Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Φάνης Φλώρος, παρουσιάζει την… κατάρα των πρωταθλητών της Premier League.

Εννέα από τις τελευταίες 15 προσπάθειες υπεράσπισης του τίτλου στην Premier League, ξεκινώντας από την Chelsea του Carlo Ancelotti τη σεζόν 2010-11, κατέληξαν σε πτώση τουλάχιστον 10 βαθμών σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.
Σε έξι από αυτές τις περιπτώσεις —

• Manchester United το 2013-14 μετά την αποχώρηση του Sir Alex Ferguson,
• Chelsea το 2015-16,
• Leicester City το 2016-17,
• Chelsea το 2017-18,
• Liverpool το 2020-21,
• και Manchester City την περσινή σεζόν —

η πτώση ήταν τουλάχιστον 20 βαθμοί.

Στις περιπτώσεις της Chelsea το 2015-16 και της Leicester το 2016-17, η πτώση έφτασε το εξωφρενικό όριο των 37 βαθμών.

(στοιχεία από τη σεζόν 2008-09)

Μόνο η πτώση της Leicester έμοιαζε προβλέψιμη. Είχαν άλλωστε ξαφνιάσει τον ποδοσφαιρικό κόσμο, κατακτώντας την Premier League με αποδόσεις 5.000-1, μόλις έναν χρόνο αφότου είχαν γλιτώσει στο τσακ τον υποβιβασμό. Ακόμη κι έτσι, όμως, η έκταση της κατάρρευσής τους την επόμενη σεζόν ήταν συγκλονιστική.
Ένα σερί πέντε συνεχόμενων ηττών μετά την αλλαγή του χρόνου τους έριξε στη 17η θέση, μόλις έναν βαθμό —και μία θέση— πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού.
Με γενικευμένη απογοήτευση, ο Claudio Ranieri, ο αρχιτέκτονας του θαύματος της προηγούμενης χρονιάς, απολύθηκε.

Όπως έγραψε χαρακτηριστικά η ιταλική Gazzetta dello Sport, η Leicester ήταν «ένας βάτραχος που για λίγο, υπό τον Ranieri, μεταμορφώθηκε μαγικά σε πρίγκιπα, μέχρι που το ξόρκι έσπασε κι επέστρεψε στην προηγούμενη μορφή του».

Αλλά δεν ήταν τόσο απλό όσο μια “επιστροφή στον μέσο όρο”.
Με τον υπηρεσιακό προπονητή Craig Shakespeare, η Leicester κέρδισε τα επόμενα πέντε παιχνίδια της στην Premier League και ανέτρεψε το εις βάρος της αποτέλεσμα απέναντι στη Sevilla, φτάνοντας στα προημιτελικά του Champions League.

Μέσα σε διάστημα δύο χρόνων, η ομάδα είχε περάσει από:

• μάχη για σωτηρία με τον Nigel Pearson,
• κατάκτηση τίτλου με τον Ranieri,
• επιστροφή σε προβλήματα υποβιβασμού με τον ίδιο προπονητή,
• και ξανά σε νικηφόρο σερί με τον Shakespeare.

Σπάνια στο ποδόσφαιρο έχει υπάρξει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της σημασίας της φόρμας και της θετικής ενέργειας — του τρόπου που μια ομάδα μπορεί να νιώθει ασταμάτητη… μέχρι τη στιγμή που αυτό το συναίσθημα χάνεται.

Ο Roy Keane, ο οξύθυμος αρχηγός της Manchester United στα ένδοξα χρόνια του Sir Alex Ferguson, έχει μια χαρακτηριστική φράση για τέτοιες καταστάσεις.
«Κακοί πρωταθλητές» (Bad champions), είχε αποκαλέσει τη Liverpool κατά την αγωνιστική της κατάρρευση το 2021. «Σαν να κατέκτησαν το πρωτάθλημα πέρυσι και όλοι πίστεψαν την υπερβολική δημοσιότητα και παρασύρθηκαν».

Ο Keane, ως αναλυτής πλέον στο Sky Sports, είναι εξίσου αμείλικτος και για τα πρόσφατα προβλήματα της Liverpool, λέγοντας ότι οι περσινοί πρωταθλητές μοιάζουν με «μια πραγματικά αδύναμη ομάδα».
Ενώ υπάρχουν πολλοί παράγοντες πίσω από την κρίση που περνούν, ο Keane —πάντα με τη νοοτροπία του αρχηγού— τείνει να το αποδίδει κυρίως στο θέμα της νοοτροπίας, στο αν οι παίκτες «το θέλουν αρκετά».

Συνεχίζεται…

Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Φάνης Φλώρος, παρουσιάζει την… κατάρα των πρωταθλητών της Premier League.

Η σκηνή ήταν ένα σχολείο στο δυτικό Λονδίνο, ο καιρός μουντός και, για μια μέρα που έμοιαζε με την πρώτη του νέου σχολικού έτους, η ατμόσφαιρα απλώς απαίσια τεταμένη.

