Γράφει ο Αλέξανδρος Μωρέλλας, δημοσιογράφος, χομπίστας αναλυτής της Premier League & μέλος της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων Liverpool.
Εδώ και 7 χρόνια η FSG έχει κάνει πολλά αλλόκοτα πράγματα. Από το τρεις το λάδι, πέντε το λαδόξυδο στις μεταγραφές κάθε καλοκαίρι μετά το 2019, έως και τις υπόγειες διαπραγματεύσεις για την πιθανή συμμετοχή της Liverpool στην European Super League, και από το προπονητικό χαντάκωμα του Klopp μέχρι την απόπειρα κάποιο από το προσωπικό στο Club να τεθεί σε άδεια (χρησιμοποιώντας κυβερνητικά κονδύλια) την εποχή του κορωνοϊού, ο John Henry και οι συνεργάτες του πολλές φορές δεν στάθηκαν αντάξιοι της ιστορίας, της φιλοσοφίας και της ηθικής υπόστασης του οργανισμού που ονομάζεται “Liverpool”.
Αποστασιοποιημένοι, «αχάμπαροι», αδικαιολόγητοι. Κάθε καλοκαίρι το ρόστερ μισό, κάθε σεζόν ο Klopp να παλεύει τα «τεθωρακισμένα» της Premier League με «τόξα και βέλη». Και η ιστορία να επαναλαμβάνεται. Παρ’ όλα αυτά, το περασμένο καλοκαίρι, μετά την κατάκτηση του 20ου πρωταθλήματος και την (προσωρινή όπως φαίνεται) μεταγραφική αντεπίθεση, ο κόσμος υπέθεσε ότι πιθανόν να μιλάμε για μια νέα εποχή, όπου η FSG «μεθυσμένη» από το νέκταρ του πρωταθλήματος θα υλοποιούσε τις παλαιότερες υποσχέσεις της για δυναστεία, έστω και με καθυστέρηση κάμποσων χρόνων. Μπα…
Η διαφαινόμενη παραμονή του Slot στο τιμόνι της ομάδας και τη νέα σεζόν, συνοδευόμενη από τις στοχευμένες «πληροφορίες» για πωλήσεις παικτών, αποτελούν περίτρανη απόδειξη ότι αυτοί οι ανεκδιήγητοι Αμερικανοί, όχι απλώς δεν άλλαξαν μυαλά, αλλά πατώντας πάνω στην περσινή επιτυχία το μοναδικό πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρήσουν την εμπορική απήχηση του Club, δίχως να δίνουν δεκάρα τσακιστή για τα όνειρα, τα συναισθήματα και τις ελπίδες των φιλάθλων. Σκληρό ή όχι, η ιδιοκτησία έχει ξεγραμμένους τους οπαδούς μας -οι πρόσκαιροι τίτλοι και οι περιστασιακές επιτυχίες είναι απλώς το μέσο για να κρατήσουν ψηλά την εμπορική αξία του Συλλόγου. Οι δυναστείες δεν αποτελούν προτεραιότητα. Έχουν έξοδα βλέπετε.
Δημιουργώντας την καλύτερη «δεύτερη»
Μα ξεχνάμε πού βρισκόμασταν πριν 15 χρόνια; Το νέο προπονητικό κέντρο; Την επέκταση του Anfield; Τα δύο πρωταθλήματα και το 1 Champions League; Αυτά δεν μετρούν; Φυσικά και μετρούν. Η FSG συνεισέφερε πολύ και πολυεπίπεδα στην ανοικοδόμηση της ομάδας, την οικονομική της βιωσιμότητα και την επιστροφή της στις αγωνιστικές επιτυχίες. Κανείς δεν είναι αγνώμων και μια αντικειμενική προσέγγιση επιβάλλεται να μην αγνοεί βασικά κεκτημένα και επιτεύγματα. Ναι, η Liverpool μέσα στα 15 χρόνια διοίκησης από την FSG κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και ένα Champions League, τα οποία αποτελούν τους κορυφαίους τίτλους που μπορεί να κατακτήσει μια ευρωπαϊκή ομάδα. Αλλά αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος…
