Ο Jamie Cassidy θυμάται την ακριβή ημερομηνία όταν συνειδητοποίησε πως η ζωή του ως ελεύθερου ανθρώπου, επρόκειτο να τελειώσει.
Ήταν η 17η Οκτωβρίου 2020, η ημέρα που ο Virgil van Dijk υπέστη εκείνον τον φριχτό τραυματισμό εναντίον της Everton, παρόμοιο με εκείνον που ουσιαστικά είχε τελειώσει και την πολλά υποσχόμενη καριέρα του Cassidy κάποιες δεκαετίες πιο πριν.
Ο Cassidy που είχε κερδίσει ήδη το FA Youth Cup με τους Κόκκινους, σε μια ομάδα που περιλάμβανε τους Jamie Carragher και Michael Owen και είχε προπονηθεί με την Εθνική Αγγλίας για το Euro 1996, είχε ήδη αποσυρθεί από καιρό, όταν αποφάσισε να παρακολουθήσει το ντέρμπι του Merseyside πριν από πέντε χρόνια, στο σπίτι του στο Knowsley στα περίχωρα του Liverpool.
Λίγο μετά τη λήξη του αγώνα έλαβε ένα καταθλιπτικό τηλεφώνημα από την κόρη του μεγαλύτερου αδελφού του Jonathan.
Ένα τηλεφώνημα στο οποίο πληροφορήθηκε πως ο αδελφός του είχε συλληφθεί για διακίνηση ναρκωτικών στο αεροδρόμιο του Manchester, ακριβώς στην άφιξη του από το Dubai στο οποίο κρυβόταν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Ο Cassidy κατάλαβε πως το παιχνίδι είχε τελειώσει τόσο για τον ίδιο όσο και για τον αδελφό του, όταν ένας δικηγόρος του έδειξε ένα αντίγραφο αστυνομικής αναφοράς τη Δευτέρα το πρωί.
Γάλλοι ανακριτές είχαν ‘σπάσει’ τον κώδικα επικοινωνίας στην υπηρεσία μηνυμάτων EncroChat στην οποία αυτός χρησιμοποιούσε το παρατσούκλι Nuclear Dog ενώ ο αδελφός του το Whiskey Wasp.
Και τα δύο ονόματα εμφανίζονταν παντού στο αρχείο που είχε πέσει στα χέρια της αστυνομίας και στις 5 Νοεμβρίου στις 6:30 το πρωί ένας μικρός στρατός αστυνομικών εμφανίστηκε στο σπίτι του, του έβαλαν χειροπέδες και τον έβαλαν να καθίσει στον καναπέ του μπροστινού δωματίου.
Τον ανέκριναν στη συνέχεια σε ένα αστυνομικό τμήμα 40 μίλια μακριά, στο Ashton-under-Lyne της ευρύτερης περιοχής του Manchester και ο Cassidy θυμάται πως το βλέμμα του είχε παραμείνει απαθές καθώς συνειδητοποιούσε πως τα στοιχεία εναντίον του ήταν τέτοια που θα μπορούσαν να του στερήσουν την ελευθερία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
«Τη στιγμή που συλλαμβάνεσαι το μυαλό σου αρχίζει να επιταχύνει σαν ένα τρένο μεγάλης ταχύτητας.» είπε στην The Athletic.
«Μου έδειχναν φωτογραφίες και εγώ σκεφτόμουν ‘αυτοί γνωρίζουν τα πάντα’.»
Ο Cassidy προφυλακίστηκε αλλά όχι στο HMP Forest Bank όπου κρατούσαν τον αδελφό του. Αντίθετα τον συνόδευσαν πίσω στο Liverpool περνώντας κοντά από το σπίτι του δίπλα στον αυτοκινητόδρομο M57, τον οποίο μπορούσε να βλέπει από ένα μικρό παράθυρο του van στο οποίο ήταν κλεισμένος.
«Έλεγα στον εαυτό μου, ‘μην κοιτάς απέναντι’, γιατί είχα δει την αντίδραση των γονιών μου, των πέντε παιδιών του Jon και της συντρόφου όταν τον είχαν συλλάβει.» θυμάται.
«Κοίταξα όμως και σκεφτόμουν πως όλη μου η οικογένεια βρισκόταν εκεί, κλαίγοντας και ανησυχώντας. Ήταν το χειρότερο συναίσθημα που ένιωσα στη ζωή μου. Γνωρίζω πως δεν θα επιστρέψω πίσω για 5-10 χρόνια, ίσως και περισσότερο.»
Τον Cassidy τον έστειλαν τελικά στο βικτωριανού τύπου, HMP Liverpool στο Walton, στην ίδια περιοχή του Liverpool που είχε μεγαλώσει.
Η ανάμνηση της άφιξης του στο Walton καίει στο μυαλό του. Αφού του ζήτησαν να βγάλει τα ρούχα του ,έπρεπε να καθίσει στις φτέρνες του και στη συνέχεια έλεγξαν με καθρέπτη αν κουβαλούσε οτιδήποτε πάνω του.
Στη συνέχεια του έδωσαν δύο σετ ‘greys’ ,την φόρμα της φυλακής καθώς και ένα ζευγάρι από λευκά t-shirts και μια πορτοκαλί κουβέρτα που φαινόταν ότι βρισκόταν σε κυκλοφορία από το 1855. Οι συγκρατούμενοι του αποκαλούσαν την κουβέρτα ‘itchy and scratchy’.
Στην περίοδο εκείνη, η δεύτερη καραντίνα λόγω covid-19 βρισκόταν στο απόγειο της και ο ιός κυκλοφορούσε ελεύθερα στην κοινότητα της φυλακής. Αυτό σήμαινε απομόνωση και η ζωή ήταν πραγματικά εξαιρετικά δύσκολη.
Ο Cassidy δεν μπορούσε να πλυθεί τις πρώτες έξι εβδομάδες, ξοδεύοντας εκείνη την περίοδο περιορισμένος σε έναν χώρο μικρότερο από μπάνιο για 24 ώρες κάθε μέρα.
Η ρουτίνα δεν βελτιώθηκε πολύ τους πρώτους 18 μήνες. Οι επισκέψεις δεν επιτρέπονταν. Δεν υπήρχε γυμναστήριο ούτε πρόσβαση στην αυλή. Τα κελιά δεν διέθεταν ούτε σεντόνια ούτε μαξιλάρια.
Δεν υπήρχαν επίσης παράθυρα και τις νύχτες η θερμοκρασία έπεφτε κατακόρυφα λόγω των ανέμων από τη Θάλασσα της Ιρλανδίας.
Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο Cassidy ήταν να κάθεται σε ένα γυμνό στρώμα, σκεπτόμενος τις αποφάσεις που είχε πάρει στη ζωή του, κοιτάζοντας σε μια σπασμένη τηλεόραση και απογοητευμένος που ο βραστήρας ήθελε φτιάξιμο.
Όταν είπε σε έναν φύλακα ότι τίποτα δεν δούλευε εκεί μέσα, εκείνος απάντησε: «Καλώς ήλθες στο Walton φίλε.»
Συνεχίζεται…