Επρόκειτο για την επίσημη εκδήλωση της Premier League για την έναρξη της σεζόν 2015-16. Ο Eddie Howe ηγείτο της αποστολής της Bournemouth, όλοι με μάτια ορθάνοιχτα από τον ενθουσιασμό, καθώς βρίσκονταν παραμονές της πρώτης τους χρονιάς στη μεγάλη κατηγορία. Οι εκπρόσωποι της Swansea City ήταν κι αυτοί χαρούμενοι που βρίσκονταν εκεί. Η αποστολή της πρωταθλήτριας Chelsea; Καθόλου.

Τρεις μήνες μετά την κατάκτηση του τίτλου, ο Jose Mourinho ήταν σε εξαιρετικά σκοτεινή διάθεση. Καθισμένος με μια μικρή ομάδα δημοσιογράφων, έδινε την εντύπωση πως θα προτιμούσε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού. Αθώες ερωτήσεις για τις πιθανότητες υπεράσπισης του τίτλου απαντιούνταν με εκνευρισμό ή ψυχρότητα.
Είστε ικανοποιημένος από τη σύνθεση του ρόστερ, Jose;
«Δεν θέλω να το σκέφτομαι.»

Την επόμενη μέρα υπέγραφε νέο τετραετές συμβόλαιο. Στην ανακοίνωση δήλωνε πως ήταν «πολύ χαρούμενος που θα μείνει εδώ για πολύ καιρό».

Τέσσερις μήνες αργότερα είχε απολυθεί.

Με την Chelsea στη 16η θέση, έναν βαθμό πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού και με μόλις τέσσερις νίκες σε 16 παιχνίδια, το τέλος ήρθε σκληρά: μια ζοφερή ήττα από τη Leicester City, όπου κατηγόρησε δημόσια τους παίκτες του ότι τον «πρόδωσαν» στο γήπεδο. Η σχέση του με αρκετούς από τους πρωταθλητές του είχε καταρρεύσει πλήρως.

Η φράση που χρησιμοποίησε ο τεχνικός διευθυντής Michael Emenalo για να εξηγήσει την απόλυση του πιο επιτυχημένου προπονητή στην ιστορία του συλλόγου ήταν χαρακτηριστική:
«Απτή διχόνοια».

Ήταν η σεζόν του ντροπιαστικού καβγά του Mourinho με τη γιατρό της Chelsea, Eva Carneiro· η σεζόν όπου οι εντάσεις με τον Eden Hazard και άλλους βασικούς παίκτες έβραζαν κάτω από την επιφάνεια· η σεζόν της περίφημης ατάκας «Προτιμώ να μη μιλήσω», που πλέον έχει γίνει χιλιάδες memes.
Ήταν επίσης η σεζόν που ο Mourinho δήλωνε ότι ο ίδιος και οι παίκτες του ήταν πρωταθλητές μόνο κατ’ όνομα.

«Δεν νομίζω πως αυτή τη στιγμή μπορούν να νιώθουν ότι είναι κορυφαίοι παίκτες ή σούπερ σταρ», είπε μετά την ήττα στη Leicester, λίγο πριν λυθεί το συμβόλαιό του.
«Πρέπει να κοιτάξουν τη Sunderland και τη Watford και να πουν: “Είμαστε στο ίδιο επίπεδο μ’ αυτούς. Δεν είμαι ο σούπερ σταρ, δεν είμαι ο παγκόσμιος πρωταθλητής, δεν είμαι ο πρωταθλητής της Premier League. Αυτή τη στιγμή, είμαι στο δικό σας επίπεδο.”»

Τους τελευταίους δύο μήνες, καθώς η Liverpool μετράει έξι ήττες στα επτά τελευταία παιχνίδια Premier League και 7 ήττες στα εννέα σε όλες τις διοργανώσεις, πολλοί από εμάς ξύνουμε το κεφάλι μας προσπαθώντας να θυμηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που μια πρωταθλήτρια ομάδα κατέρρευσε με τέτοιο τρόπο.

Η απάντηση, φυσικά, είναι πέρσι το ίδιο διάστημα, όταν η Manchester City, πρωταθλήτρια των προηγούμενων τεσσάρων σεζόν, ξεκίνησε με νίκες και στη συνέχεια — ακριβώς όπως η Liverpool φέτος — βυθίστηκε σε απότομη πτώση.
Πριν τα Χριστούγεννα είχε ένα σερί έξι ηττών σε οκτώ αγώνες Premier League και εννέα ήττων σε 12 σε όλες τις διοργανώσεις. Ανέκαμψε στο δεύτερο μισό της σεζόν και τερμάτισε τελικά τρίτη με 71 βαθμούς, δηλαδή 20 λιγότερους από την προηγούμενη χρονιά.

Πριν από αυτό, ήταν η σεζόν 2020-21 της Liverpool, όταν μια εφιαλτική περίοδος με έξι ήττες σε επτά παιχνίδια (και μόλις τρεις νίκες σε 14) την έριξε στην τρίτη θέση με 69 βαθμούς — 30 λιγότερους από τότε που είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα έναν χρόνο πριν.
Ακόμη και όταν τερμάτισε δεύτερη πίσω από τη Liverpool τη σεζόν 2019-20, η Manchester City είχε παρουσιάσει πτώση 17 βαθμών σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Μέχρι την περασμένη σεζόν, η Manchester City του Pep Guardiola έκανε την υπεράσπιση του τίτλου στην Premier League να μοιάζει εύκολη υπόθεση.
Στην πραγματικότητα σπάνια ήταν τόσο άνετο — η Liverpool τούς πίεσε μέχρι την τελευταία αγωνιστική τις σεζόν 2018-19 και 2021-22, ενώ η Arsenal έκανε το ίδιο το 2023-24 — όμως αυτό που πέτυχαν στη διάρκεια εκείνης της περιόδου, κατακτώντας έξι από τα επτά πρωταθλήματα μεταξύ 2017-18 και 2023-24, ήταν εξαιρετικό με κάθε πιθανό μέτρο σύγκρισης.

