Ο Paul Tomkins των The Tomkins Times εξετάζει την συμπεριφορά των διαιτητών απέναντι στη Liverpool τα τελευταία χρόνια. Και η εικόνα δεν είναι καθόλου καλή. Όταν εμείς γκρινιάζουμε για τον δισταγμό των παικτών μας στις μονομαχίες τους, δεν θα πρέπει να αγνοούμε ένα βαθύτερο αίτιο σύμφωνα με τον Tomkins. Οι παίκτες των Κόκκινων τιμωρούνται ενώ οι αντίπαλοι όχι!!!!
Γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία το Ισοζύγιο Φάουλ;
Αν και το Ισοζύγιο Φάουλ δεν έχει υπάρξει τόσο ακραίο πρόβλημα για τη Liverpool συνολικά φέτος (οι Μεγάλες Αποφάσεις είναι το μεγαλύτερο θέμα, ενώ πέρσι οι αυτές ήταν ασυνήθιστα υπέρ της), το παιχνίδι με τη Forest ήταν το τέλειο παράδειγμα του πώς «γονατίζει» την ομάδα του Arne Slot.
Είναι σαν να υπάρχει το σύνθημα της PGMOL «αφήστε το παιχνίδι να κυλήσει», αλλά να μην εφαρμόζεται στη Liverpool. Αυτό λένε τα δεδομένα.
Σε μεγαλύτερη χρονική περίοδο, οι καλές ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν κατά μέσο όρο θετικό Ισοζύγιο Φάουλ.
Αυτό βγάζει νόημα: έχουν περισσότερη κατοχή, άρα μπορούν να δεχτούν πιο εύκολα φάουλ (καθώς τα περισσότερα φάουλ γίνονται σε ομάδες που έχουν τη μπάλα). Έχουν καλύτερους επιθετικούς που κερδίζουν περισσότερα φάουλ και καλύτερους αμυντικούς που κάνουν λιγότερα.
Μια μεγάλη ανισορροπία στα φάουλ υπέρ-κατά βοηθά μια ομάδα που παίζει αυτό που εγώ αποκαλώ shitball να επιβάλει τους δικούς της όρους.
Δεν είναι μόνο ότι η Liverpool κερδίζει λιγότερα φάουλ — ειδικά σε επικίνδυνες ζώνες — αλλά από το 2025 και μετά κάθε φάουλ υπέρ του αντιπάλου μπορεί να σημαίνει ένα χαμένο λεπτό.
Παράλληλα, όταν ο διαιτητής δίνει φάουλ μόνο εναντίον σου, γίνεσαι διστακτικός στα μαρκαρίσματα.
(Δες τον Alexis Mac Allister, που δεν μπήκε τόσο δυνατά — κι εκείνος συνήθως μπαίνει ΠΟΛΥ δυνατά — στη φάση με τον Neco Williams, επειδή το τελευταίο διάστημα όλες οι μεγάλες αποφάσεις πηγαίνουν εναντίον της Liverpool, συχνά και εναντίον του ίδιου προσωπικά. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση ότι «έρχεται τιμωρία».)
Ο Andy Madley, πάνω στον οποίο θα επικεντρωθώ (καθώς προειδοποίησα για τα δεδομένα του πριν το παιχνίδι — δεδομένα που επαλήθευσε ακριβώς υπέρ της Forest), έδωσε φάουλ στη Forest μέσα σε 10 δευτερόλεπτα στο Anfield.
Μετά, άλλο ένα στο 2:27, και το σημαντικό είναι ότι το φάουλ εκτελέστηκε στο 3:27 — χάθηκε ολόκληρο λεπτό. Κι αυτό είναι το βασικό θέμα: το πώς σκοτώνεται ο ρυθμός. Η ιδέα του «αφήνουμε το παιχνίδι να κυλήσει» είναι απάτη, αν οι ομάδες παίρνουν το φάουλ και μετά σπαταλούν ένα λεπτό για να το εκτελέσουν. (Το ίδιο και με τα πλάγια, κλπ.)
Ο Madley έκανε ό,τι και στο Goodison απέναντι στην Everton του Sean Dyche πριν δύο σεζόν — η Liverpool δεν πήρε ούτε ΕΝΑ φάουλ μέχρι το 38ο λεπτό, όταν ήδη έχανε 1-0. Ακριβώς το ίδιο μοτίβο.
Εκείνη τη μέρα το Ισοζύγιο Φάουλ ήταν 9-0 εις βάρος της Liverpool στο 38’, απέναντι σε μια πολύ επιθετική Everton που μάλιστα είχε προηγηθεί· αυτή τη φορά ήταν 4-0 απέναντι σε μια κανονικά επιθετική Forest. Η «εξισορρόπηση» γίνεται αργότερα στον αγώνα, αλλά τότε η ζημιά έχει ήδη γίνει. Ο τόνος έχει δοθεί, το γκολ έχει μπει, και το υπόλοιπο του αγώνα δεν το επαναφέρει ποτέ πραγματικά σε ισορροπία.
Το ότι αυτά τα Ισοζύγια Φάουλ μπορούν να στοιχηματιστούν — ακόμη και μέσω της στοιχηματικής της Sky — είναι ένας ακόμη ανησυχητικός παράγοντας. (Θα είχα βγάλει μια περιουσία αν ακολουθούσα τα δεδομένα, αλλά δεν μου αρέσει το στοίχημα.)
Συνεχίζεται…
