Αποτίνουμε φόρο τιμής στον θρυλικό Andy Robertson που ολοκλήρωσε τη μεταγραφή του στην Tottenham Hotspur. Πρόκειται για έναν πραγματικό ηγέτη που θα λείψει πολύ από τα αποδυτήρια των Κόκκινων.
Το σκηνικό ήταν το πεντάστερο Althoff Seehotel Überfahrt, στις όχθες της λίμνης Tegernsee στις Βαυαρικές Άλπεις.
Ήταν τέλη Ιουλίου του 2017 και ο Andy Robertson είχε φτάσει στο προπονητικό καμπ της Liverpool F.C. στη Γερμανία, λίγο μετά την ολοκλήρωση της μεταγραφής του από τη Hull City A.F.C. έναντι 8 εκατομμυρίων λιρών.
Η ζέστη ήταν αφόρητη και η ένταση των πρώτων προπονήσεων υπό τον Jurgen Klopp αποτέλεσε πολιτισμικό σοκ για τον Σκωτσέζο αριστερό μπακ, ο οποίος προσπαθούσε να καλύψει το χαμένο έδαφος αφού είχε χάσει το preseason tour της ομάδας στο Χονγκ Κονγκ.
Όταν κάθισε στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου για τις πρώτες εξωτερικές media υποχρεώσεις της καριέρας του στη Liverpool, ήταν φανερό το αίσθημα ευγνωμοσύνης αλλά και ενθουσιασμού.
Μίλησε για τα εμπόδια που είχε ξεπεράσει, όπως το γεγονός ότι η παιδική του ομάδα, η Celtic F.C., τον άφησε ελεύθερο στα 15 του επειδή θεωρούσε πως ήταν πολύ μικρόσωμος.
«Κοιτώντας το τώρα πίσω, ήταν το καλύτερο πράγμα που μπορούσε να μου συμβεί. Με βοήθησε πραγματικά να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα», είχε πει.
Ο Andy Robertson συνέχισε στην ερασιτεχνική Queen’s Park F.C. της τέταρτης κατηγορίας της Σκωτίας, όπου έκανε το ντεμπούτο του απέναντι στη Berwick Rangers F.C. μπροστά σε μόλις 372 θεατές τον Ιούλιο του 2012.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο τότε 18χρονος είχε γράψει στα social media:
«Η ζωή σε αυτή την ηλικία είναι χάλια χωρίς χρήματα».
Για να τα βγάλει πέρα οικονομικά όσο αγωνιζόταν στην Queen’s Park, εργαζόταν απαντώντας στα τηλέφωνα στα εκδοτήρια του Hampden Park, του εθνικού σταδίου της Σκωτίας, δουλεύοντας από τις 9 το πρωί έως τις 5 το απόγευμα και πηγαίνοντας αμέσως μετά στην προπόνηση στις 6.
Είχε συμφωνήσει με τους γονείς του να δώσει ακόμη έναν χρόνο στον εαυτό του για να κυνηγήσει το όνειρο να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Είχε μάλιστα σκεφτεί να αποκτήσει τα απαραίτητα προσόντα ώστε να γίνει καθηγητής φυσικής αγωγής.
Τελικά, το Plan B δεν χρειάστηκε ποτέ. Οι εμφανίσεις του τού χάρισαν μεταγραφή στην ομάδα της πρώτης κατηγορίας της Σκωτίας, τη Dundee United F.C., το 2013 και μέσα σε μόλις 12 μήνες είχε ήδη αναδειχθεί Νέος Παίκτης της Χρονιάς στη Σκωτία, είχε κάνει το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών και είχε εξασφαλίσει μεταγραφή 3 εκατομμυρίων λιρών στην Hull City A.F.C. της Premier League, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια.
Το 2017, η Liverpool F.C. είχε αρχικά ως βασικό στόχο τον αριστερό μπακ της AS Roma, Emerson Palmieri, όμως η υπόθεση εγκαταλείφθηκε όταν ο Βραζιλιάνος υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού.