Συνεχίζεται…

Ο Paul Tomkins των The Tomkins Times εξετάζει την συμπεριφορά των διαιτητών απέναντι στη Liverpool τα τελευταία χρόνια. Και η εικόνα δεν είναι καθόλου καλή. Όταν εμείς γκρινιάζουμε για τον δισταγμό των παικτών μας στις μονομαχίες τους, δεν θα πρέπει να αγνοούμε ένα βαθύτερο αίτιο σύμφωνα με τον Tomkins. Οι παίκτες των Κόκκινων τιμωρούνται ενώ οι αντίπαλοι όχι!!!!

Ισοζύγιο Φάουλ – Big Data, Mad Data
Έχω εξετάσει παλαιότερα το Ισοζύγιο Φάουλ από το 2022 και μετά, επειδή τότε άρχισα να αισθάνομαι ότι η Liverpool αντιμετωπιζόταν άδικα. Πριν από αυτό, δεν είχα ποτέ ξανά αυτή την αίσθηση σε σχεδόν κάθε αγωνιστική.

Φαινόταν σαν κάτι σχετικά νέο. Και τελικά ήταν.

Αν εντοπίσω κάποιο μοτίβο, τότε ανατρέχω στα δεδομένα για να δω αν η υποψία/το eye-test μου είναι σωστό ή λάθος. Αν τα δεδομένα με διαψεύδουν συνεχώς, το δέχομαι. Αν όμως τα δεδομένα επιβεβαιώνουν επανειλημμένα ότι έχω δίκιο, τότε συνεχίζω να τα παρακολουθώ.

Γι’ αυτό θα μοιραστώ μερικά γραφήματα που φτάνουν πίσω μέχρι το 2017.

Τώρα, πολλές από αυτές τις ομάδες θέλουν “play-on” όταν επιτίθενται, αλλά ίσως πλέον οι ομάδες αρχίζουν να θέλουν περισσότερες στατικές φάσεις. Ωστόσο, όλες αυτές είναι ομάδες με υψηλή κατοχή (πάνω από 50%) και στο διάστημα αυτό η Liverpool έχει κατά μέσο όρο περίπου 60%, πίσω μόνο από τη Man City.

Όλα τα γραφήματα είναι με rolling averages 20 αγώνων: τα πρώτα δύο καλύπτουν και τα 315 παιχνίδια, και τα υπόλοιπα χωρίζουν τους 159/160 εντός–εκτός έδρας αγώνες, συγκρίνοντας τη Liverpool με πολλές από τις μεγάλες ομάδες.

Θυμήσου: επειδή είναι rolling averages, δεν αντιστοιχούν σε συγκεκριμένα ματς στις ημερομηνίες που φαίνονται. Κάθε ημερομηνία απλώς δείχνει το σημείο των τελευταίων 20 αγώνων — κάθε νέο παιχνίδι προσθέτει ένα νέο Ισοζύγιο Φάουλ και αφαιρεί το παλαιότερο από τη σειρά.

Όπως μπορείτε να δείτε παραπάνω, πέρασαν πέντε χρόνια για τη Liverpool χωρίς θετικό κυλιόμενο μέσο όρο στο Ισοζύγιο Φάουλ.

Η Liverpool πήγε επίσης καλύτερα από τον συνολικό μέσο όρο την περίοδο που δεν υπήρχαν φίλαθλοι στα γήπεδα.

Τα γεγονότα BrooksGate και CooteGate φαίνεται να επέτειναν την αίσθηση ότι η Liverpool «την πληρώνει», καθώς η PGMOL συσπειρώθηκε γύρω από τους διαιτητές της — συμπεριλαμβανομένου του David Coote, για τον οποίο μας έλεγαν ότι είναι ένας υπέροχος άνθρωπος γεμάτος ακεραιότητα (…).

Η σύντομη επιστροφή της Liverpool σε θετικό κυλιόμενο Ισοζύγιο Φάουλ μετά από πέντε χρόνια έληξε μόλις πρόσθεσα το -3 από το παιχνίδι με τη Forest.

Τώρα, ας προσθέσουμε τη Man City, που υπήρξε η καλύτερη ομάδα των τελευταίων εννέα ετών.

Προσθέστε τη Manchester City, και μπορείτε να δείτε μια γενικότερη εναλλαγή της “τύχης” μέχρι περίπου το σημείο καμπής τον Απρίλιο του 2023, με το επεισόδιο μεταξύ του Jürgen Klopp και της PGMOL.

