Γράφει ο Αλέξανδρος Μωρέλλας, δημοσιογράφος, χομπίστας αναλυτής της Premier League & μέλος της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων Liverpool.
«Νομίζω ότι αυτό που είδαμε απόψε είναι πιθανώς μία από τις χειρότερες εμφανίσεις μιας νικήτριας ομάδας και μία από τις καλύτερες εμφανίσεις μιας ηττημένης ομάδας», δήλωσε στο Sky Sports ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Liverpool και νυν αναλυτής αγώνων της Premier League, Jamie Carragher και συνέχισε: «Η Liverpool δεν θα νοιάζεται τώρα, φυσικά, θα είναι απολύτως εκστασιασμένη, αλλά οι παίκτες του Eddie Howe, απόψε, ήταν απολύτως εξαιρετικοί».
Δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε κάποιος να συνοψίσει καλύτερα αυτό που είδαμε στο St James’ Park, στο ματς που έκλεινε τη δεύτερη αγωνιστική της Premier League, μεταξύ της Newcastle και της Liverpool. Οι «Καρακάξες» αν και έμειναν νωρίς με 10 παίκτες, και 0-2 πίσω στο σκορ, κατάφεραν με μια συγκινητική αντεπίθεση να αγγίξουν το θαύμα ισοφαρίζοντας σε 2-2, πιέζοντας μάλιστα για την πλήρη ανατροπή. Ένας κλασικός αγώνας Premier που τα είχε όλα: γκολ, νεύρα, κάρτες, και ανατροπή στην ανατροπή. Η μόνη μου ένσταση σε αυτά που είπε ο Carragher είναι στο ότι η Liverpool δεν πρέπει να νοιάζεται. Όχι, η Liverpool και ειδικά ο Slot, o οποίος ήταν ο κύριος υπεύθυνος αυτής της ντροπιαστικής εμφάνισης στο δεύτερο ημίχρονο, θα πρέπει να νοιάζονται πολύ. Για την ακρίβεια, από σήμερα δεν πρέπει να ασχολούνται με τίποτα άλλο, παρά μόνο με το ότι εκείνος και οι παίκτες του κατάφεραν για ακόμη μία φορά το 0-2 να αφήσουν να γίνει 2-2. Γιατί αν δεν νοιάζονται, και δεν ασχολούνται, τότε δεν πρόκειται να φτάσουν μακριά φέτος, σε καμία διοργάνωση.
Άμυνα το κόκκινο σουρωτήρι.
Ο Slot μετά το παιχνίδι αναγκάστηκε να το παραδεχτεί στις δηλώσεις του: δεχόμαστε πολλά γκολ. Ακόμη και από ομάδα που έπαιζε για ολόκληρο δεύτερο ημίχρονο με δέκα παίκτες, θα συμπλήρωνα. Θα μου πεις, όταν το δεξί σου μπακ, που είναι μεσοεπιθετικός και αναγκάζεται να καλύψει τη θέση αυτή ελέω τραυματισμών, είναι καλύτερο από το αριστερό σου μπακ, που κατέφθασε «μετά βαΐων και κλάδων» το καλοκαίρι ως το απόλυτο τούρμπο και next big thing στα αριστερά μπακ παγκοσμίως, αλλά στον δεύτερο επίσημο αγώνα του δεν ήταν απλά ξανά μέτριος, αλλά για κλάματα -θυμίζω ότι δεχτήκαμε γκολ με εκείνον να κάνει το βολικό σκαμνάκι στον αντίπαλο για να φτάσει την μπάλα-, και όταν το ένα σου σέντερ μπακ κάνει μια απίθανη εμφάνιση με 14 «καθαρίσματα» επιθέσεων, αλλά το άλλο σου σέντερ μπακ είναι ο απόλυτος τραγέλαφος που κάνει τη μία γκάφα μετά την άλλη, και, τέλος, όταν παίζεις με έναν κόφτη στο κέντρο σε εκτός έδρας ματς -φωτιά, τι καλύτερο να περιμένεις.
