Γράφει ο Αλέξανδρος Μωρέλλας, δημοσιογράφος, χομπίστας αναλυτής της Premier League & μέλος της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων Liverpool.
Ήταν 4 Οκτωβρίου του 2015, όταν μία ώρα μετά τη λήξη του ισόπαλου παιχνιδιού κόντρα στην αιώνια αντίπαλο Everton (1-1), η FSG ανακοίνωνε τη λύση της συνεργασίας της με τον τότε προπονητή της Liverpool, Brendan Rodgers. Τρεις ισοπαλίες και 2 ήττες στις πρώτες 8 αγωνιστικές της Premier League ήταν αρκετές για να ανοίξουν την πόρτα της εξόδου στον Βορειοϊρλανδό προπονητή μετά από 3.5 χρόνια στο Anfield. Με άλλα λόγια, κατά την ελληνική αργκό και τα ελληνικά ποδοσφαιρικά ήθη «δεν πρόλαβε την παρέλαση».
Φυσικά ο Rodgers δεν πλήρωσε το μάρμαρο μόνο επειδή ξεκίνησε νωθρά και μουδιασμένα τη σεζόν εκείνη, αλλά κυρίως γιατί ήταν ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της Liverpool, που αν και ήταν 3,5 χρόνια στο τιμόνι της, δεν κατόρθωσε να κερδίσει τίποτα απολύτως, παρά μόνο τις εντυπώσεις για το παρ’ ολίγον πρωτάθλημα το 2013-14, το οποίο όμως λίγο με το γλίστρημα του Gerrard, λίγο με την αυτοκτονική ανεπάρκεια ολόκληρου του οργανισμού στο να φτάσει μέχρι τέλος την υπόθεση τίτλος, το χάρισαν τις τελευταίες αγωνιστικές στην Manchester City. Θα μου πεις, τι σχέση o Rodgers με το σήμερα; Προφανώς μικρή, αφού σήμερα η Liverpool έχει πια πιει το νέκταρ του πρωταθλητισμού δύο φορές, και μάλιστα τη μία χάρη στον τωρινό της προπονητή Arne Slot.
Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς, σε όλους έχει περάσει από το μυαλό: έχουμε 4 ήττες στη σειρά στο πρωτάθλημα και 1 στο Champions League, τι θα γίνει άραγε αν η ομάδα δεν σηκώσει κεφάλι τις επόμενες 4-5 αγωνιστικές και βρεθεί μακριά από την τετράδα έχοντας να προστατέψει μία επένδυση 446 εκατομμυρίων λιρών (218 net spend) χωρίς τα έσοδα από το Champions League και τα αυξημένα κέρδη που έδωσαν «πέρσι» οι εξαιρετικές πορείες σε πρωτάθλημα και Ευρώπη; Θα εξακολουθήσει να στηρίζει τον Ολλανδό προπονητή η FSG, αν η ομάδα συνεχίσει να είναι αγωνιστικά συνώνυμο του χάους, αν τα αποδυτήρια μοιάζουν με διαλυμένη διαδήλωση και οι παίκτες πνιγούν στην εσωστρέφεια και την αγωνιστική μιζέρια; Υπάρχει θέμα Slot ή επηρεασμένοι από την ελληνική νοοτροπία υπερβάλουμε στις αντιδράσεις μας; Για να δούμε. Το σίγουρο πάντως είναι ότι και για τα ελληνικά δεδομένα ο Slot θα προλάβει την αυριανή παρέλαση.
Δηλώσεις εκτός τόπου και χρόνου
Αν υπάρχει κάτι που εξοργίζει ακόμα και τον πιο ψύχραιμο φίλαθλο είναι οι δηλώσεις του Slot μετά από κάθε ήττα. Ως γνήσιος Ολλανδός που έχει έναν εγωισμό 3 φορές το μπόι του (και αυτό δεν είναι ρατσιστικό, οι περισσότεροι Ολλανδοί προπονητές μεγάλων ομάδων επιδεικνύουν τέτοια αντίδραση), αρνείται οποιαδήποτε προσωπική ευθύνη. Τη μία «ένας παίκτης μας αποφάσισε να επιτεθεί στο τελευταίο λεπτό και έτσι χάσαμε», την άλλη «μας έχουν μάθει οι ομάδες και ξέρουν πως να μας αντιμετωπίζουν», άλλοτε «ξέρω τι πρέπει να βελτιωθεί», αλλά ακόμα περιμένουμε να το δούμε, και άλλοτε «η ομάδα είναι πλήρης δεν χρειάζεται αμυντικό χαφ και κεντρικό αμυντικό», αλλά το παρατσούκλι μας φέτος για τις αμυντικές μας επιδόσεις είναι το μεγάλο χωνί. Γενικά και ειδικά, ο Slot μετά από κάθε συνέντευξη τύπου που περνάει γίνεται ολοένα και πιο αντιπαθής. Τέτοια απότομη εκτόξευση και τέτοια άμεση αποκαθήλωση δεν πρέπει να έχει παρατηρηθεί στα παγκόσμια χρονικά.
Και αυτό είναι το πιο αποθαρρυντικό σημάδι για την πιθανή ανάκαμψη της Liverpool: η δημόσια αντίδραση του Slot. Λες και ο Ολλανδός είναι σε άλλο σύμπαν. Κάνει πειράματα, βλέπει τις μεταγραφές του να πελαγώνουν (πλην του φανταστικού Ekitike), τρώει γκολ από τα αποδυτήρια σε κάθε παιχνίδι, βλέπει τον Salah να μαραζώνει, βλέπει το κεντρικό αμυντικό δίδυμο να καταρρέει και εκείνος μάς παίζει την ίδια κασέτα. Ξανά και ξανά. «Δεν παίξαμε τόσο καλά…, στο δεύτερο ημίχρονο αντιδράσαμε…, αλλά οι αντίπαλοι μας ξέρουν…, το κάνει εύκολο ότι προηγήθηκαν…, ξέρω τι φταίει…, είμαστε καινούρια ομάδα…», και η ζωή συνεχίζεται. Ενίοτε «βγάζουμε στη σέντρα» και κανέναν παίκτη για να μαθαίνουν οι απείθαρχοι.
