Γράφει ο Αλέξανδρος Μωρέλλας, δημοσιογράφος, χομπίστας αναλυτής της Premier League & μέλος της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων Liverpool.
Και σίγουρα θέλει και καλύτερο κοουτσάρισμα από τον κ. Slot στη συνέχεια της σεζόν -θα συμπλήρωνα στον τίτλο (σ.σ. Θέλει χρόνο, θέλει παίκτες).
Αυτή η νύχτα κόντρα στην Bournemouth είχε πολλές στιγμές να μην μπορείς να τις ξεχάσεις, αλλά αγωνιστικά είχε και αρκετές που δεν θα ήθελες να τις ξαναζήσεις. Δύσκολο θα μου πεις στο ποδόσφαιρο αυτό, και ακόμη πιο δύσκολο να συμβεί με τη Liverpool, η οποία έχει συνηθίσει να προσφέρει θρίλερ στους φιλάθλους της δοκιμάζοντας ενίοτε τα νεύρα και τις ψυχικές αντοχές τους.
Ο σύλλογος, οι παίκτες και οι οπαδοί των Κόκκινων, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά ότι δεν συνθέτουν μια απλή ποδοσφαιρική οντότητα, αλλά μια μοναδική στον κόσμο κοινότητα με ισχυρούς δεσμούς και αξίες, απέδωσαν έναν αλησμόνητο φόρο τιμής στους αδικοχαμένους Jota και Andre, στέλνοντας το μήνυμα στις οικογένειές τους πως το Anfield θα παραμένει για πάντα το σπίτι τους. Η θλίψη, το πένθος, η συγκίνηση, που έρχονται ως απότοκα της απώλειας και της αγάπης, ήταν μοιραίο να ρίξουν έναν βαρύ πέπλο συναισθηματικής φόρτισης στον εναρκτήριο αγώνα της Premier League 2025/26 μεταξύ της Liverpool και της Bournemouth. Μαύρα περιβραχιόνια, σφιγμένα πρόσωπα, αφιερωμένοι εξαιρετικά πανηγυρισμοί. Και βλέμματα εκεί ψηλά, στον ουρανό. Αλλά έμελλε να είναι και τέτοια η έκβαση του παιχνιδιού, που πολλοί, αν όχι όλοι, σκέφτηκαν ότι εκείνος που θα έβγαζε και πάλι το φίδι από την τρύπα θα ήταν ο Jota. Το παραδέχτηκε και ο Slot σε δηλώσεις του μετά τη λήξη του αμφίρροπου αγώνα. Δυστυχώς η μοίρα είχε άλλα σχέδια.
Στα αμιγώς αγωνιστικά, ωστόσο, ο Ολλανδός κόουτς στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε θα έπρεπε να εξηγήσει και πολλά από τα ανεξήγητα, που έπραξε στη διάρκεια του παιχνιδιού, τα οποία και έφεραν τούμπα -προσωρινά- τη μέχρι τότε έκβασή του. Αλλά ας τα δούμε όμως ένα ένα με τη σειρά.
Κατά τα άλλα LiVARpool θα λέτε πάλι.