Το πρόβλημα στην αμυντική λειτουργία είναι πολύπλευρο και πολυσύνθετο. Η Liverpool, προς το παρόν πάντα, δεν παίζει άμυνα. Καθόλου. Ούτε με τα μάτια. Ειδικά όταν ο αντίπαλος αποφασίζει να γυρίσει τον αγώνα σε ροντέο με έντονο και εναλλάξ transition, η ομάδα αδυνατεί να παγώσει τον ρυθμό, να αμυνθεί αποτελεσματικά, να βγάλει με ψυχραιμία την μπάλα από την περιοχή της, να ελέγξει την κατάσταση. Βρεθήκαμε 2 φορές μπροστά στο σκορ στις 2 πρώτες αγωνιστικές και τις 2 ισοφαριστήκαμε. Και τις 2 γλιτώσαμε, θα πείτε. Ναι, αλλά ως πότε; Η Liverpool αμυντικά αντιμετωπίζει 3 βασικά προβλήματα, από τα οποία προκύπτουν πολλά και άλλα επιμέρους ζητήματα:
- Έχει κενά στο ρόστερ τα οποία είτε δεν μπορεί, είτε δεν θέλει να καλύψει και προσπαθεί να πείσει όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη ότι δεν έχει ανάγκη να τα καλύψει. Δεν θα κουραστώ να το γράφω: θέλουμε αμυντικό χαφ. Ο Mac Allister όπως φαίνεται θα είναι συχνά πυκνά τραυματίας φέτος. Πληρώνει την περσινή έντονη σεζόν όπου σε συλλογικό επίπεδο με τη φανέλα των Reds έπαιξε 49 αγώνες. Και να συνέλθει φέτος, και να ρολάρει, δεν μπορεί να αντέξει, αν δεν γίνει rotation. Το οποίο δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό όταν ο αντικαταστάτης του είναι ο Jones. Έχεις από τη μία το κορυφαίο κεντρικό χαφ παγκοσμίως και από την άλλη ένα παιδί που ενώ διαθέτει τεχνική, δεν διαθέτει τίποτα άλλο. Το ίδιο και στα σέντερ μπακ. Χρειάζονται εφεδρείες, ισάξιες (σε εμπειρία) του Virgil. Η Arsenal δεν σταματάει να αγοράζει παίκτες για την άμυνα και εμείς δεν σταματάμε τα tricks και τα πειράματα, εξαιτίας της έλλειψης αξιόπιστων εφεδρειών.
- Έχει ξεκινήσει η σεζόν, με συγκεκριμένους παίκτες από την αμυντική της γραμμή που παρουσιάζονται από μέτριοι ως πολύ αρνητικοί. Ο πρώτος και χειρότερος είναι ο Konate, ο οποίος κόντρα στη Newcastle ήταν κατά γενική ομολογία αγνώριστος. Γιατί δεν μπορούμε να τα μηδενίζουμε όλα. Τον έχουμε δει, τον ξέρουμε, έχει και ταλέντο και ψυχή. Δεν ξέρω αν είναι οι φήμες της μεταγραφής του στη Real, δεν ξέρω αν φταίει η στασιμότητα με την ανανέωση του συμβολαίου του, δεν γνωρίζω αν είναι απλή κούραση ή κάποιο προσωπικό ψυχολογικό του θέμα. Αυτό που ξέρω καλά είναι ότι τη δεδομένη στιγμή είναι αφερέγγυος για να μας καλύψει αμυντικά. Και αν υπήρχε στην ομάδα ο Guehi, τώρα θα γυάλιζε πάγκο. Επίσης αρνητικός είναι ο Kerkez. Στο προηγούμενο άρθρο μου είχαν αντιδράσει αρκετοί φίλοι αναγνώστες λέγοντάς μου πως τον αδικώ. Έλα όμως που αυτά που έβλεπα και έγραψα, όχι απλώς επιβεβαιώθηκαν αλλά υπογραμμίστηκαν με τον πιο πειστικό τρόπο στον επόμενο αγώνα του. Δεν υπήρξε αναλυτής που να μην εστίασε στην απογοητευτική εμφάνιση του Kerkez απέναντι στη Newcastle. Είχε και μεγάλο μερίδιο ευθύνης στο πρώτο γκολ. Δεν βιάζομαι να πω ότι το παιδί δεν κάνει για τη Liverpool, αυτό θα ήταν επιπόλαιο και παιδαριώδες. Ωστόσο, πρέπει να εντοπίσουμε ότι έχει πολύ δρόμο ακόμα για να κλειδώσει τη φανέλα του βασικού της Liverpool σπίτι του, και ο μόνος λόγος που επιλέγεται τώρα είναι η κατακόρυφη πτώση του Robertson.
