Το καλοκαίρι του 1992, ο Andoni Iraola είχε μόλις κλείσει τα 10 του χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, κατανοούσε ήδη τη φύση της παρακολούθησης της κορυφαίας ποδηλασίας: οι αθλητές περνούν μπροστά σου σαν μια στιγμιαία έκρηξη χρωμάτων και θορύβου και, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, έχουν ήδη χαθεί.
Η ατομική χρονομέτρηση, όμως, προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία. Το 1992, αν η μνήμη δεν απατά, οι αρχηγοί κάθε ομάδας ξεκινούσαν τελευταίοι. Αυτό δημιουργούσε ολοένα και μεγαλύτερη αγωνία, καθώς όλοι γνώριζαν ότι ο Miguel Induráin θα ήταν ο τελευταίος ποδηλάτης που θα έπαιρνε εκκίνηση από την τελευταία ομάδα.
Ο εξαιρετικός Ελβετός Alex Zülle είχε σημειώσει έναν χρόνο που ούτε ο Eric Breukink ούτε ο Gianni Bugnoκατάφεραν να ξεπεράσουν. Έμενε μόνο ένας αθλητής να αγωνιστεί: ο Induráin, ο αδιαμφισβήτητος «βασιλιάς» της ατομικής χρονομέτρησης.
«Είναι ωραίο να παρακολουθείς την ατομική χρονομέτρηση, γιατί στους υπόλοιπους αγώνες οι ποδηλάτες περνούν τόσο γρήγορα που σχεδόν δεν προλαβαίνεις να τους δεις», θυμήθηκε ο Iraola.
«Στην ατομική χρονομέτρηση βλέπεις όλους τους αθλητές. Ο Induráin ξεκίνησε φορώντας την κίτρινη φανέλα, επειδή είχε κερδίσει τον Tour de France την προηγούμενη χρονιά.»
Και τότε συνέβη αυτό που μόνο ο Induráin μπορούσε να κάνει.
Μέσα στις εκκωφαντικές επευφημίες των φιλάθλων, που χτυπούσαν τα προστατευτικά κιγκλιδώματα κατά μήκος των κλειστών δρόμων του Σαν Σεμπαστιάν, ο Ισπανός πρωταθλητής πετάλιζε με απίστευτη δύναμη και τερμάτισε στην πρώτη θέση, κερδίζοντας για μόλις δύο δευτερόλεπτα.
Δύο δευτερόλεπτα.
Και ενώ ο μικρός Βάσκος Andoni Iraola παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα, ολόκληρο το Σαν Σεμπαστιάν ξέσπασε σε πανηγυρισμούς.
Δεν ήταν όμως πάντα όλα τόσο χαρούμενα.
Την προηγούμενη ημέρα, η βασκική αυτονομιστική οργάνωση ETA είχε πυροδοτήσει παγιδευμένο αυτοκίνητο, προκαλώντας ζημιές σε όχημα του βρετανικού τηλεοπτικού δικτύου Channel 4, το οποίο κάλυπτε το Tour de France. Η χαρακτηριστική πράσινη, κόκκινη και λευκή σημαία των Βάσκων, που κυριαρχούσε παντού, είχε μέχρι πρότινος απαγορευτεί από την ισπανική κυβέρνηση.
Η επιθυμία των Βάσκων για ανεξαρτησία πηγάζει από τη μοναδική γεωγραφική και πολιτισμική τους ταυτότητα και η πολιτική ένταση δεν απείχε ποτέ από την καθημερινότητά τους.
Εκείνο το Σάββατο, όμως, η Χώρα των Βάσκων ζούσε στιγμές απόλυτης ευφορίας.
Ο μικρός Andoni Iraola, με το παιδικό του πρόσωπο, αποθέωνε τον τοπικό του ήρωα, ενώ τα μπαρ και οι καφετέριες του Σαν Σεμπαστιάν – σε μία από τις οποίες υπήρχε ακόμη αφίσα του John Aldridge στον τοίχο – δεν έκλεισαν όλη τη νύχτα.
Ο John Aldridge, ο σπουδαίος επιθετικός της Liverpool, είχε αφήσει το Anfield το 1989 για να αγωνιστεί στη Real Sociedad του Σαν Σεμπαστιάν. Δύο χρόνια αργότερα αποχώρησε, την ίδια περίοδο που ένας ακόμη πρώην επιθετικός των Reds, ο John Toshack, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του συλλόγου.
Παράλληλα, στην αγαπημένη ομάδα του Iraola, την Athletic Club του Μπιλμπάο, είχε προηγουμένως εργαστεί ως προπονητής ο θρύλος της Everton, Howard Kendall. Οι δεσμοί ανάμεσα στη Liverpool και τη Χώρα των Βάσκων ήταν, λοιπόν, ήδη έντονοι στα παιδικά χρόνια του Iraola.
«Ήμουν μόλις 10 ετών», θυμήθηκε.
«Στα 10 σου χρόνια θυμάσαι τα πάντα που συμβαίνουν.»
Συνεχίζεται…