Από εκείνο το σημείο και μετά, οι δύο ομάδες μοιάζουν σχεδόν με τέλειες αντίστροφες εικόνες η μία της άλλης. Παράξενο, έτσι;

Εντός και εκτός έδρας

Λοιπόν, ας δούμε τώρα τα στατιστικά εντός και εκτός έδρας, γιατί αυτά δίνουν μια ακόμη πιο καθαρή εικόνα.

Μακριά από το σπίτι, οι Reds τιμωρούνται αδίστακτα από τους διαιτητές στο Ισοζύγιο Φάουλ  Δεν έχει υπάρξει σχεδόν ποτέ πάνω από το μηδέν από τον Ιανουάριο του 2020, και για δύο χρόνια κυμαινόταν γύρω στο -4 ανά παιχνίδι, μέχρι το τέλος της περσινής σεζόν (όταν ο τίτλος είχε ήδη κριθεί).

Και εντός έδρας, όπου θα έπρεπε να είναι καλύτερα – και πράγματι είναι καλύτερα – εξακολουθεί να είναι κακό.

Αλλά η διαφορά φαίνεται όταν συγκρίνεις τα δεδομένα με άλλες μεγάλες ομάδες. Μερικές από αυτές που δεν έχω συμπεριλάβει έχουν εξαιρετικά Ισοζύγια Φάουλ (η Newcastle, για παράδειγμα).

πό το 2023, η Liverpool είναι παρόμοια με τη City ως προς τους τίτλους που έχουν κερδίσει και τις περιόδους αγωνιστικής κάμψης.
Με μία βασική διαφορά: το Ισοζύγιο Φάουλ της City είναι η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με της Liverpool.

Και τώρα, παρακάτω, η μία ομάδα που “υποφέρει” όπως η Liverpool, αν και δεν είναι καν κοντά στο αγωνιστικό επίπεδό της κατά μέσο όρο από το 2017:

Συμπέρασμα για το Foul Balance (Ισοζύγιο Φάουλ)

Ίσως πολλά από αυτά τα στοιχεία να αποτελούν δίκαιες απεικονίσεις… αλλά υπάρχουν δύο ξεκάθαρες εξαιρέσεις που σίγουρα δεν φαίνεται να αντιμετωπίζονται δίκαια.

Από όλες τις μεγάλες ομάδες, μόνο η Liverpool και η Manchester United είναι εκείνες που υφίστανται σταθερά αρνητική μεταχείριση στα εκτός έδρας παιχνίδια, ενώ παράλληλα δεν τα πηγαίνουν ιδιαίτερα καλά ούτε στα εντός έδρας όσον αφορά το συγκεκριμένο μέτρημα.

Καθώς όλες οι ομάδες έχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές στο αγωνιστικό τους στυλ, δεν μπορεί κανείς απλά να ισχυριστεί ότι η διαιτητική μεροληψία δεν παίζει κανέναν ρόλο.

Το μόνο προφανές κοινό στοιχείο ανάμεσα στη Man United και τη Liverpool από το 2017 έως σήμερα είναι… πόσο πολύ τις μισούν οι αντίπαλοι οπαδοί.

Και από το 2023 (ιδιαίτερα στην περίπτωση της Liverpool), ίσως και πόσο οι διαιτητές δείχνουν να τις αντιπαθούν.

Το Ισοζύγιο Φάουλ είναι μόνο ένας από τους πολλούς τομείς στους οποίους η Liverpool δεν αντιμετωπίζεται δίκαια ή λογικά. Θα παρουσιάσω και τα υπόλοιπα τις επόμενες εβδομάδες και μήνες — εκτός αν με κλείσουν στο Broadmoor (υψηλής ασφάλειας ψυχιατρική κλινική στο Crowthorne, Berkshire) πρώτα…

Ο Paul Tomkins των The Tomkins Times εξετάζει την συμπεριφορά των διαιτητών απέναντι στη Liverpool τα τελευταία χρόνια. Και η εικόνα δεν είναι καθόλου καλή. Όταν εμείς γκρινιάζουμε για τον δισταγμό των παικτών μας στις μονομαχίες τους, δεν θα πρέπει να αγνοούμε ένα βαθύτερο αίτιο σύμφωνα με τον Tomkins. Οι παίκτες των Κόκκινων τιμωρούνται ενώ οι αντίπαλοι όχι!!!!

Έλεγα πριν από το παιχνίδι ότι ο Madley ήταν ακόμη χειρότερος από άλλους διαιτητές όταν επρόκειτο για τη Liverpool και το Ισοζύγιο Φάουλ

Ο μέσος όρος του είναι λίγο πάνω από -3 εις βάρος της Liverpool (όταν οι περισσότερες καλές ομάδες θα έπρεπε να έχουν θετικό balance), και πάλι ήταν -3, παρά το 74% κατοχής απέναντι σε μια σκληροτράχηλη Nottingham Forest.

Αυτό που ακολουθεί παρακάτω είναι ο πίνακας με τα στοιχεία όλων των διαιτητών στα τελευταία 316 παιχνίδια της Liverpool (προσθέτοντας και αυτό με τη Forest), καθώς και μια ξεχωριστή καταγραφή για τα τελευταία εννέα ματς του Madley.
Ο δεύτερος πίνακας είναι μια λίστα όλων των διαιτητών με τουλάχιστον εννέα παιχνίδια δείγματος, συμπεριλαμβανομένης της χωριστής καταγραφής για τα τελευταία εννέα του Madley.