Το γνωστό διαιτητικό δίδυμο της συμφοράς, Taylor (διαιτητής) και Oliver (στο VAR), έκανε και πάλι το «θαύμα» του. Ίσως στην πιο εύκολη φάση που θα μπορούσε να τύχει σε διαιτητή, στο 14ο λεπτό, αντί να δοθεί φάουλ και κόκκινη κάρτα υπέρ της Liverpool, σε ολοφάνερο και ηθελημένο χέρι του Marcos Senesi, o οποίος με αυτόν τον τρόπο ανέκοψε αντεπίθεση από τον Ekitike, «μεταφράστηκε» ανάποδα σε φάουλ από τους δύο ανεκδιήγητους διαιτητές. Η κίνηση του χεριού του παίκτη ήταν φυσιολογική, είπαν. «Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν», αναφώνησε όλος ο υπόλοιπος ποδοσφαιρικός πλανήτης. Το διαδίκτυο έπεσε, σχολιαστές και δημοσιογράφοι από όλες τις πλευρές και όλες τις ομάδες έγραψαν το αυτονόητο, αλλά το μήνυμα τόσο από τη συγκεκριμένη απόφαση όσο και από τα «μάτια ερμητικά κλειστά» που κρατούσε ο Taylor σε κάθε σκληρό φάουλ των παικτών της Bournemouth, που θα έπρεπε να τιμωρηθεί με κίτρινη κάρτα, ήταν σαφές προς τη Liverpool: φέτος μην περιμένετε αντικειμενικότητες και ευνοϊκές αποφάσεις. Σας τη χαρίσαμε μια χρονιά ελέω σκανδάλου με τον κ. David Coote, αλλά φέτος επιστρέφουμε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της Premier League και της PGMOL. Χειρουργείο. Μην ξεφύγετε και στους τίτλους. Εδώ θα είμαστε, να με θυμηθείτε, έχει να πέσει πολύ τσεκούρι φέτος.
Θέλει κι άλλο χρόνο, θέλει κι άλλους παίκτες. Αλλά έχει ένα βουνό μπροστά της.
Όπως και πέρσι στην αφετηρία της σεζόν, που η Liverpool δεν είχε εντυπωσιάσει απέναντι στην Ipswich, έτσι και φέτος στο πρώτο ημίχρονο είδαμε μια μέτρια εμφάνιση, με λίγες καλές στιγμές και πολλά ασύνδετα σχήματα. Φυσιολογικό και αναμενόμενο, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι στο ρόστερ της αρχικής ενδεκάδας υπήρχαν 4 νέα πρόσωπα και συνολικά η ομάδα προέρχεται από μία σκληρή προετοιμασία. Και αρχίζοντας από αυτά τα πρόσωπα, ο Ekitike κερδίζει τις εντυπώσεις, καθώς συνεχίζει το σκοράρισμα με ένα απίστευτα άνετο και δεινό στιλ. Παραδόξως για το ύψος του δείχνει καλύτερος με την μπάλα στα πόδια, παρά στο ψηλό παιχνίδι. Ο Wirtz, αντίθετα, παρουσιάζεται ακόμα χαμένος και αδούλευτος επιθετικά σε σχέση με τους υπόλοιπους συμπαίκτες του, τους οποίους δεν έβρισκε με πάσα ούτε στο μισό μέτρο, ενώ εξουδετερωνόταν εύκολα από τα δυνατά τζαρτζαρίσματα των σκληροτράχηλων αντιπάλων του, που του υπενθύμιζαν ότι εδώ είναι Premier League. Παρ’ όλα αυτά, φάνηκε πεισματάρης και αποτελεσματικός στα αμυντικά του καθήκοντα. Είναι βέβαιο ότι στο μυαλό του θα έχει πάντα το βάρος της πανάκριβης μεταγραφής, και αυτό μπορεί να τον οδηγεί σε βεβιασμένες ενέργειες. Θέλει χρόνο, το μόνο σίγουρο. Τέλος, οι δυο ακραίοι μας, Frimpong και Kerkez, εκτέθηκαν πολλές φορές. Eιδικά ο Kerkez μοιάζει να παίζει με μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση από αυτή που δικαιολογεί η ετοιμότητά του, καθώς είχε πολλές κακές τοποθετήσεις, αρκετά κενά και καθυστερημένες αντιδράσεις. Robertson στα καλύτερά του δεν θα γίνει, αλλά τώρα ο Robertson δυστυχώς βρίσκεται στα χειρότερά του. Οπότε για τον Ούγγρο αμυντικό είναι μια παγίδα το να θεωρεί τη θέση του βασικού καπαρωμένη.