Το τμήμα ανάλυσης δεδομένων του συλλόγου, υπό τον διευθυντή έρευνας Ian Graham, πρότεινε τον Andy Robertson ως την ιδανική εναλλακτική λύση. Θεωρούσαν ότι οι συνολικές δυσκολίες της Hull Cityείχαν κάνει τους αντιπάλους να υποτιμήσουν τις επιθετικές δυνατότητές του. Υπήρχαν ερωτήματα σχετικά με ορισμένα αμυντικά στοιχεία του παιχνιδιού του, όμως ο Jurgen Klopp είπε στον Graham πως αυτά μπορούσαν να διορθωθούν μέσω της δουλειάς στις προπονήσεις και της επιπλέον κάλυψης από τη μεσαία γραμμή. Ο Γερμανός τεχνικός ενδιαφερόταν κυρίως για όσα μπορούσε να προσφέρει ο Robertson επιθετικά.
Αναπολώντας την πρώτη του συνάντηση με τον Jurgen Klopp, ο Andy Robertson είχε πει:
«Ο προπονητής με ρωτούσε για την ιστορία μου. Του άρεσε η διαδρομή μου από τα πολύ χαμηλά στρώματα του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου μέχρι εδώ που βρίσκομαι σήμερα. Όταν σε θέλει η Liverpool, δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη».
Σχεδόν εννέα χρόνια και 377 συμμετοχές αργότερα, ο Andy Robertson αποχαιρέτησε το Anfield.
Για να τιμηθεί η προσφορά του, αποκαλύφθηκε μια νέα τοιχογραφία προς τιμήν του στη γωνία των TancredRoad και Rockfield Road, κοντά στο γήπεδο, με τη φράση:
«Born in Glasgow, made in Liverpool».
Αποχώρησε έχοντας πλέον εξασφαλίσει τη θέση του στους θρύλους της Liverpool F.C., χάρη σε δύο τίτλους Premier League, ένα UEFA Champions League, ένα UEFA Super Cup, ένα FIFA Club World Cup, ένα FA Cup και δύο EFL Cup.
«Νιώθω προνομιούχος που τον παρακολούθησα για τόσο μεγάλο διάστημα και ευγνώμων για όσα πρόσφερε σε αυτόν τον σύλλογο», δηλώνει στο The Athletic ο πρόεδρος της Liverpool, Tom Werner.
«Ο Andy είναι ταπεινός και αποφασισμένος. Ο κόσμος τον αγαπά τόσο πολύ γιατί παίζει με την καρδιά του. Αυτό που πάντα θαύμαζα σε εκείνον είναι ότι αγωνίζεται κάθε λεπτό σαν να είναι το σημαντικότερο του παιχνιδιού. Βλέπεις πόσο σημαίνει για εκείνον. Η αφοσίωσή του είναι αδιαπραγμάτευτη.
Ήταν τεράστιο κομμάτι της επιτυχίας που απολαύσαμε την τελευταία δεκαετία. Αν ο γιος ή η κόρη σου γινόταν ποδοσφαιριστής, θα ήθελες να παίζει όπως ο Andy Robertson».
Η Liverpool δεν χάνει απλώς — ίσως — τον κορυφαίο αριστερό μπακ στην ιστορία της, αλλά και τον υπαρχηγό της· έναν άνθρωπο που ενσάρκωσε όσο λίγοι τις αξίες που οι φίλαθλοι του συλλόγου θεωρούν ιερές.
«Καθόμασταν όλοι στον πάγκο και γελούσαμε», λέει στο The Athletic ο πρώην προπονητής τερματοφυλάκων της Liverpool F.C., John Achterberg. «Λέγαμε: “Τι κάνει; Αυτό δεν είναι φυσιολογικό!”. Αυτό ήταν ο κλασικός Robbo — να κυνηγά και να πιέζει αντιπάλους λες και εξαρτιόταν η ζωή του από αυτό».
Ήταν Ιανουάριος του 2018 και η ομάδα του JurgenKlopp βρισκόταν κοντά στο να υποχρεώσει την πρωτοπόρο Manchester City F.C. στην πρώτη της ήττα στη σεζόν της Premier League. Η Liverpool προηγούνταν 4-1 με 15 λεπτά να απομένουν, όμως ο Andy Robertson δεν είχε καμία διάθεση να χαλαρώσει.
Αφού αρχικά πίεσε τον Bernardo Silva κοντά στη μεσαία γραμμή, συνέχισε καταδιώκοντας τους Kyle Walker, John Stones, Ederson και στη συνέχεια τον Nicolas Otamendi. Το Anfield σηκώθηκε στο πόδι αποθεώνοντάς τον.