Όσον αφορά τον Madley, ο παρακάτω πίνακας αφορά τα τελευταία εννέα παιχνίδια του σε αγώνες της Liverpool — όλα μέσα στα τελευταία δύο χρόνια.

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτός είναι ένας διαιτητής που κάνει καλή και έντιμη δουλειά. Όχι μόνο επειδή προειδοποίησα όλους ότι αυτό θα ήταν ένα παιχνίδι στο οποίο έπρεπε να προσέξουμε το Foul Balance (Ισοζύγιο Φαουλ), αλλά και επειδή απλώς δεν διαιτητεύει τη ροή ενός αγώνα με δίκαιο και ουδέτερο τρόπο.

Σε αυτά τα παιχνίδια, με την κατοχή μπάλας που έχει η Liverpool και με την ποιότητα των αντιπάλων, οι Reds θα έπρεπε να έχουν καλύτερο Ισοζύγιο Φάουλ, όχι ένα εντελώς γελοίο -4.78 ανά αγώνα.

(Η Liverpool παραπονέθηκε στην PGMOL πριν από δύο εβδομάδες· η PGMOL όρισε τον χειρότερο διαιτητή με διαφορά όσον αφορά το Ισοζύγιο Φάουλ στα παιχνίδια της Liverpool— αν και ο David Coote, σε ένα από τα τρία παιχνίδια του, έδωσε στη Liverpool το χειρότερο μονο-αγωνιστικό ισοζύγιο, -14 στο Anfield απέναντι στη Brighton, κάτι που έχει ισοφαριστεί μόνο μία φορά σε άλλο παιχνίδι της Premier League για γηπεδούχο ομάδα από το 2017, σε 3.100 αγώνες.

Ο Coote επίσης αρνήθηκε στη Liverpool ένα καθαρό πέναλτι στο πρώτο του παιχνίδι ως διαιτητής, και έπειτα απέτυχε να αποβάλει τον Leon Bailey για ξεκάθαρο DOGSO (αποτροπή προφανούς ευκαιρίας για γκολ) όταν τράβηξε και κλώτσησε τον Salah ενώ ήταν τετ-α-τετ — δύο φορές έκανε το σήμα των σταυρωμένων χεριών, «όχι φάουλ» — και αυτό στο τελευταίο του παιχνίδι πριν αποκαλυφθεί το αντι-Liverpool μίσος του. Και το VAR του ήταν εξίσου κακό. Αλλά εντάξει, μάλλον ήμουν απλώς παρανοϊκός, σωστά;)

Αλλά ας δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα, 2017-2025, όλους τους διαιτητές και τις μεγάλες ομάδες

Συνεχίζεται…

Ο Paul Tomkins των The Tomkins Times εξετάζει την συμπεριφορά των διαιτητών απέναντι στη Liverpool τα τελευταία χρόνια. Και η εικόνα δεν είναι καθόλου καλή. Όταν εμείς γκρινιάζουμε για τον δισταγμό των παικτών μας στις μονομαχίες τους, δεν θα πρέπει να αγνοούμε ένα βαθύτερο αίτιο σύμφωνα με τον Tomkins. Οι παίκτες των Κόκκινων τιμωρούνται ενώ οι αντίπαλοι όχι!!!!

Γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία το Ισοζύγιο Φάουλ;

Αν και το Ισοζύγιο Φάουλ δεν έχει υπάρξει τόσο ακραίο πρόβλημα για τη Liverpool συνολικά φέτος (οι Μεγάλες Αποφάσεις είναι το μεγαλύτερο θέμα, ενώ πέρσι οι αυτές ήταν ασυνήθιστα υπέρ της), το παιχνίδι με τη Forest ήταν το τέλειο παράδειγμα του πώς «γονατίζει» την ομάδα του Arne Slot.

Είναι σαν να υπάρχει το σύνθημα της PGMOL «αφήστε το παιχνίδι να κυλήσει», αλλά να μην εφαρμόζεται στη Liverpool. Αυτό λένε τα δεδομένα.

Σε μεγαλύτερη χρονική περίοδο, οι καλές ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν κατά μέσο όρο θετικό Ισοζύγιο Φάουλ.

Αυτό βγάζει νόημα: έχουν περισσότερη κατοχή, άρα μπορούν να δεχτούν πιο εύκολα φάουλ (καθώς τα περισσότερα φάουλ γίνονται σε ομάδες που έχουν τη μπάλα). Έχουν καλύτερους επιθετικούς που κερδίζουν περισσότερα φάουλ και καλύτερους αμυντικούς που κάνουν λιγότερα.

Μια μεγάλη ανισορροπία στα φάουλ υπέρ-κατά βοηθά μια ομάδα που παίζει αυτό που εγώ αποκαλώ shitball να επιβάλει τους δικούς της όρους.

Δεν είναι μόνο ότι η Liverpool κερδίζει λιγότερα φάουλ — ειδικά σε επικίνδυνες ζώνες — αλλά από το 2025 και μετά κάθε φάουλ υπέρ του αντιπάλου μπορεί να σημαίνει ένα χαμένο λεπτό.

