέλω να βάλω καθαρό εξάρι και δυσκολεύομαι. Νομίζω ότι ο Fabinho είναι το υψηλότερο επίπεδο σε αμυντικό χαφ που έχω δει στη Liverpool όμως αυτό δεν είναι αναγκαστικά κριτήριο μιας και θυμάμαι τη Liverpool από το 2007 και έπειτα. Ο Mascherano είναι υποδεέστερος και ο Steve McMahon δεν ήταν εξάρι. Μάλλον προς Xabi Alonso θα πάω, αν και ο Βάσκος έκανε φανταστική πρώτη και τελευταία σεζόν στους Reds αλλά ενδιάμεσα είχε θεματάκια.

Κεντρικό χαφ – Steven Gerrard

Τώρα περιμένετε να κάνω ανάλυση γιατί ο Steven George Gerrard μπαίνει στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών; Θα μπορούσα να τον βάλω και μόνο του να παίξει, να κάνει μια ακόμα επίδειξη του «hero ball». «Μόνος μου και όλοι σας». Ηρωικός Stevie, όχι απλά μέσα στην ενδεκάδα, αλλά και με περιβραχιόνιο.

Αναπληρωματικός ο Terry McDermott. Άτυχος από την ύπαρξη των Souness και Gerrard αλλά αυτή είναι η ζωή. Φοβερό μυαλό, από τους κύριους λόγους που η Liverpool κυριάρχησε στην εποχή του. Ο αγαπημένος παίκτης του πατέρα μου και για αυτό θα μπορούσα να τον βάλω στην ενδεκάδα αλλά προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός!

Δεξί εξτρέμ – Mohamed Salah

Πριν την έλευση του Αιγύπτιου, θα ήταν μια θέση προς συζήτηση. Μετά από αυτή, όχι. Ο τρίτος σκόρερ στην ιστορία της Liverpool ήρθε ως ένα στοίχημα από την Roma και οι Reds πέτυχαν διάνα. Απίστευτα νούμερα, κούμπωσε τέλεια με τους Firmino και Mane και αποχωρεί φέτος ως ο – κατά την άποψή μου – δεύτερος καλύτερος παίκτης της Liverpool στην εποχή της Premier League.

Αναπληρωματικός ένας όχι ίδιου στιλ εξτρέμ, αλλά περισσότερο wide midfielder. O Steve McManaman είναι η επιλογή μου, παρόλο που έφυγε στο peak της καριέρας του για τη Μαδρίτη. Ο άτυχος της υπόθεσης είναι ο Ian Callaghan, ο οποίος είναι ο κορυφαίος σε συμμετοχές στην ιστορία της ομάδας και από την Δεύτερη Κατηγορία ήταν μαζί της μέχρι τη κορυφή της Ευρώπης, όμως επειδή στην ουσία έπαιζε σαν καθαρό χαφ (ακόμα περισσότερο από ότι ο McManaman), επιλέγω τον Steve.

Αριστερό εξτρέμ – John Barnes

Ο Λονδρέζος με Τζαμαϊκανές ρίζες που ήρθε από τη Watford και σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Προσωπική άποψη ότι πρόκειται για τον μεγαλύτερο χαμένο αθλητή από την ποινή του Heysel, μιας και η ποιότητα του θα χάριζε στη Liverpool το λιγότερο ένα Πρωταθλητριών και θα λάμβανε την αναγνώριση που του άξιζε – ίσως ο κορυφαίος παίκτης της ηπείρου τότε. Στο top 5 των κορυφαίων παικτών στην ιστορία της ομάδας.

Αναπληρωματικός ο διόσκουρος του Salah, Sadio Mane. Οριακά υποτιμημένος, ο ορισμός του complete forward. Φοβερό τελείωμα, πείσμα, ταχύτητα, άλμα, μαρκάρισμα, τεχνική, μυαλό. Δεν είχε ψεγάδι ο Sadio και είναι επίσης φοβερά άτυχος που δεν είναι στη βασική ενδεκάδα. Ίσως μόνο να μην είχε τη διάρκεια του Salah, αφού ειδικά από τότε που κόλλησε Covid και μετά ήταν αρκετά πεσμένος και χρειάστηκε να τον μετατρέψει σε φορ ο Klopp για να σταθεί και πάλι στα πόδια του.

Δεύτερος επιθετικός – Sir Kenny Dalglish

Δεν παίζω με δεκάρι, αλλά περισσότερο με κάτι σαν 4-4-2. Η αλήθεια είναι, όμως, πως όπου και να βάλεις τον κορυφαίο παίκτη που φόρεσε ποτέ τη φανέλα, αυτός θα αποδώσει. Το θρυλικό νούμερο 7, ο Βασιλιάς του Kop και μια προσωπικότητα που πάει πολύ πιο μακριά από το ποδόσφαιρο, ο Kenny είναι από τις πλέον εύκολες επιλογές αυτής της ενδεκάδας. Long live the King.