…Γιατί η άλλη πλευρά λέει ότι σε 15 σεζόν υπό αμερικανική ιδιοκτησία, η Liverpool βγήκε 3 φορές 2η στο πρωτάθλημα και 5 φορές εκτός τετράδας. Έπαιξε σε 4 Ευρωπαϊκούς τελικούς και κέρδισε μόλις τον 1! Την ίδια περίοδο -που η ανύπαρκτη πριν 10 χρόνια Manchester City έχτιζε τη δική της δυναστεία- μερικά από τα μεγαλύτερα αρνητικά αγωνιστικά ρεκόρ στην ιστορία του Συλλόγου μας γράφτηκαν με κατάμαυρα γράμματα, όπως οι 6 διαδοχικές ήττες στο Anfield το 2021, η ήττα με 7-2 από την Aston Villa τον Οκτώβριο του 2020, το 6-1 από την Stoke το 2015, η πεντάρα από την Manchester City το 2017, αλλά και οι μέσα – έξω ήττες φέτος για πρώτη φορά από τους «Σίτιζενς». Βέβαια, η μεγαλύτερη αποτυχία της διοίκησης δίχως άλλο είναι ο χαμένος τελικός από τη Real Madrid για το Champions League το 2022. Μια οδυνηρή ήττα, η οποία πιθανόν να είχε αποφευχθεί αν η ομάδα δεν κατέβαινε ξεζουμισμένη μετά από 50-55 αγώνες, χωρίς βάθος στο ρόστερ και ειδικά στα χαφ. Να θυμίσω ότι το καλοκαίρι του 2021 η διοίκηση έβγαλε λεφτά από τον κουμπαρά μόνο για τον Konate, καλύπτοντας ένα κενό για το οποίο την προηγούμενη σεζόν είχαμε γίνει ρεζίλι παγκοσμίως σε μια χρονιά Βατερλό, ενώ τον Ιανουάριο του 2022 είχε φέρει τον Diaz, ο οποίος έδειξε και απέδειξε πως αν είχε έρθει από την αρχή, θα είχε καταστήσει τη Liverpool φαβορί τουλάχιστον για την Premier League. Δεν ήρθε γιατί τα λογιστικά δεν έβγαιναν και οι σπάγκοι που μας διοικούν επεδίωκαν να τον πάρουν ελεύθερο. Τελικά κινητοποιήθηκαν τον Ιανουάριο του 2022, επειδή έφτασε μια ανάσα από το να υπογράψει στην Tottenham.
Από το 2011, η εμπορική αξία της Liverpool πολλαπλασιάστηκε 7 και 8 φορές. Αγωνιστικά, όμως, ο Σύλλογος σε 15 αγωνιστικές σεζόν είχε 13,3% επιτυχία στην Premier League και 7,6% επιτυχία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Σε 15 χρόνια έπαιξε σε 2 τελικούς FA Cup και κέρδισε τον 1, κατέκτησε 3 EFL Cups και έχασε 2, το περσινό μάλιστα από την Newcastle! Είχαν στα χέρια τους τον καλύτερο προπονητή στον κόσμο και τον μετέτρεπαν κάθε χρόνο σε David Copperfield για 50 μοναδικές παραστάσεις. Τα χαφ να παίζουν μπακ, τα εξτρέμ να βαφτίζονται χαφ, τα false 9 να υποκρίνονται τους κανονικούς strikers. Πειράματα, αλχημείες, μπαλώματα, μόνο και μόνο για να μην στριμωχτεί οικονομικά ο Mister Henry. Πόνεσαν τα μυαλά μας και τα μάτια μας. Είδαμε σπουδαίους ποδοσφαιριστές όπως ο Mane να δίνουν τα πάντα, αλλά να χάνουν τελικούς επειδή το ρόστερ ήταν λειψό, αλλά και να αμείβονται λίγο για τη συνεισφορά τους με αποτέλεσμα να ζητούν μεταγραφή. Είδαμε σπουδαίο ποδόσφαιρο να μην δικαιώνεται, τουλάχιστον όχι όσες φορές άξιζε, και να καταλήγει στη δεύτερη θέση. Είδαμε και τραγικές σεζόν, όπως είναι η φετινή, και όπως ήταν εκείνη του 2020/21, όπου έπρεπε να βάλει γκολ ο τερματοφύλακας για να σωθεί η χρονιά. «Η αξία του ηττημένου δίνει αξία στον νικητή», υπενθυμίζει η γνωστή ρήση, αλλά δυστυχώς ο ηττημένος στις γιγαντομαχίες με την City του Guardiola ήταν σχεδόν πάντα η Liverpool και στους τελικούς του Champions League η Real. Αυτό κατάφερε η FSG: να μας κάνει την πιο αξιόμαχη 2η! Και να μας μνημονεύουν όλοι με κολακευτικά λόγια ακριβώς επειδή τους βάλαμε ζόρια -κι αυτό χάρη κυρίως στον Klopp, και σε μια χαρισματική γενιά που κόστισε σε καθαρά χρήματα ψίχουλα, αλλά χαντακώθηκε αγωνιστικά, γιατί δεν έγινε ποτέ η υπέρβαση μεταγραφικά.