Μόλις έξι εβδομάδες νωρίτερα, ο τραυματισμός του Alberto Moreno στον αστράγαλο είχε ανοίξει στον Robertson τον δρόμο προς την ενδεκάδα, ύστερα από ένα απογοητευτικό ξεκίνημα στην καριέρα του στη Liverpool.
«Ο Jurgen ένιωθε ότι χρειαζόταν χρόνο για να προσαρμοστεί σε όσα απαιτούνταν τόσο με την μπάλαόσο και χωρίς με αυτήν», προσθέτει ο JohnAchterberg. «Ήταν τεράστιο άλμα σε σχέση με τηHull City A.F.C. και στην αρχή ο Robboδυσκολεύτηκε αρκετά.
Έπρεπε να κάνει υπομονή και εκείνους τους πρώτους μήνες πιθανότατα θα σκεφτόταν: “Θα πάρω ποτέ ευκαιρία εδώ;”. Αλλά θυμάμαι ότι ξεκίνησε βασικός απέναντι στη Brighton & Hove Albion F.C. λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Τότε καταλάβαμε ότι ήταν έτοιμος. Είχαμε πλέον έναν νέο βασικό αριστερό μπακ».
Ζώντας στην περιοχή Formby, περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης, ο Andy Robertson ήθελε να γνωρίσει πραγματικά τι είχε να προσφέρει το Λίβερπουλ. Η πρώτη του βραδινή έξοδος στην πόλη κατέληξε στο dive bar Salt Dog Slims στη Seel Street. Όσο όμως μεγάλωνε η δημοτικότητά του, οι εξορμήσεις με οικογένεια και φίλους γίνονταν ολοένα πιο δύσκολες, αν και συνέχιζε να επισκέπτεται συχνά εστιατόρια στην περιοχή Castle Street.
Όταν έμαθε ότι ένας νεαρός φίλαθλος της LiverpoolF.C. είχε δωρίσει το χαρτζιλίκι του στην τοπική τράπεζα τροφίμων, ο Andy Robertson έστειλε γράμμα στον Alfie Radford για να τον ευχαριστήσει για την κίνησή του. Μαζί συμπεριέλαβε και μια υπογεγραμμένη φανέλα του Roberto Firmino με το μήνυμα:
«Κανείς δεν θέλει τη φανέλα του αριστερού μπακ».
Σύντομα όμως την ήθελαν όλοι. Η συνεργασία που ανέπτυξε με τον Sadio Mane από την αριστερή πλευρά βοήθησε την ομάδα του Jurgen Klopp να ξεπεράσει κάθε προσδοκία φτάνοντας στον τελικό του UEFA Champions League το 2018.
Η ήττα από τη Real Madrid C.F. στο Κίεβο τον πλήγωσε βαθιά και δεν κατάφερε να κοιμηθεί στην πτήση της επιστροφής. Όταν επέστρεψε στο Merseyside, προσπάθησε να αποσπάσει το μυαλό του πηγαίνοντας κατευθείαν στο κατάστημα Homebase της περιοχής για να αγοράσει και να συναρμολογήσει μια ψησταριά.
Με τους Andy Robertson και Trent Alexander-Arnold να «τροφοδοτούν» διαρκώς την επίθεση από τα άκρα, η επιθετική τριάδα των Sadio Mane, Roberto Firmino και Mohamed Salah σκόρπιζε τον τρόμο στις αντίπαλες άμυνες.
Οι δύο εκρηκτικοί full-backs, παρακινημένοι και από έναν υγιή ανταγωνισμό μεταξύ τους, κατέγραψαν μαζί 28 ασίστ τη σεζόν 2018-19, 27 την επόμενη και 33 το 2021-22.
«Οι αγαπημένες μου αναμνήσεις με τον Robbo είναι εκείνα τα πρώτα χρόνια που “ξεπεταχτήκαμε” μαζί», δήλωσε στο The Athletic ο Trent Alexander-Arnold, ο οποίος αποχώρησε για τη Real Madrid C.F. το περασμένο καλοκαίρι.
«Σπάγαμε ρεκόρ από παντού. Αλλάζαμε για πάντα τον τρόπο που παίζουν οι full-backs. Νομίζω ότι σε πολλά χρόνια από τώρα ο κόσμος θα κοιτάζει πίσω εκείνη τη Liverpool και θα βλέπει σε εμάς δύο μπακ που άλλαξαν το παιχνίδι».
Συνεχίζεται…