Παράλληλα, όταν ο διαιτητής δίνει φάουλ μόνο εναντίον σου, γίνεσαι διστακτικός στα μαρκαρίσματα.

(Δες τον Alexis Mac Allister, που δεν μπήκε τόσο δυνατά — κι εκείνος συνήθως μπαίνει ΠΟΛΥ δυνατά — στη φάση με τον Neco Williams, επειδή το τελευταίο διάστημα όλες οι μεγάλες αποφάσεις πηγαίνουν εναντίον της Liverpool, συχνά και εναντίον του ίδιου προσωπικά. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση ότι «έρχεται τιμωρία».)

Ο Andy Madley, πάνω στον οποίο θα επικεντρωθώ (καθώς προειδοποίησα για τα δεδομένα του πριν το παιχνίδι — δεδομένα που επαλήθευσε ακριβώς υπέρ της Forest), έδωσε φάουλ στη Forest μέσα σε 10 δευτερόλεπτα στο Anfield.

Μετά, άλλο ένα στο 2:27, και το σημαντικό είναι ότι το φάουλ εκτελέστηκε στο 3:27 — χάθηκε ολόκληρο λεπτό. Κι αυτό είναι το βασικό θέμα: το πώς σκοτώνεται ο ρυθμός. Η ιδέα του «αφήνουμε το παιχνίδι να κυλήσει» είναι απάτη, αν οι ομάδες παίρνουν το φάουλ και μετά σπαταλούν ένα λεπτό για να το εκτελέσουν. (Το ίδιο και με τα πλάγια, κλπ.)

Ο Madley έκανε ό,τι και στο Goodison απέναντι στην Everton του Sean Dyche πριν δύο σεζόν — η Liverpool δεν πήρε ούτε ΕΝΑ φάουλ μέχρι το 38ο λεπτό, όταν ήδη έχανε 1-0. Ακριβώς το ίδιο μοτίβο.

Εκείνη τη μέρα το Ισοζύγιο Φάουλ ήταν 9-0 εις βάρος της Liverpool στο 38’, απέναντι σε μια πολύ επιθετική Everton που μάλιστα είχε προηγηθεί· αυτή τη φορά ήταν 4-0 απέναντι σε μια κανονικά επιθετική Forest. Η «εξισορρόπηση» γίνεται αργότερα στον αγώνα, αλλά τότε η ζημιά έχει ήδη γίνει. Ο τόνος έχει δοθεί, το γκολ έχει μπει, και το υπόλοιπο του αγώνα δεν το επαναφέρει ποτέ πραγματικά σε ισορροπία.

Το ότι αυτά τα Ισοζύγια Φάουλ μπορούν να στοιχηματιστούν — ακόμη και μέσω της στοιχηματικής της Sky — είναι ένας ακόμη ανησυχητικός παράγοντας. (Θα είχα βγάλει μια περιουσία αν ακολουθούσα τα δεδομένα, αλλά δεν μου αρέσει το στοίχημα.)

Συνεχίζεται…

Ο Paul Tomkins των The Tomkins Times εξετάζει την συμπεριφορά των διαιτητών απέναντι στη Liverpool τα τελευταία χρόνια. Και η εικόνα δεν είναι καθόλου καλή. Όταν εμείς γκρινιάζουμε για τον δισταγμό των παικτών μας στις μονομαχίες τους, δεν θα πρέπει να αγνοούμε ένα βαθύτερο αίτιο σύμφωνα με τον Tomkins. Οι παίκτες των Κόκκινων τιμωρούνται ενώ οι αντίπαλοι όχι!!!!

Απόδειξη ότι οι παίκτες-«φινέτσα» της Liverpool δεν προστατεύονται

Δεν βοηθά το γεγονός ότι κανένας παίκτης της Liverpool δεν βρίσκεται στο top 100 σε φάουλ που κερδήθηκαν ανά 90 λεπτά για μεμονωμένες σεζόν παικτών από το 2017.

Ο Sadio Mané είναι ο υψηλότερα καταταγμένος, στην 113η θέση (σεζόν 2020-2021 — ενδιαφέρον, την περίοδο που δεν υπήρχαν οπαδοί στα γήπεδα και οι διαιτησίες θεωρήθηκαν δίκαιοι σύμφωνα με ακαδημαϊκές μελέτες για την επίδραση των οπαδών).

Ο Mané το 2020-21 είναι ο μόνος παίκτης της Liverpool που εμφανίζεται στο top 185.

Όπως και στη δική μου προηγούμενη μελέτη για το ποιοι κερδίζουν και ποιοι παραχωρούν πέναλτι (600+) από το 2011–2019, οι Άγγλοι παίκτες (συμπεριλαμβανομένων όσων μεγάλωσαν στο αγγλικό ποδόσφαιρο αλλά παίζουν για άλλες εθνικές ομάδες, όπως ο Wilfried Zaha) τα πηγαίνουν καλύτερα· και εδώ, είναι εντυπωσιακά υπερεκπροσωπημένοι στο top 20, στο top 40 και στο top 100, σε σύγκριση με το 30-40% των συνολικών λεπτών συμμετοχής τους. (Το 55% των top 40 είναι “Άγγλοι”.)

