«Ξέρω ότι ο κόσμος θα σκέφτεται: “Τι του συμβαίνει; Έχει οικονομικά προβλήματα; Δεν είναι καλά στην υγεία του;” Η αλήθεια είναι ότι είμαι απολύτως καλά. Απλώς είναι κάτι που θέλω να κάνω.»
Ο θρύλος της Liverpool F.C., Steve Nicol, μιλά για την απόφασή του να βγάλει σε δημοπρασία μια σειρά από αναμνηστικά από την γεμάτη τίτλους καριέρα του.
Περισσότερα από 50 αντικείμενα θα βγουν στο σφυρί στο Λονδίνο στις 14 Μαΐου, με τα πιο περιζήτητα να είναι τα μετάλλια που κατέκτησε ο πρώην διεθνής με τη Σκωτία κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Anfield από το 1981 έως το 1994. Υπάρχουν επίσης φανέλες αγώνων τόσο σε επίπεδο συλλόγου όσο και εθνικής ομάδας, καθώς και ατομικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου του Καλύτερου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς το 1989.
Ο Steve Nicol ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες από τότε που ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και είναι επί χρόνια σχολιαστής στο ESPN. Πέρυσι, ο πρώην προπονητής της New England Revolution μετακόμισε από τη Βοστώνη στο Watertown, Connecticut μαζί με τη σύζυγό του, Eleanor Nicol, για να βρίσκεται πιο κοντά στα στούντιο του καναλιού. Τότε ήταν που ο 64χρονος αποφάσισε να εξετάσει το ενδεχόμενο να πουλήσει τη συλλογή του.
«Όταν μετακομίσαμε, συνειδητοποίησα ότι είχα όλα αυτά τα πράγματα απλώς παρατημένα σε συρτάρια και αποθηκευμένα στη σοφίτα», λέει στο The Athletic.
«Παλιά, όταν ζούσαμε στο Liverpool, είχαμε ένα δωμάτιο με μπιλιάρδο όπου είχα όλες τις φανέλες και τα μετάλλιά μου. Αλλά από τότε που μετακόμισα στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από 27 χρόνια, απλώς τα κουβαλάω μαζί μου. Δεν τα είχα ποτέ όλα εκτεθειμένα.
Μικρύναμε το σπίτι και αυτή πιθανότατα θα είναι η τελευταία μας μετακόμιση, οπότε δεν έβλεπα το νόημα να τα μεταφέρω από ένα συρτάρι σε άλλο. Δεν έχουμε πού να τα βάλουμε. Έχουμε σχέδια να ανακαινίσουμε κάποια δωμάτια και τα χρήματα από τη δημοπρασία θα μας επιτρέψουν να το κάνουμε αυτό. Θα απολαύσουμε ό,τι μείνει.»
Οι διαδικτυακές προσφορές έχουν ήδη ξεκινήσει μέσω του οίκου δημοπρασιών Propstore. Τα τρία μετάλλια νικητή του FA Cup του Steve Nicol από το 1986, 1989 και 1992 αναμένεται το καθένα να πωληθεί μεταξύ 10.000 και 20.000 λιρών.
Το μετάλλιο του από το European Cup 1984 εκτιμάται μεταξύ 8.000 και 16.000 λιρών, ενώ τα τέσσερα μετάλλια πρωταθλήματος που κατέκτησε αποτιμώνται το καθένα μεταξύ 5.000 και 10.000 λιρών.
Τι γίνεται όμως με τη συναισθηματική τους αξία, δεδομένων όσων πέτυχε στη Liverpool F.C.;
Ο Bob Paisley απέκτησε τον Steve Nicol από τη σκωτσέζικη ομάδα Ayr United F.C. το 1981 έναντι 300.000 λιρών. Ο δεξιός μπακ πέρασε από το να δουλεύει σε εργοτάξιο και να παίζει ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά, στο να φτάσει σε εντυπωσιακά επίπεδα στο Merseyside, πραγματοποιώντας 468 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 46 γκολ σε 13 χρόνια. Αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Bob Paisley, Joe Fagan, Kenny Dalglish, Graeme Souness και Roy Evans.
«Δεν χρειάζεται να κρατάω αυτά τα αντικείμενα για να θυμάμαι τι πέτυχα ως ποδοσφαιριστής», εξηγεί ο Steve Nicol.
«Μου τα θυμίζουν συνεχώς. Όλοι οι τελικοί, όλα τα τρόπαια, αυτά τα πράγματα είναι στο μυαλό μου κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται να κοιτάζω καπέλα, μετάλλια, φανέλες και βραβεία.
Είναι σαν όταν έρχεται η επέτειος του Hillsboroughdisaster κάθε Απρίλιο και ο κόσμος λέει ότι θα το σκέφτομαι. Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτομαι συνεχώς. Παραμένω σε επαφή με ανθρώπους που γνώρισα μετά το Hillsborough. Δεν σε αφήνει ποτέ.»