Συνολικά, η Liverpool είχε ασυνήθιστα πολλές λάθος μεταβιβάσεις, αναρίθμητα πουλήματα της μπάλας, από τα οποία προήλθαν και τα 2 γκολ – αντεπιθέσεις της Bournemouth, και δυσκολία στους αυτοματισμούς και την κίνηση χωρίς την μπάλα. Η ομάδα θέλει σίγουρα χρόνο, ίσως μήνες για να δέσει, αλλά την περιμένει μπροστά ένα βουνό 8 αγώνων με 5 μεγάλα ντέρμπι (Newcastle, Arsenal, Everton, Chelsea, Manchester United). Θα καταφέρουν να βρουν γρήγορα χημεία τα νέα αποκτήματα με τον κορμό των παλαιότερων παικτών; Θα κρατήσουμε επαφή με την κορυφή μέχρι να δέσει το γλυκό; Αυτό είναι το ένα στοίχημα. Το άλλο, έχει να κάνει με ορισμένους ποδοσφαιριστές μας που ατομικά εμφανίστηκαν πολύ κακοί, όπως ο Konate, του οποίου η αμυντική αντιμετώπιση του Semenyo στο δεύτερο γκολ πρέπει να διδάσκεται στις προπονήσεις ως παράδειγμα προς αποφυγή. Για τον Kerkez τα γράψαμε. Ο Szoboszlai μετά τις αλλαγές στη διάταξη από τον Slot ήταν πολύ αρνητικός, ενώ ακόμη και ο Salah μέχρι να πετύχει το γκολ είχε σπαταλήσει αρκετές αντιπιθέσεις με βεβιασμένες και εξεζητημένες μεταβιβάσεις. Ο Robertson όποτε μπαίνει, η ομάδα πια μαθηματικά θα δεχθεί γκολ με τον ίδιο να έχει εμπλοκή, ο Endo ως δεξί μπακ ήταν ιλαροτραγωδία, ο Curtis, γνωστός αόρατος.
Εν ολίγοις, η ομάδα θέλει χρόνο, αλλά και παίκτες. Ο Diaz δεν έχει αντικατασταθεί, και πρέπει. Οι πληροφορίες λένε ότι η Liverpool θα χτυπήσει έναν αριστερό εξτρεμ πριν λήξει το μεταγραφικό παράθυρο. Επίσης, χρειάζεται έναν έμπειρο κεντρικό αμυντικό, έναν στράικερ, και -ταπεινή μου γνώμη- άλλον ένα μέσο τύπου Wharton να δέσει τον άξονα. Όλα αυτά, όμως, θα πρέπει να ακολουθούν το πλάνο και τη στρατηγική του προπονητή. Ο οποίος την περασμένη Παρασκευή φάνηκε να μην έχει τίποτα από τα παραπάνω.
Τρικυμία εν κρανίω από τον κ. Slot.
Ήταν το 60ο λεπτό, όταν οι φίλαθλοι της Liverpool απανταχού στον πλανήτη Γη έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Λες και βλέπουμε ταινία του Αγγελόπουλου, που χρειαζόμαστε 40 λεπτά να επεξεργαστούμε και να ερμηνεύσουμε ένα πλάνο, τόσα και άλλα τόσα μας πήρε για να κατανοήσουμε τι ήθελε να πει ο ποιητής Slot όταν απέσυρε τους δύο ακραίους μπακ, για να βάλει τον αγνώριστο πια Robertson από αριστερά και τον Endo από δεξιά! Τι σχέση έχει ο Ιάπωνας με δεξί μπακ; Καμία. Ο Slot, λες και κάνει πειράματα σε κάθε αγώνα για να βρει μια θέση τον Endo, τον χρησιμοποιεί όπου του έρθει πλην της φυσικής του. Η ομάδα βραχυκύκλωσε. Τέσσερα λεπτά μετά δέχεται το 2-1. Στο 72, ο Slot πάει να διορθώσει το λάθος βάζοντας τον Gomez δεξιά, αλλά βγάζει τον Ekitike και τον Mac Alister που ήταν οι δυο καλύτεροι παίκτες του