Η Ιστορία της Alison καταδεικνύει πως θα έπρεπε να θυμούνται το Hillsborough. Ήταν μια εθνική τραγωδία.

Η Alison γεννήθηκε στο Mansfield και άρχισε να υποστηρίζει τη Liverpool λόγω του πατέρα της Doug Bennett, ο οποίος ήταν παίκτης της Huddersfield την εποχή που ο Bill Shankly ήταν προπονητής εκεί. Ο Shankly συνήθιζε να μαζεύει τον Bennett, με το αυτοκίνητο του από το τέλος του δρόμου που έμενε και να τον πηγαίνει στον χώρο προπόνησης.

Όταν ο Shankly εξασφάλισε το θρυλικό στάτους που έχει πλέον στο Anfield, τα παιδιά του Bennett ανατράφηκαν με τις ιστορίες εκείνες που σχετίζονταν με την ιδιοφυΐα του Shankly.

Ενώ κάποιοι Liverpudlians όπως ο Alan Radford, ήθελαν να φύγουν από την πόλη για να δραπετεύσουν από αυτό το αιώνιο μαρτύριο, η ευχή της Alison ήταν να μπορούσε να μένει στο Liverpool μετά την τραγωδία, γύρω από ανθρώπους που θα καταλάβαιναν τι περνούσε και αυτό δείχνει ότι τελικά δεν υπήρξε ποτέ δρόμος διαφυγής όπου κι αν βρισκόταν κάποιος από τους επιζώντες.

«Ένιωθα παγιδευμένη» λέει η Alison. «Στο Mansfield ένιωθα εκτός κόσμου κυριολεκτικά» συνεχίζει.

Οι πραγματικοί της φίλοι της στάθηκαν πραγματικά και φάνηκαν αντάξιοι της εμπιστοσύνης της, αλλά τα προβλήματα ξεκινούσαν όταν βρισκόταν κοντά σε ανθρώπους που δεν γνώριζε καλά. Το Nottinghamshire βρισκόταν σε αντιπαλότητα με το Merseyside, λόγω των επιτυχιών των Liverpool και Forest στα τέλη της δεκαετίας του 1970.

«Με φώναζαν ‘scouse scum’ και κάποιοι άνθρωποι έλεγαν πως είχα σκοτώσει τους δικούς μου. Η απάντηση μου σε αυτούς ήταν πάντα η ίδια ‘Δεν είσαστε εκεί’…» λέει.

Η επιστροφή από το Hillsborough στο Mansfield διήρκεσε μια ώρα αλλά το ταξίδι αυτό έμοιαζε ατελείωτο. Η Alison ένιωθε πως είχε παρακολουθήσει μια ταινία τρόμου, μόνο που σε αυτήν την περίπτωση ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας ήταν και η ίδια.

Δύο μέρες αργότερα, το πρωί της Δευτέρας επέστρεψε στην εργασία της, σε μια από τις ζυθοποιίες του Mansfield. Το αφεντικό της έδειξε ειλικρινή ανησυχία για την κατάσταση της, αλλά κάποιοι από το προσωπικό έδειξαν απλώς περιέργεια κάνοντας ερωτήσεις όπως ‘Τι είδες εκεί;’ Ή ‘είναι αλήθεια όλα αυτά που λένε στις εφημερίδες;’.

Κάποιο είδος υποστήριξης προήλθε από την μητέρα της, αλλά αυτή ήταν γυναίκα ανθρακωρύχου.

«Η οικογενειακή κουλτούρα στα ορυχεία ήταν πάντα η ίδια, πρέπει να βρεις έναν τρόπο να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Από καιρό σε καιρό θα μου θύμιζε ‘δεν κάνεις χάρη σε κανέναν έτσι’…» συνέχισε η Alison.

Κανένας δεν κατάλαβε στη συνέχεια, το μαρτύριο που υπέφερε στα χέρια της αστυνομίας όταν έφτασαν χωρίς να της το αναγγείλουν στον χώρο εργασίας της και τη συνόδεψαν στο αστυνομικό τμήμα όπου της υπέβαλλαν ερωτήσεις για το Hillsborough μέσα σε ένα κελί!

«Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα το μέγεθος της μάχης που θα έπρεπε να δοθεί ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια» λέει η Alison.

Οι γιοί της που έμαθαν αριθμητική με το να κοιτούν τα πόστερ με τους αριθμούς στις φανέλες των παικτών, είναι ενήλικες πλέον αλλά εξακολουθούν να την παίρνουν τηλέφωνο μετά από κάθε αγώνα που έχουν παρακολουθήσει για να την καθησυχάσουν και να της πουν πως είναι ΟΚ.