Συνολικά υπάρχουν 3.419 ατομικές «σεζόν παικτών» με τουλάχιστον πέντε συμμετοχές ανά σεζόν ώστε να πληρούν τα κριτήρια (11 Νοεμβρίου 2025).

Οι επόμενοι δύο παίκτες της Liverpool είναι…

… περιμένετε, κάνω scroll προς τα κάτω …

…

185η θέση – Luis Díaz, 2.2, Liverpool 2022-2023

207η θέση – Adam Lallana, 2.1, 2018-2019

Lallana!

(Σημείωση: Τα φάουλ-που-κέρδιζε του Díaz έπεσαν απότομα μετά το 2022-23, καθώς οι διαιτητές σταμάτησαν να τον προστατεύουν.)

Αυτό είναι ανησυχητικό, καθώς φαίνεται πως κανένας γρήγορος και/ή τεχνικός επιθετικός της Liverpool δεν κερδίζει ποτέ έναν φυσιολογικό αριθμό φάουλ. Ακόμα και αυτοί που υπήρξαν από τους καλύτερους στον κόσμο.

Το σκάνδαλο του Salah

Αυτές είναι οι εξωφρενικά παράλογες θέσεις κατάταξης του Mo Salah, σε φθίνουσα σειρά, ως προς τα φάουλ που κερδίζει ανά 90 λεπτά:

Αυτό μας αφήνει με έναν αξιοθρήνητα χαμηλό μέσο όρο 0,83 κερδισμένων φάουλ ανά αγώνα, σε οκτώ και ένα τρίτο σεζόν, με μέση θέση κατάταξης την 1.725η.

Αυτό είναι κάτι που είχα επισημάνει πρώτη φορά το 2022, και από τότε υπάρχει μια ελάχιστη βελτίωση, αλλά όχι κάτι ουσιαστικό.

Ειλικρινά, είναι τρέλα — πέρα από κάθε λογική, εκτός αν συμβαίνει κάτι πιο σκοτεινό· ο David Coote, ως ο μοναδικός διαιτητής που καταγράφηκε σε κάμερα, αποκάλεσε τον Jürgen Klopp “German cunt”. Δηλαδή δεν έχουν καν πρόβλημα να φέρνουν την ξενοφοβία μέσα στο παιχνίδι (και ο Coote φαίνεται να έχει κάνει πολύ χειρότερα έκτοτε).

Στο αγγλικό ποδόσφαιρο, ο Mo Salah, κατά μέσο όρο, δεν έχει πάρει ούτε ένα φάουλ ανά παιχνίδι. Κι όμως τον βλέπουμε να τον τραβάνε με τα χέρια κάθε εβδομάδα, να τον κλοτσάνε στον αέρα, κι ο διαιτητής να λέει “no foul”.

Πολλοί από τους κορυφαίους εξτρέμ κερδίζουν 2,5 έως 4,5 φάουλ ανά αγώνα.

Τη σεζόν 2018/19, ο Adam Lallana κέρδισε πάνω από τα διπλάσια φάουλ ανά 90 λεπτά από ό,τι έχει κερδίσει ο Salah σε οποιαδήποτε σεζόν. Ακόμα κι έτσι, ήταν μόνο 2,1.

Συνεχίζεται…

Ο Paul Tomkins των The Tomkins Times εξετάζει την συμπεριφορά των διαιτητών απέναντι στη Liverpool τα τελευταία χρόνια. Και η εικόνα δεν είναι καθόλου καλή. Όταν εμείς γκρινιάζουμε για τον δισταγμό των παικτών μας στις μονομαχίες τους, δεν θα πρέπει να αγνοούμε ένα βαθύτερο αίτιο σύμφωνα με τον Tomkins. Οι παίκτες των Κόκκινων τιμωρούνται ενώ οι αντίπαλοι όχι!!!!

Να το θέσουμε απλά.

Η Liverpool δέχεται έναν φυσιολογικό αριθμό φάουλ εναντίον της σε σχέση με τον μέσο όρο της λίγκας, αλλά κερδίζει αφύσικα λίγα φάουλ υπέρ της. Και αυτό δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα.

Αυτό είναι το λεγόμενο “Ισοζύγιο Φάουλ”, και η Liverpool αντιμετωπίζεται διαφορετικά από όλες τις ομάδες, εκτός από τη Manchester United (αλλά η United τα πηγαίνει πολύ καλύτερα σε άλλους δείκτες διαιτησίας, όπως οι υποκειμενικές VAR ανατροπές και τα πέναλτι).

Δεν περιμένω από ουδέτερους να δεχτούν οτιδήποτε από αυτά καλοπροαίρετα — δεν είναι αυτό που κάνουν οι “ουδέτεροι”, γιατί σπάνια είναι πραγματικά ουδέτεροι.

Αλλά ως παράδειγμα, είπα πριν λίγες ημέρες ότι ο Andy Madley συνήθως δίνει στη Liverpool ένα τραγικό -3 «Ισοζύγιο Φάουλ», και μετά… έδωσε στη Liverpool ένα τραγικό -3 πραγματικά!