Αναπληρωματικούς θα μπορούσαμε να έχουμε αρκετούς. Ο Firmino υπηρέτησε αυτό τον ρόλο και ήταν η κόλλα που κρατούσε όλη την επιθετική γραμμή της μηχανής του Klopp, ενώ ο Suarez μπορούσε να παίξει παντού στην επιθετική γραμμή. Ειδικά ο Ουρουγουανός θεωρώ ότι είναι ο πιο ταλαντούχος παίκτης που είδα ποτέ να φοράει αυτή τη φανέλα. Η επιλογή μου, όμως, θα είναι της εποχής του Dalglish, και συγκεκριμένα ο άνθρωπος τον οποίο αντικατέστησε ο Σκωτσέζος. Ο Kevin Keegan ήρθε ως κάτι σαν εξτρέμ, κάτι σαν χαφ, από την Scunthorpe της Τέταρτης Κατηγορίας και γρήγορα έγινε ο σούπερσταρ της Πρωταθλήτριας Αγγλίας. Έφυγε για να κάνει κάτι που δεν έχουν δοκιμάσει πολλοί Βρετανοί, να παίξει στο εξωτερικό, αφού όμως πρώτα έφερε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών στο Anfield.

Κεντρικός επιθετικός – Ian Rush

Νομοτελειακά, ο κορυφαίος σκόρερ θα ήταν και βασικός στην ενδεκάδα. Ο «άσχημος ψιλόλιγνος με το μουστάκι», όπως μου τον περιέγραφε μικρός ο πατέρας μου, ήταν ό,τι καλύτερο φόρεσε ποτέ τη φανέλα με το 9. Δεινός εκτελεστής, συνέθεσε ένα δίδυμο τρόμου με τον Dalglish στη κορυφή με θύματα κάθε άμυνα που τολμούσε να μπει στον δρόμο τους. Έκανε την δουλειά του φορ να φαίνεται γελοία, τέτοια ήταν η άνεσή του στο σκοράρισμα, για αυτό άλλωστε είναι αλήθεια πως «all you need is Rush, Rush is all you need».

Αναπληρωματικός; Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Πάλι ο Suarez έρχεται στο μυαλό, ο Torres, o Fowler, o Owen (…), φυσικά ο Rodger Hunt και το… ταίρι του Ian St. John, ακόμα και ο προπολεμικός Gordon Hodgson. Διαλέξτε και πάρτε. Στον Fowler θα πήγαινα εγώ μάλλον, πρώτον γιατί θεωρώ ότι ήταν ο πιο χαρισματικός εκτελεστής της λίστας, δεύτερον γιατί δεν γίνεται να έχεις τον Βασιλιά και να αφήσεις έξω τον Θεό.

Προπονητής – Bill Shankly

Ο άνθρωπος στον οποίο τα χρωστάμε όλα. Ο William Shankly OBE, πήρε τη Liverpool που βολόδερνε στη Δεύτερη Κατηγορία και την έκανε ατρόμητη. «Ήθελα να κάνω τη Liverpool ένα τάγμα αθανασίας. Αν είχε ο Ναπολέων αυτή την ιδέα θα είχε κατακτήσει όλο το κόσμο. Ήθελα η Liverpool να είναι άθικτη. Ήθελα να τη χτίσω ψηλά, και πιο ψηλά και πιο ψηλά μέχρις ότου όλοι οι υπόλοιποι θα παραδινόντουσαν».

Θα μπορούσα να βάλω τον δεύτερο καλύτερο, μιας και δεν υπάρχει αναπληρωματικός προπονητής, αλλά εδώ με βοηθάει ότι ο δεύτερος καλύτερος ήταν όντως ο βοηθός του Shankly. Προφανώς μιλάω για την «Σιωπηλή Ιδιοφυΐα» των τριών Κυπέλλων Πρωταθλητριών και συνολικά 20 τίτλων σε εννέα χρόνια, Bob Paisley.

Βασική ενδεκάδα

Shankly: Alisson, van Dijk, Hansen, Neal, Hughes, Souness, Gerrard, Salah, Barnes, Dalglish, Rush

Αναπληρωματικοί

Paisley: Clemence, Thompson, Yeats, A. Kennedy, Alexander-Arnold, Alonso, McDermott, McManaman, Mane, Keegan, Fowler

Honourable Mentions

Τερματοφύλακες: Bruce Grobbelaar, Pepe Reina, Tommy Lawrence

Κεντρικοί αμυντικοί: Mark Lawrenson, Sammy Hyypia, Daniel Agger, Jamie Carragher, Joel Matip (το δικό μου hear me out)

Ακραία μπακ: Steve Nicol, Andy Robertson, Alex Raisbeck, Chris Lawler

Κεντρικά χαφ: Fabinho, Javier Mascherano, Jordan Henderson, Sammy Lee, Jimmy Case, Ronnie Whelan, Steve McMahon, Ian Callaghan, Craig Johnston

Εξτρέμ: Ray Kennedy, Billy Liddell, Phillipe Coutinho

Κεντρικοί επιθετικοί: Luis Suarez, Ian St John, Roger Hunt, Michael Owen, Luis Suarez, Roberto Firmino, Fernando Torres, John Toshack, David Fairclough, Gordon Hodgson