«Δεν μπορώ να χαλαρώσω μέχρι να ακούσω τη φωνή τους» λέει.

Όταν η Mansfield φιλοξένησε τη Liverpool σε αγώνα του FA Cup το 2013, τα αγόρια της αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την pub που σύχναζαν λόγω των σχολίων που εκτοξεύονταν προς τους οπαδούς των Κόκκινων. Οι γιοί της Alison κληρονόμησαν την κατανόηση του Hillsborough εξ αιτίας της επίδρασης που είχε στους γονείς τους.

Εκείνη τη μέρα η Alison είχε πάει στο Sheffield με το αγόρι της και μετέπειτα σύζυγο και πατέρα των παιδιών της. Ο άντρας της δεν θέλησε ποτέ να μιλήσει για τις εμπειρίες του στο Hillsborough, ούτε όμως του προσφέρθηκε ποτέ συμβουλευτική-ψυχολογική βοήθεια αμέσως μετά. Αυτό τον οδήγησε στον αλκοολισμό, βαριάς μορφής. Σε μια προσπάθεια να σώσουν τη σχέση τους παντρεύτηκαν αλλά μετά από λίγα χρόνια και δύο παιδιά, χώρισαν. Πέθανε το 2016, αλκοολικός και αποξενωμένος από την πρώην γυναίκα του και τα παιδιά του.

Συνεχίζεται…

Σήμερα ο Dennis είναι μέλος -το απαιτεί η εργασία του, αρκετών συμβουλίων και αυτοί οι ρόλοι κάνουν πιο εύκολη τη ζωή του, αφού δεν χρειάζεται να ξοδέψει πολύ χρόνο με τους συναδέλφους του. Οι συναντήσεις τους πραγματοποιούνται κάθε 2 με 3 μήνες και νιώθει ευγνώμων για αυτό. Ο λόγος; Αν απαιτηθεί να βρίσκεται για αρκετό χρόνο στον ίδιο χώρο με τους ίδιους ανθρώπους η τοξικότητα της προσωπικότητας του-αποτέλεσμα των ψυχικών του τραυμάτων, αποτελεί ζήτημα αν και δεν το συνειδητοποιεί αμέσως.

Από το 2016 και μετά, η συναισθηματική ανθεκτικότητα του Dennis έχει καταρρεύσει. Η συμπεριφορά του κινείται κάποιες φορές εκτός ελέγχου, καθώς γίνεται εκκεντρικός και εκρηκτικός. Κατά τη διάρκεια της ζωής και της εργασίας του στο Λονδίνο, δειπνούσε σε όλα τα κορυφαία εστιατόρια ενώ συγχρόνως κοιμόταν στο αυτοκίνητο του σε κάποιο πάρκινγκ σταθμού τρένου.

Σε μια περίπτωση σταμάτησε το αυτοκίνητο του στη μέση του αυτοκινητόδρομου γιατί τα παιδιά του μάλωναν στα πίσω καθίσματα. Στη συνέχεια οδήγησε το αυτοκίνητο σε ένα χώρισμα μεταξύ των δύο λωρίδων κυκλοφορίας και κοιμήθηκαν εκεί.

Από τότε αποφεύγει τις κοινωνικές εξόδους και παράτησε την προηγούμενη δουλειά του το 2012, γιατί ένιωσε πως έχοντας πλήρη και αποκλειστική απασχόληση κάπου αλλού θα μπορούσε να θεραπευτεί πιο αποτελεσματικά.

Παρ’ όλες τις αλλαγές που προσπάθησε να κάνει στη ζωή του μετά το 2021 είχε και κάποιες αποτυχίες. Πριν τα Χριστούγεννα του 2019, υποτίθεται πως θα παραβρισκόταν στα 50α γενέθλια ενός φίλου που τον γνωρίζει από την ηλικία των 11 χρονών. Αφού όμως έφτασε σε μια pub στην επαρχία της Cumbria (Βορειοδυτική Αγγλία στα σύνορα με τη Σκωτία) το μετάνιωσε και οδήγησε πίσω στο σπίτι του. Το 2022 και κατά τη διάρκεια εργασίας του στο σπίτι, έχασε τον κόσμο από τα μάτια του, αναποδογυρίζοντας ένα τραπέζι και κάνοντας ζημιά στο laptop του. Οι φίλοι του έσπευσαν για να τον βοηθήσουν και πέρασαν το βράδυ καθαρίζοντας κόκκινο κρασί από τους τοίχους του διαμερίσματος του.