Τα φάουλ είναι εξαιρετικά υποκειμενικά — κερδίζονται, δίνονται, αγνοούνται. Δεν είναι δεδομένα. Κάποια είναι ξεκάθαρα, αλλά τα περισσότερα όχι.

Συχνά είναι ό,τι αποφασίσει ο διαιτητής, όπως ακριβώς αποφασίζει και αν ένας παίκτης παρεμβαίνει στον τερματοφύλακα με τόση συνέπεια όσο ένας πολιτικός που αλλάζει θέση κάθε εβδομάδα.

Αυτό που «βλέπει» ο διαιτητής μπορεί να είναι κρυμμένο· μπορεί να μαντέψει· ή μπορεί να έχει λόγους να μην συμπαθεί μια ομάδα, έναν παίκτη ή έναν προπονητή. Μπορεί να επηρεαστεί από το ποιος φωνάζει, ποιος πέφτει θεατρικά, ποιος είναι Άγγλος και ποιος όχι. Ποιος παίζει εντός και ποιος εκτός. Ποιος τον πιέζει. Τι πιστεύει ο κόσμος που παρακολουθεί. Και ούτω καθεξής.

Αλλά το πρόβλημα του Ισοζυγίου Φάουλ για τη Liverpool έχει γίνει όλο και πιο άδικο και αποδεδειγμένα ακραίο από τότε που ο Jürgen Klopp ξέσπασε εναντίον του John Brooks στις αρχές του 2023 (που εγώ ονόμασα BrooksGate), όπου ο Brooks και άλλοι διαιτητές φάνηκαν να αλλάζουν τη στάση τους απέναντι στους Reds, ενώ άλλοι, όπως ο David Coote, είχαν ήδη πολύ στρεβλά δεδομένα (και… μυαλό).

Τα δεδομένα γέρνουν απότομα μετά από αυτό το γεγονός.

Αυτό ήταν το σημείο όπου άρχισα για πρώτη φορά να παρατηρώ και να παρακολουθώ συστηματικά το Ισοζύγιο Φάουλ.

Ο Klopp πράγματι πέρασε τα όρια το 2023, όταν εξοργίστηκε επειδή ο Mo Salah σύρθηκε στο έδαφος μπροστά του και ο επόπτης και ο διαιτητής το αγνόησαν· αλλά από εκείνη την ημέρα, η στάση της διαιτησίας έχει αλλάξει δραματικά απέναντι στη Liverpool.

Την περασμένη σεζόν η Liverpool τα πήγε σχετικά καλά στις Μεγάλες Αποφάσεις  για πρώτη φορά μετά από καιρό, αλλά φέτος είναι και το Ισοζύγιο Φάουλ και οι Μεγάλες Αποφάσεις που την εμποδίζουν σοβαρά — πέρα από τη μεγάλη λίστα παραγόντων που κάνουν αυτή τη σεζόν τόσο δύσκολη.

Τα τελευταία 315 παιχνίδια για κάθε σύλλογο

Έχω επιστρέψει μέχρι το 2017 (μόνο Premier League) για όλα τα διαιτητικά και αγωνιστικά δεδομένα.

Από τις 32 ομάδες που έχουν παίξει στην Premier League από το 2017, μόνο μία – η Sheffield United – έχει κερδίσει λιγότερα φάουλ ανά 90 λεπτά στα 315 παιχνίδια πρωταθλήματος (πριν από αυτό το Σαββατοκύριακο). Και η Sheffield United ήταν πραγματικά απαίσια.

Ακόμα και ομάδες όπως οι Luton, Sunderland, Ipswich, Burnley, Stoke και όλη η υπόλοιπη… σαβούρα από το 2017 κερδίζουν πολύ περισσότερα φάουλ από τη Liverpool.

Τώρα, η Man City επίσης κερδίζει χαμηλό αριθμό φάουλ, αλλά 6% περισσότερα από τη Liverpool· και το πιο σημαντικό, τιμωρείται πολύ λιγότερο για τα φάουλ που κάνει. (Και τα πηγαίνει πολύ καλύτερα στις “Μεγάλες Αποφάσεις” και στις υποκειμενικές ανατροπές VAR.)

Γενικά, περισσότερη κατοχή της μπάλας σημαίνει καλύτερη “Ισοζύγιο Φάουλ”: όποιος έχει την μπάλα περισσότερο, συνήθως κερδίζει περισσότερα φάουλ (αφού μπορεί να τον ανατρέψουν περισσότερο), ενώ κάνει λιγότερα φάουλ στην άμυνα.

Αλλά τα δεδομένα του “Ισοζυγίου Φάουλ” είναι πραγματικά τρελά. Μπορείς να φανταστείς διάφορες εξηγήσεις, αλλά σε 315 παιχνίδια Premier League δεν θα έπρεπε να είναι τόσο στρεβλωμένα εναντίον της Liverpool, που έχει υπάρξει η 2η καλύτερη ομάδα τα τελευταία εννέα χρόνια σχεδόν σε κάθε στατιστική.

Οι διαιτητές δεν φαίνεται να προστατεύουν τους καλύτερους επιθετικούς/τεχνίτες παίκτες της Liverpool. (Που τυχαίνει να είναι σχεδόν όλοι ξένοι.)

Συνεχίζεται…