Εκτός από τη φανέλα αγώνα του από τον συναισθηματικά φορτισμένο τελικό του FA Cup 1989 απέναντι στη Everton F.C., υπάρχουν επίσης φανέλες της Liverpool F.C. που φορέθηκαν από τους Sammy Lee, Peter Beardsley, John Aldridge, Rob Jones και Jamie Redknapp, καθώς και φανέλες της Εθνικής Σκωτίας που φορέθηκαν από τους Billy Liddell και Ian St John.
Ο Steve Nicol πέρασε σχεδόν μία δεκαετία ως προπονητής της New England Revolution, κατακτώντας το US Open Cup 2007, ενώ ανάμεσα στα αντικείμενα υπάρχει και μια φανέλα από το MLS All-Star Game 2008, υπογεγραμμένη από τους David Beckham και Landon Donovan, μεταξύ άλλων.
Ο γιος του, Michael Nicol, 42 ετών, που ζει στη Philadelphia, και η κόρη του, Katy Nicol, 40 ετών, που ζει στη Boston, στηρίζουν και οι δύο την απόφασή του να πουλήσει τα περισσότερα από τα ενθύμιά του αντί να τα κρατήσει στην οικογένεια για τα τέσσερα εγγόνια του.
«Ναι, είναι και οι δύο εντάξει με αυτό», λέει ο Steve Nicol. «Έχουν ήδη κάποια πράγματα. Ο γιος μου έχει την μπάλα από το χατ-τρικ μου (όταν η Liverpool F.C. νίκησε τη Newcastle United F.C.με 4-1 τον Σεπτέμβριο του 1987) και η κόρη μου έχει μία από τις συμμετοχές μου με τη Εθνική Σκωτίας.
Ελπίζω κάποιοι συλλέκτες να βρουν ένα καλό “σπίτι” για όσα βγαίνουν σε δημοπρασία. Ελπίζω να τους δώσουν μεγάλη χαρά. Τα μετάλλια πρέπει να εκτίθενται. Αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να τα κρατάω στη σοφίτα για να τα τακτοποιήσει κάποιος άλλος όταν εγώ και η Eleanor Nicolδεν θα υπάρχουμε πια.»
Ο Steve Nicol ετοιμάζεται να κάνει τη διαδρομή των 30 λεπτών από το Watertown, Connecticutπρος τα στούντιο του ESPN στο Bristol, Connecticut. Βρίσκεται εκεί τέσσερις ημέρες την εβδομάδα, συμμετέχοντας σε πάνελ που συζητά τα σημαντικότερα θέματα της Premier League και του UEFA Champions League.
«Είναι μια φανταστική δουλειά. Δεν μπορώ πραγματικά να τη θεωρήσω δουλειά», λέει. «Ξεκίνησα αφού απολύθηκα από τη New EnglandRevolution το 2011 και είμαι εκεί από τότε.»
Ο Σκωτσέζος δεν «μασάει» τα λόγια του όσον αφορά τη φετινή απογοητευτική σεζόν της Liverpool F.C.. Θα συνέχιζε να στηρίζει τον προπονητή Arne Slot το καλοκαίρι, αν — όπως αναμένεται — εξασφαλιστεί η συμμετοχή στο UEFA Champions League;
«Είναι δύσκολη ερώτηση», προσθέτει. «Για να ενισχύσεις αυτό το ρόστερ ώστε να μπορεί να διεκδικήσει την Premier League και το UEFA Champions League την επόμενη σεζόν, μιλάμε για ανάγκη επένδυσης άλλων 300 εκατομμυρίων λιρών.
Το δίλημμα για τους ιδιοκτήτες είναι ότι του έδωσαν 400 εκατομμύρια να ξοδέψει το περασμένο καλοκαίρι και δεν τα διαχειρίστηκε πολύ καλά. Τον εμπιστεύεσαι αρκετά για να του δώσεις άλλα 300;
Η κατάκτηση του τίτλου πέρυσι κανονικά θα του έδινε αρκετή πίστωση χρόνου για την επόμενη χρονιά, αλλά σε πολλές στιγμές φέτος ήταν βασανιστικό να τους βλέπεις. Μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης που είχε χτίσει έχει χαθεί.
Μπορείς να το δεις από διάφορες πλευρές. Μπορείς να πεις ότι οι νέοι παίκτες χρειάζονται χρόνο να προσαρμοστούν ή να επικαλεστείς τους τραυματισμούς, αλλά δεν ήταν αρκετό. Μόνο δύο παίκτες στάθηκαν στο ύψος τους φέτος — οι Hugo Ekitike και Dominik Szoboszlai. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν απλώς μέτριοι.»