Ο Philip Wilson ήταν 17 χρονών εκείνη τη μέρα στο Hillsborough όταν βρέθηκε στο επίκεντρο της συντριβής των φιλάθλων. Δραπέτευσε έχοντας μεγάλους μώλωπες στην κοιλιακή χώρα και στα πλευρά, μαζί με αρκετά κοψίματα στο κεφάλι του ενώ κάποιοι τένοντες στα πόδια του είχαν τεντωθεί τόσο πολύ που νόμιζε πως θα σκιστούν.

Θυμάται τη ζοφερή και ανήσυχη ατμόσφαιρα στο λεωφορείο, στο δρόμο της επιστροφής όταν κοιτούσε τα άδεια καθίσματα και αναρωτιόταν για τη ζωή των ανθρώπων που θα έπρεπε να κάθονταν δίπλα του.

Θυμάται πως φτάνοντας στο Speke και παίρνοντας το τρένο για το Cressington άκουγε σε ένα σταθμό λεωφορείων συνθήματα των οπαδών οι οποίοι μάλλον δεν είχαν ακούσει τίποτα για τα γεγονότα στο Sheffield λίγες ώρες νωρίτερα. Ένιωσε εκείνες τις στιγμές πως ζούσε σε μια διαφορετική πραγματικότητα, σε άλλη διάσταση. Το σώμα του δεν άντεξε και κατέρρευσε στο πάτωμα του τρένου.

Εκείνη τη νύχτα οι γονείς του βρίσκονταν σε έναν οικογενειακό γάμο στο Southampton. Ο Philip είχε αρνηθεί να πάει μαζί τους γιατί δεν ήθελε να χάσει τον Ημιτελικό με τη Nottingham Forest. Όταν λοιπόν έφτασε στο σπίτι το βρήκε άδειο. Κατέληξε να κοιμηθεί σε ένα περισσευούμενο δωμάτιο στο σπίτι ενός γείτονα- που είχε ανησυχήσει για αυτόν και ξύπνησε την επόμενη μέρα σε ένα άγνωστο κρεβάτι χωρίς να καταλαβαίνει αν ήταν νεκρός ή ζωντανός.

Τη Δευτέρα το πρωί επέστρεψε στο σχολείο του, το Quarry Bank School, στο οποίο ο John Lennon ήταν και αυτός μαθητής. Κανένας όμως από τους συμμαθητές του, ακόμα και εκείνοι που είχαν γλυτώσει τα χειρότερα στο Hillsborough δεν μίλησε για το τι συνέβη το Σαββατοκύριακο.

«Πολύ άσχημο αυτό» λέει ο Philip ο οποίος αν και ήταν καλός μαθητής πετυχαίνοντας 9 Α και C βαθμούς στις εξετάσεις GCSE, με προοπτική να μπει στο πανεπιστήμιο, τελικά δεν τα πήγε και τόσο καλά στη συνέχεια. Δεν συνέχισε στο πανεπιστήμιο αλλά δεν μπόρεσε και να κρατήσει κάποια δουλειά- ακόμα και εκείνη για την οποία ένιωθε περήφανος, μέχρι να πατήσει τα τριάντα του.

Στα 52 του πλέον λέει πως η καταστροφή είχε μια «διαβρωτική» επίδραση πάνω του, αλλοιώνοντας εντελώς την προσωπικότητα του.

Για κάποιον λόγο μπορεί να τοποθετήσει σε λογικά πλαίσια τα γεγονότα εκείνης της ημέρας. Αυτό όμως που τον προβληματίζει είναι όσα συνέβησαν μετά, τα ψέματα και η διαστρέβλωση της αλήθειας.

«Αν οι Αρχές είχαν δείξει κάποια ταπεινοφροσύνη και ενοχή θα ένιωθα και πάλι άσχημα αλλά θα μπορούσα να το αντιμετωπίσω» λέει. «Μέχρι να συμβεί αυτό δεν θα μπορέσω να απορροφήσω για το τι συνέβη από κει και μετά» συνεχίζει και προσθέτει πως δεν μπορεί να προφέρει ακόμα και σήμερα το όνομα του γηπέδου. Το αποκαλεί ‘H’.

Οι εικόνες που έχουν συγκρατήσει οι περισσότεροι άνθρωποι για τις γυναίκες τότε, ήταν αυτές των μανάδων που έκλαιγαν για τα παιδιά τους και συζύγων που έκλαιγαν για τους άντρες τους. Σπάνια ακούστηκαν οι φωνές των γυναικών εκείνων που βρέθηκαν κι αυτές εκεί στα κεντρικά τμήματα (pen 3,4) της Leppings Lane τις στιγμές της συντριβής των οπαδών. Και σύμφωνα με την Alison Willis οι γυναίκες αυτές ήταν αρκετές, μια από αυτές και η ίδια.

Συνεχίζεται…