Μια μαριονέτα που ακούει στο όνομα Slot
Ενώ ο κόσμος ονειρεύεται την επιστροφή του Alonso στο Anfield -φορώντας το «κοστούμι» του προπονητή αυτή τη φορά-, ένα ρεπορτάζ του David Ornstein στις 16/4, στην Athletic ήρθε σαν ψυχρολουσία για τους οπαδούς της ομάδας, καθώς σύμφωνα με αυτό η FSG επιθυμεί να κρατήσει τον Slot και τη νέα σεζόν. Το ανερμάτιστο σύνολο, οι κακές σχέσεις με τους παίκτες, η αγωνιστική ανυποληψία, το στρατηγικό αλαλούμ, ο αποκλεισμός από κάθε διοργάνωση, τα αγωνιστικά λάθη, οι διασυρμοί, ο συμβιβασμός με το λίγο, και οι εβδομαδιαίες δικαιολογίες, τίποτα από αυτά δεν πτοεί την FSG, που στο πρόσωπο του Ολλανδού βλέπει τη βολική μαριονέτα. Ο ίδιος ο Slot αναθαρρώντας από τα σενάρια αυτά και κάποια τελευταία θετικά αποτελέσματα δήλωσε ότι το μέλλον της Liverpool διαφαίνεται λαμπρό!! Στην κοσμάρα του κυριολεκτικά… Η FSG προφανώς και επιθυμεί να κρατήσει τον Slot, γιατί ένας νέος προπονητής θα αξιώσει μεταγραφικές προσθήκες, και όχι απαραίτητα προχωρώντας σε πωλήσεις. Ο Slot από την άλλη, έμαθε γρήγορα και το ποίημα του: «Πρέπει να πουληθούν παίκτες για να ενισχυθεί η ομάδα», δήλωσε πρόσφατα, παπαγαλίζοντας κάθε λέξη από τη στρατηγική κατεύθυνση της FSG. Άξιος ο μισθός του. Τι και αν η Liverpool διανύει τη χειρότερη περίοδό της εδώ και 10 χρόνια; Τι και αν το ποδόσφαιρο που παίζει δεν βλέπεται; Τι και αν ο ίδιος τα έχει σπάσει με τη μισή ενδεκάδα; Τι και αν μείνουμε εκτός τετράδας; Η αγελάδα του Champions League και του Brand name της Liverpool να είναι καλά, για να μας αρμέγουν οι Αμερικανοί. Αντί για αντικατάσταση λοιπόν, πιο πιθανό για μένα είναι να δούμε ανανέωση.
Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα
Παρά το γεγονός ότι η αξιοπιστία της «οπαδικής» δημοσιογραφίας έχει πιάσει πάτο και στο νησί, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας διάφορα δημοσιεύματα που εμφανίζονται τον τελευταίο καιρό, σύμφωνα με τα οποία είναι αρκετοί οι παράγοντες και οι παίκτες που σκέφτονται να αποχωρήσουν το καλοκαίρι από το Anfield. Μαζί με τις επιβεβαιωμένες αποχωρήσεις των Salah – Robertson καταλαβαίνουμε ότι οποιαδήποτε σύνδεση με το πρόσφατο παρελθόν και τη φιλοσοφία που είχε αναπτύξει ο Klopp θα κοπεί. Τι θα μείνει; Μια μεταγραφική Γκερνίκα, ένα έργο αφηρημένης και σουρεαλιστικής «τέχνης» χωρίς αρχή, μέση και τέλος, το οποίο απεικονίζει τα απομεινάρια από τις «βόμβες» και τα ερείπια που μας χάρισαν οι FSG-Edwards-Hughes και Slot το περασμένο καλοκαίρι. Προχώρησαν σε μεταγραφικές προσθήκες συνολικής αξίας 442 εκατομμυρίων λιρών (235m net spending) συν τα 45 του Mamardashvili από την προηγούμενη σεζόν = 497 εκατομμύρια λίρες (!!), και κατάφεραν το 2025-26 να παρουσιάσουν μια ομάδα, η οποία σήμερα δείχνει να χρειάζεται δεξί μπακ, σέντερ μπακ, αριστερό μπακ, τερματοφύλακα (ο Γεωργιανός δεν είναι καν ισάξιος του Kelleher), αμυντικό χαφ, δεξί εξτρέμ και αριστερό εξτρέμ!! Επιπρόσθετα, ερωτηματικό αποτελεί (για κάποιους) τι συμβαίνει με τον Wirtz, αν και η προσωπική μου ταπεινή άποψη είναι ότι το παιδί δεν έχει καμία δουλειά στην Premier League. Αν δεν καταλάβει ότι αγωνίζεται 3 ταχύτητες κάτω, και ότι παρά την ποδοσφαιρική του ευφυία δεν μπορεί να επιβιώσει στο ανελέητα γρήγορο και σκληρό αγγλικό πρωτάθλημα, για να αλλάξει στοιχεία στο παιχνίδι του, τότε μάλλον θα αποτελέσει μεγαλύτερη αποτυχία από τον Andy Caroll και τον Mario Balotelli.
