Γράφει ο Αλέξανδρος Μωρέλλας, δημοσιογράφος, χομπίστας αναλυτής της Premier League & μέλος της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων Liverpool.
«Εκείνη τη στιγμή, έχασα εντελώς τον έλεγχο. Έκλαψα με λυγμούς. Προσπάθησα να πω κάτι για να παρηγορήσω τη μητέρα, αλλά σχεδόν ένιωσα πως εκείνη παρηγορούσε εμένα…». Το απόσπασμα από την ανατριχιαστική αυτή διήγηση ανήκει στον Sir Kenny Dalglish. Περιγράφει τη στιγμή που ο γιατρός ανακοίνωσε στη μητέρα του 14χρονου Lee Nicol – ενός από τα νεότερα θύματα του Hillsborough – ότι ο γιος της, που βρισκόταν σε μηχανική υποστήριξη, δεν ήταν πια στη ζωή. Ο Dalglish ήταν παρών. Όχι ως προπονητής ή παίκτης της Liverpool, αλλά ως άνθρωπος, που ήθελε να βρεθεί δίπλα σε μια μάνα τη στιγμή που ο κόσμος της κατέρρεε.
Από τη συγκινητική περιγραφή του Sir Kenny, όπως και από τις δηλώσεις πολλών συμπαικτών του στη Liverpool, οι οποίοι έζησαν από κοντά το τρομακτικό αυτό γεγονός, γινόταν εύκολα αντιληπτό ότι μπροστά στη μεγαλύτερη αθλητική καταστροφή στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας, η ανθρώπινη διάσταση επικράτησε απέναντι σε εκείνη του επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Μπροστά στον πόνο της ανθρώπινης απώλειας, δεν υπάρχει ρόλος, δεν υπάρχει σύστημα, δεν υπάρχει ποδοσφαιρική ιδιότητα. Λυγίζουν και οι πιο δυνατοί. Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση του Mo Salah μετά την είδηση του αδόκητου χαμού του Diogo Jota: «Είμαι πραγματικά άφωνος. Μέχρι χθες, δεν πίστευα ότι θα υπήρχε κάτι που θα με τρόμαζε να επιστρέψω στο Liverpool μετά τις διακοπές. Οι συμπαίκτες έρχονται και φεύγουν, αλλά όχι έτσι. Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχτώ ότι ο Diogo δεν θα είναι εκεί όταν επιστρέψουμε.». Η αφοπλιστικά ανθρώπινη και αποκαλυπτική δήλωση του Salah στο Instagram μετά την είδηση του σοκαριστικού θανάτου του Diogo Jota, όπως και στο Hillsborough, αναδεικνύει τη σκληρή πραγματικότητα: ναι, δεν χωράει αμφισβήτηση, η επόμενη μέρα για τις οικογένειες του Diogo και του Andre θα είναι ανυπέρβλητα επώδυνη. Θα είναι ταυτόχρονα, όμως, και αβάσταχτα θλιβερή και για τους συμπαίκτες του.
Η απώλεια του Diogo, όπως και του Andre, δεν είναι κάτι που μπορεί να ξεπεραστεί γρήγορα. Δεν είναι καν κάτι που ξεχνιέται. Και η επόμενη σεζόν, όσο κι αν το απαιτεί το πρόγραμμα, δεν θα ξεκινήσει όπως συνήθως. Όχι για τον Robertson, τον πιο κοντινό του άνθρωπο στα αποδυτήρια. Όχι για τον Virgil, που υποσχέθηκε να μη σταματήσει να στηρίζει την οικογένειά του Diogo. Όχι για τον Salah, που μοιάζει σαστισμένος, σοκαρισμένος, ανίκανος να διαχειριστεί την επιστροφή στην καθημερινότητα. Και σίγουρα όχι για μια ομάδα που καλείται να ξαναπατήσει το χορτάρι λίγες μέρες αφότου έχασε κάτι πιο σημαντικό από βαθμούς. Έναν φίλο.
Όσο περνούν οι ώρες, όσο ο πόνος μεγαλώνει, η Liverpool αντιδρά. Όχι απλώς ως ποδοσφαιρικός οργανισμός, αλλά ως κοινότητα. Από τις πρώτες κινήσεις της διοίκησης – την τιμητική απόσυρση του αριθμού «20», την πρόθεση να τιμηθεί το συμβόλαιο του Jota σαν να είναι ακόμη ανάμεσά μας – μέχρι τα αυθόρμητα μηνύματα των φιλάθλων, τις χιλιάδες ανθοδέσμες στο Anfield, και τα εκατοντάδες αφιερώματα που προβλήθηκαν αλλά και ετοιμάζονται για το μέλλον, ένα πράγμα μοιάζει σίγουρο: Ο Diogo Jota δεν θα λείψει ποτέ από την ψυχή αυτής της ομάδας. Ωστόσο, εδώ βρίσκεται και το πιο δύσκολο κομμάτι. Το ότι θα είναι πάντα εκεί. Στις φανέλες που δεν θα φορεθούν ξανά, αλλά θα συνεχίσουν να πωλούνται. Στο κάθισμά του στο πούλμαν που θα μένει άδειο. Στις σιωπές των αποδυτηρίων. Θα είναι εκεί στις προπονήσεις, όταν κάποιος θα σηκώσει το βλέμμα του και για μια στιγμή θα ξεχαστεί. Θα είναι εκεί στα γκολ που θα πανηγυρίζονται με δάκρυα στα μάτια κάνοντας τον αγαπημένο του πανηγυρισμό παίζοντας Playstation. Θα είναι εκεί όταν κάποιο παιδί της Ακαδημίας μετά από χρόνια θα ρωτήσει: «Ποιος ήταν ο Diogo;»
Ποιος θα κρατήσει αυτούς τους παίκτες όρθιους όταν θα χρειαστεί να αγωνιστούν μπροστά στο Kop που πριν λίγες ημέρες χειροκροτούσε και εκείνον ως Πρωταθλητή; Ποιος θα τους βοηθήσει να διαχειριστούν το πένθος, όχι μόνο ως επαγγελματίες, αλλά ως άνθρωποι; Η Liverpool έχει βιώσει την τραγωδία ξανά. Το Hillsborough άφησε σκιές που ακόμη και σήμερα δεν έχουν χαθεί. Τότε, χάθηκε το πρωτάθλημα. Όχι γιατί δεν μπορούσε εκείνη η ομάδα να το κερδίσει. Αλλά γιατί δεν είχε πια το καθαρό μυαλό να συνεχίσει. Κανείς δεν είχε τη δύναμη να σηκώσει την ψυχή του πάνω από τον πόνο. Και σήμερα, μοιάζει σαν να επιστρέφει εκείνη η βαριά, πένθιμη σιωπή. Η σεζόν δεν ξεκίνησε ακόμα και όμως μοιάζει ήδη με Γολγοθά. Οι διοργανώσεις συνεχίζονται. Η ζωή, θεωρητικά, συνεχίζεται. Αλλά τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Ο Diogo «έφυγε», αλλά θα βρίσκεται για πάντα εδώ. YNWA.