Στην 9η αγωνιστική, και μετά από μία πρωταθληματική σεζόν (με μέτρια ομολογουμένως αποτελέσματα και 2 χαμένους τελικούς) δεν είμαστε εδώ για να αμφισβητήσουμε τις δυνατότητές του ή να ρίξουμε λευκή πετσέτα στους τίτλους. Αλλά βρε αδερφέ, ξύπνα πια. Πες «Παίζουμε χωρίς αμυντικό χαφ, τι περιμένετε να γίνει;», και όχι «θαυμάζω το πώς προσαρμόζεται ο Jones», που είναι ακούνητη καρέκλα αμυντικά, και «τι καλά που έχουμε και τον Endo», που είναι αόρατος για σένα. Πες «Προσπαθώ να αλλάξω σύστημα, αλλά με αυτούς τους παίκτες δεν παίζουμε ομαδική άμυνα», μην μας λες ότι είμαστε πλήρεις και έχεις βάθος στο ρόστερ: 14 γκολ έχεις δεχθεί και η Arsenal μόλις 3! Αν είσαι άρρωστος του θανατά και ο γιατρός σου σου λέει μην ανησυχείς δεν έχεις τίποτα, εσύ τι κάνεις; Παίρνεις το παυσίπονο που σου προτείνει ή αλλάζεις γιατρό μπας και σωθείς στο παρά πέντε;
Όχι, το δίλημμα δεν είναι δικό μου. Αυτή τη στιγμή, από πρώην παίκτες μας που κάνουν δημόσιες δηλώσεις και αναλύσεις, μέχρι κατακόκκινα μέσα ενημέρωσης τα οποία γράφουν κατά δεκάδες τα άρθρα προβληματισμού, η εμπιστοσύνη στον Slot έχει κλονιστεί. Προσοχή: δεν έχει αρθεί, έχει κλονιστεί. Και ο βασικός λόγος είναι ότι δεν φαίνεται να έχει πλάνο αντίδρασης. Γραφικός ή όχι, ο Amorim βγήκε και είπε «αυτό το σύστημα θα παίξω, και ας χάνω. Αν θέλετε απολύστε με». Εδώ δεν έχουμε σύστημα, δεν έχουμε στρατηγική, δεν έχουμε πλάνο. Και τα ατού δεν τραβάνε. Ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι θέλουμε και δεξί μπακ, ενώ αποκτήσαμε ένα από τα υποτιθέμενα καλύτερα του κόσμου το καλοκαίρι. Ξαφνικά παραδεχτήκαμε πώς «πέρσι» κάψαμε τους βασικούς παίκτες ελέω πρωταθλητισμού και φέτος το πληρώνουμε με τραυματισμούς. Ξαφνικά διαπιστώσαμε ότι ο Diaz δεν έχει αντικατασταθεί επαρκώς. Ξαφνικά η υπερπλήρης ομάδα είναι πιο τρύπια από κεφαλοτύρι, γιατί εντελώς ξαφνικά αποφασίσαμε να μαρκάρουμε ψηλά, ενώ πέρσι περιμέναμε καρτερικά. Μια παίζουμε 4-2-4, μια 4-3-2-1, μια 4-3-3. Και έτσι ξαφνικά, όλα αυτά μετατρέπονται σε ένα 2-2-6 και ο Mamardashvili να ανεβαίνει στο κόρνερ. Συνέπεια καμία, στρατηγική περίπατο, νεύρο και πάθος σε παγετό, καθαρό μυαλό ανύπαρκτο.
Γράφω ξανά, είναι άλλη υπόθεση το αν είμαι ικανός ή όχι, και άλλη το αν είμαι ψυχολογικά έτοιμος να αντεπεξέλθω στην πίεση και να μπορώ να γυρίσω την εις βάρος μου κατάσταση αξιοποιώντας τις όποιες ικανότητές μου. Οι ικανότητες του Slot θα κριθούν σε βάθος χρόνου. Και δεν θα τις κρίνουμε εμείς, πρωτίστως θα τις κρίνει ο εργοδότης του, ο John Henry. Αλλά υπεράνω κριτικής δεν είναι κανείς. Και το ότι πήρε πρωτάθλημα στην πρώτη του χρονιά, τού χάρισε μια ντουζίνα κανονάκια για να κάψει, στο κυνήγι της Premier League. Ωστόσο, έχει κάψει ήδη τα μισά και αν δεν θέλει πρόωρο GAME OVER, θα πρέπει να κάνει πρώτα την αυτοκριτική του και μετά να αντιμετωπίσει την αλήθεια με ψυχραιμία και καθαρό μυαλό. Να διαπιστώσει τα κενά και να τα κλείσει, όχι να τα μπαλώσει. Βλέπεις, παρέλαση έχουμε και τον Μάρτιο. Και αν συνεχίσει τις ήττες, αμφιβάλλω αν θα την προλάβει. Είναι και ένας συνταξιούχος κόουτς από τη Γερμανία, ο οποίος έχει δηλώσει πως μόνο για τη Liverpool θα ξαναγύριζε στην προπονητική. Μη μας βάζεις ιδέες άνθρωπέ μου. Γιατί 446 εκατομμύρια σε ένα καλοκαίρι δεν τα είδε ποτέ του, για να μας δείξει και που μπορούσε να μας φτάσει.