Ποιος να το φανταζόταν
Για την Liverpool έχει ξεκινήσει μια πολύ δύσκολη περίοδος, την οποία κανείς δεν προέβλεπε ότι θα έρθει τόσο νωρίς τέτοιες ημέρες πέρσι όταν κοντοζύγωνε το 20ο πρωτάθλημα. Και όμως, η απερίγραπτη ανεπάρκεια των διοικούντων μάς έφερε σε αυτή τη δεινή θέση. Ας είμαστε ειλικρινείς: μας διοικούν άσχετοι ή ανήμποροι. Πέρα από τις 115 παραβιάσεις της City, να παραδεχτούμε ότι εδώ και 10 χρόνια μας έχουν πάρει τα σώβρακα όσον αφορά τις έξυπνες κινήσεις στην ποδοσφαιρική σκακιέρα; Μην πάτε μακριά, πήραν τον Guéhi και τον Cherki μέσα από τα χέρια μας και σήμερα η City επιχειρεί ένα επικό come back στη διεκδίκηση του τίτλου με αυτούς τους δύο να διαδραματίζουν κομβικό ρόλο. Πήραν τον Khusanov με 40 μόλις εκατομμύρια που αποδεικνύεται λίρα 100, και εμείς ακόμα παρακαλάμε τον Konate να ανανεώσει για να συνεχίσει τις αναρίθμητες γκάφες του. Οι Ακαδημίες μας δεν βοηθούν, οι scouters κυνηγούν το Twitter, οι έξυπνες μεταγραφές έχουν σταματήσει στον Robertson και τον Mac Allister. Η United επανέρχεται, η Arsenal ενισχύεται διαρκώς, η City είναι πάντα εδώ και η Chelsea έχει χρήμα (και υπόγειες διασυνδέσεις) με ουρά, έστω και αν τιμωρήθηκε να μην το χρησιμοποιήσει προσωρινά. Εμείς, με τα σημερινά δεδομένα θα κυνηγάμε την 4η-5η θέση. Για να αλλάξει αυτό πρέπει να αλλάξουν αρχικά 2 πράγματα: 1) Η Διοίκηση 2) Ο Slot. Και μετά το ρόστερ. Επειδή όμως το 1ο είναι απίθανό και το 2ο χλωμό, και εγώ κλείνω τα 52 τον Μάιο, δυστυχώς δεν πιστεύω ότι όσο ζω θα καταφέρω να δω τη δυναστεία που βίωσα στα 70’s και 80’s και ονειρευόμαστε να δούμε όλοι μας στα επόμενα χρόνια. Είπαμε, οι δυναστείες έχουν έξοδα. Για αυτό προσδεθείτε και προετοιμαστείτε για το μέτριο, το περιστασιακό, το εφήμερο. Το μια στα τόσα και αν κάτσει. Μην χαλιέστε, μην πιέζεστε. Η Liverpool που ξέραμε δεν επιστρέφει αύριο. Κάποια στιγμή μπορεί να γίνει και αυτό, γιατί ο γίγαντας ποτέ δεν πεθαίνει. Αλλά αυτή τη στιγμή έχει παράσιτα στον οργανισμό του και κάποια αποτελεσματική θεραπεία δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.
Υ.Γ.1 Το κείμενο γράφτηκε μετά τη νίκη με την Everton. Περιστασιακές νίκες δεν μπορούν να αλλάξουν αυτό που βιώνουμε εδώ και 15 χρόνια.
Υ.Γ.2 Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι ο Alonso είναι έτοιμος προπονητικά για να μας αναλάβει. Εδώ που φτάσαμε όμως το μη χείρον βέλτιστον.
Υ.Γ.3 Είχα καιρό να γράψω λόγω προσωπικών δυσκολιών. Η κανονική ζωή πάντα προηγείται έναντι του ποδοσφαίρου.