- Με βασική ευθύνη του Slot, συλλογικά η Liverpool δεν παίζει ακόμα άμυνα. Ως ένα δεμένο και ενιαίο σύνολο. Θέλει χρόνο, θέλει παίκτες, τα ζήσαμε και με τον Klopp αυτά, όταν μας γύριζε από 1-3 σε 4-3 η Bournemouth τον αγώνα, αλλά χρειάζεται και στρατηγική κατεύθυνση και βοήθεια από τον προπονητή της. Να του δώσουμε χρόνο, τον έχει «αγοράσει» άλλωστε με την κατάκτηση του τίτλου, αλλά αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι ο Slot περισσότερο διαπιστώνει τα προβλήματα παρά τα λύνει. Και στον συγκεκριμένο αγώνα δεχτήκαμε πάρα πολλές αντεπιθέσεις. Το κέντρο μόνο με τον Gravenberch έδειχνε γυμνό, ειδικά στο 11 εναντίον 11, όταν οι Guimaraes, Elanga, Gordon, Barnes ξεχύνονταν στην αντεπίθεση απέναντι σε 3-4 παίκτες μας, με τη Liverpool να μην είναι δεμένη στον άξονα και να μην έχει συνολικά γρήγορες επιστροφές.
Ekitike και Rio θα λες και θα κλαις
Απέναντι σε αυτή την προβληματική εικόνα, που εντόπισαν και κατέγραψαν άπαντες μετά τη λήξη του παιχνιδιού, χαμόγελα αισιοδοξίας χάρισαν σε κάθε φίλο της Liverpool οι δύο υπερ-παικταράδες που διαθέτει στην επίθεση, ο νεοαποκτηθείς Hugo Ekitike και ο 16χρονος Rio Ngumoha, o οποίος έγινε και ο νεότερος σκόρερ της Liverpool ever. Ο Γάλλος ως και μια απάντηση στον κατά τα άλλα αξιαγάπητο Nunez, δείχνει τουλάχιστον προς το παρόν ότι αντίθετα με τον Ουρουγουανό, η σχέση του με το πλεκτό είναι απόλυτη και πλήρως αποτελεσματική. Ο Rio, από την άλλη, δικαίωσε όλους όσοι ισχυριζόμαστε πως δεν χρειάζονται ατέρμονοι δανεισμοί αριστερά και δεξιά για να ψηθεί μια ταλεντάρα όπως η δική του. Ο μόνος δρόμος είναι στη μάχη και από νωρίς. Δεν χρειάζεται ο Slot να ψάξει για εναλλακτική του Gakpo. Εδώ είναι και αν δεν δει αποτελέσματα άμεσα, σίγουρα θα δει στο μέλλον.
Γενικότερα, ωστόσο, δημιουργικά στο δεύτερο ημίχρονο ήμασταν αόρατοι. Και για 3ο συνεχή αγώνα, με το που βγήκε ο Ekitike δεχθήκαμε γκολ. Η εβδομάδα που διανύουμε, τελευταία των μεταγραφών, είναι πολύ κρίσιμη. Δεν είμαι αισιόδοξος, ούτε για το αν θα κάνουμε άλλες μεταγραφές, ούτε για το αν θα καταφέρουμε με αυτό το ασύνδετο, νωθρό και αμυντικά γυμνό σύνολο να πάρουμε αποτέλεσμα κόντρα στην Arsenal. Ο χρόνος πιέζει. Και εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια ούτε να αγνοήσουμε τα δεδομένα, ούτε να τα ωραιοποιήσουμε επειδή απλώς είμαστε Liverpool.