γηπέδου και η Liverpool χάνει όλη της τη δύναμη. Τέσσερα λεπτά μετά δέχεται και το 2-2. Μετά από κάθε αλλαγή του Slot, μέσα σε 4 λεπτά δεχόμαστε γκολ. Τόσο αποτελεσματικός. Αλλά για τους αντιπάλους. Ευτυχώς η τελευταία του έμπνευση ήταν σωστή, καθώς έριξε στη μάχη τον παροπλισμένο και παραγκωνισμένο Chiesa, αλλά εκεί εξαναγκάστηκε από την έκβαση του αγώνα, αφού πια βλέπαμε τη γκέλα να έρχεται. Τα ερωτήματα πολλά: Γιατί μετέτρεψε τον Endo σε δεξί μπακ και γιατί άλλαξε τα άκρα μας από το 60; Γιατί ενώ δεχθήκαμε γκολ έβγαλε τον μοναδικό στράικερ που διαθέτει η ομάδα; Ήταν κουρασμένος; Σύμφωνοι, αλλά γιατί τότε δεν χρησιμοποιεί τον Elliott και τον Ngumoha να δώσει πνοή στην επίθεση; Ειδικά ο 16χρονος αριστερός εξτρέμ ήταν η αποκάλυψη της προετοιμασίας. Αυτές οι νοοτροπίες, που δεν ρίχνουμε τους μικρούς στη μάχη και περιμένουμε «να πάνε στρατό» πρώτα, δεν συνάδουν με την επιθετική και δημιουργική ολλανδική ποδοσφαιρική λογική.
Το έχω γράψει ξανά, ο Slot φέτος θα δεχθεί πολλή κριτική. Στη δική του «βάρδια» έπεσαν χρήματα για παίκτες που δεν έχουν πέσει ποτέ σε μεταγραφικό παράθυρο για τη Liverpool. Αν είχε τέτοιο support ο Klopp τώρα θα είχαμε ξεφύγει 25-20 στα πρωταθλήματα. Η διαχείριση του αγώνα με την Bournemouth ήταν καταστροφική. Με επιείκεια. Δεν υπάρχει ποδοσφαιρικός αναλυτής στο νησί που να μην έχει γράψει αρνητικά για αυτήν. Δεκτό, άνθρωπος είναι, λάθη κάνει, πάμε παρακάτω. Αλλά όπως έγραψα και στο προηγούμενο άρθρο, η μεγαλύτερη αποτυχία είναι να αγνοείς τα λάθη σου και να μη μαθαίνεις από αυτά. Η Liverpool βρίσκεται σε μετάβαση. Σε αναγέννηση. Σε λίγο τίποτα δεν θα θυμίζει την εποχή του Klopp. Αυτό που πρέπει να παραμείνει αναλλοίωτο όμως είναι ο Liverpool way, ο τρόπος της Liverpool δηλαδή, που επί Klopp μεγαλούργησε. Ένα σύνολο, μια οικογένεια, ένα πνεύμα μαχητών που δεν τα παρατούν ποτέ. Ένα αφήγημα που ξεκινά από έναν ηγέτη προπονητή, ο οποίος ενώνει και εμπνέει. Ας ελπίσουμε ότι αυτός θα συνεχίσει να είναι ο Slot και δεν θα προσπαθήσει να αφήσει το δικό του στίγμα, με πειράματα και αλχημείες.
Αυτά θα τα δούμε στο μέλλον όμως. Γιατί η πρεμιέρα τελείωσε, αλλά η εικόνα που έχουμε όλοι ακόμα ζωντανή στο μυαλό μας είναι εκείνη του Salah δακρυσμένου να έχει μείνει μετά το τέλος του αγώνα, μαζί με τους οπαδούς μας και να τους χειροκροτεί όσο εκείνοι τραγουδούσαν για τον Jota. Ο Αιγύπτιος είναι σημαία της Liverpool. Μετά από τον Alan, τον King Kenny, τον Steven G. ο ώριμος πια Μο είναι ο θεματοφύλακας της κληρονομιάς των προκατόχων του. Είναι ο φυσικός αρχηγός. Είναι ένας κόκκινος θρύλος. Σε ευχαριστούμε Mo που καταφέρνεις και μας ενώνεις.
