Αφού καταρρίπτουμε μερικούς μύθους, αξίζει ίσως να σημειωθεί και το πόσο τον διασκέδαζε πάντα τον Kevin Keegan ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία θυμάται κάθε παιχνίδι της Newcastle εκείνης της περιόδου σαν μια ποδοσφαιρική πανδαισία γκολ. Τέσσερα-τρία σχεδόν κάθε εβδομάδα, υποτίθεται. Και ναι, έστελνε την ομάδα του στο γήπεδο με σαφή εντολή να προσφέρει θέαμα. Αλλά ξέρετε πόσα αποτελέσματα 4-3 είχε συνολικά σε όλη τη θητεία του στη Newcastle; Δύο.
Όσο για την αντίληψη ότι η ομάδα του ήταν εντελώς ανήμπορη αμυντικά, πρόκειται για έναν ακόμη μύθο που πήρε διαστάσεις χωρίς πραγματικό υπόβαθρο. Στην πραγματικότητα, η Newcastle που τερμάτισε δεύτερη εκείνη τη σεζόν —οι περίφημοι The Entertainers— δέχθηκε μόλις δύο γκολ περισσότερα από τους πρωταθλητές και, μέχρι την τελευταία αγωνιστική, οι στήλες με τα γκολ παθητικό ήταν απολύτως ίδιες.
«Μακάρι να είχα μία λίρα για κάθε φορά που κάποιος με πλησιάζει για να θυμηθεί το επτάγκολ θρίλερ στοAnfield την επόμενη χρονιά», θα πει χαμογελώντας ο Keegan. «Το έχω συνηθίσει πια — αλλά οφείλω να επισημαίνω ότι τότε είχα ήδη φύγει από τη Newcastle. Στον φιλοξενούμενο πάγκο βρισκόταν ο Kenny Dalglish, όχι εγώ».
Είναι, υποθέτω, ένα κομπλιμέντο το γεγονός ότι οι ομάδες του έχουν μείνει στη μνήμη για το πόσο διασκεδαστικές ήταν — και ταυτόχρονα πραγματική αδικία ότι η θητεία του στον πάγκο της εθνικής Αγγλίας θα στιγματίζει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο τον θυμούνται ως προπονητή.
Εκείνη η περίοδος, όπως έχει παραδεχτεί και ο ίδιος, τον έκανε να νιώσει εντελώς ανεπαρκής — από τις ελάχιστες φορές σε ολόκληρη την επαγγελματική του ζωή. Πέρα από αυτό, όμως, οι άνοδοι που πέτυχε, με συναρπαστικό τρόπο, με τη Newcastle, τη Manchester City και τη Fulham δείχνουν ότι ήταν πολύ καλύτερος προπονητής και παρακινητής απ’ όσο αντιλαμβάνονται πολλοί.
Αν προστεθούν και τα επιτεύγματά του ως ποδοσφαιριστής —μεταξύ αυτών πρωταθλήματα και ευρωπαϊκοί τελικοί με τη Liverpool και τη Hamburg— είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί έχει υπάρξει τέτοια έκρηξη αγάπης για το παιδί από το Doncaster που έφτασε στην κορυφή του επαγγέλματός του με καθαρή επιμονή και σκληρή δουλειά.
Ας μην ξεχνάμε ότι έπαιζε σε μια ομάδα παμπ και είχε πιάσει δουλειά σε τοπικό εργοστάσιο, τα Peglerbrassworks, πριν πάρει την πρώτη του ευκαιρία στη Scunthorpe United — προπονούμενος σε γήπεδο ράγκμπι, με δοκάρια λάθος διαστάσεων.
Τέσσερις δεκαετίες μετά το τέλος της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής, η παρακαταθήκη του Kevin Keegan είναι ότι παραμένει ο μοναδικός Άγγλος που έχει αναδειχθεί δύο φορές καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Μάλιστα, θα μπορούσε να ισοβαθμεί με τους Johan Cruyff και Michel Platini με τρεις Χρυσές Μπάλες, αν το σύστημα βαθμολόγησης ήταν διαφορετικό.
Η πρώτη του νίκη ήρθε το 1978, στον ρόλο του Machtig Maus (Mighty Mouse) με τη Hamburg. Η δεύτερη, έναν χρόνο αργότερα, συνοδεύοντας το μετάλλιο του πρωταθλήματος Bundesliga με τον ίδιο σύλλογο. Αξίζει όμως να σκεφτεί κανείς τι συνέβη μετά τη σεζόν 1976-77, την τελευταία του με τη Liverpool, όταν 11 από τις 25 χώρες που ψήφιζαν τον κατέταξαν στην πρώτη θέση. Ο Allan Simonsen της Borussia Monchengladbach συγκέντρωσε τέσσερις λιγότερες πρωτιές. Κι όμως, το βραβείο κατέληξε στον Δανό, επειδή είχε επίσης επτά ψήφους δεύτερης θέσης έναντι τριών του Keegan ,καθώς και επιπλέον βαθμούς από τρεις κατατάξεις στην τρίτη θέση.
Ποτέ δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι ο Keegan το πήρε ιδιαίτερα βαριά. Άλλωστε, τον ενδιέφεραν πολύ περισσότερο οι ομαδικές διακρίσεις — άλλες εποχές, πράγματι. Συχνά μιλούσε σχεδόν με δέος όταν συλλογιζόταν μερικά από τα ονόματα που ήταν χαραγμένα πάνω σε εκείνη τη Χρυσή Μπάλα που κουδούνιζε — George Best, Bobby Charlton, FranzBeckenbauer, Eusebio, Stanley Matthews, Gerd Muller και τόσοι άλλοι — προσπαθώντας να καταλάβει ποια είναι η δική του θέση μέσα στο πάνθεον των μεγάλων.
Ήταν, όπως θα υποστήριζε ο ίδιος, ο λιγότερο ταλαντούχος παίκτης της λίστας.
«Δεν αιωρούμουν όπως ο Johan Cruyff, δεν είχα ποτέ τη χάρη του Pele ούτε τις κινήσεις του DiegoMaradona. Ο George Best είχε δίκιο — δεν άξιζα καν να του δένω τα κορδόνια — και ακόμα και στη Scunthorpe, ευχόμουν να είχα την επαφή με την μπάλα και την τεχνική ορισμένων συμπαικτών μου.
Ίσως όμως εκείνοι οι παίκτες να μην είχαν το δικό μου θάρρος, την αφοσίωσή μου και την ποδοσφαιρική μου ευφυΐα. Ήμουν το ημίαιμο που έφτασε μέχρι το Crufts (τη διεθνή έκθεση σκύλων) — και αυτό μου ήταν αρκετό».
(Daniel Taylor: The Athletic)
