Όταν ο Cassidy ζήτησε να συναντήσει τους δημοσιογράφους της The Athletic μετά την αποφυλάκιση του με όρους αναστολής ήταν αδύνατος και καλοφτιαγμένος- προφανώς από τον χρόνο που είχε περάσει στο γυμναστήριο της φυλακής, δίνοντας την εντύπωση ενός πρώην ποδοσφαιριστή.
Αν και στην πραγματικότητα κάτι έλειπε από την εικόνα αυτή προφανώς γιατί η καριέρα του κόπηκε τόσο απότομα.
Μια έρευνα του 2024 συμπέρανε πως μόλις το 6% των παικτών των Ακαδημιών των ομάδων στις μικρότερες κατηγορίες της Αγγλίας γίνονται επαγγελματίες και ακόμα λιγότεροι καταλήγουν να αγωνίζονται στην κορυφή της πυραμίδας του Αγγλικού ποδοσφαίρου.
Από τη φύση του αυτό είναι ένα απογοητευτικά μικρό ποσοστό επιτυχίας αλλά τουλάχιστον υπάρχουν περισσότερα ‘δίχτυα ασφαλείας’ στις μέρες μας για τους φιλόδοξους νεαρούς που δεν τα καταφέρνουν.
Στην εποχή του Cassidy δεν υπήρχε διαθέσιμη καμιά βοήθεια για νέους παίκτες που προσπαθούσαν να διαχειριστούν τραυματισμούς ή οπισθοδρομήσεις στην καριέρα τους.
Ο Cassidy πλησίασε στην γη της επαγγελίας περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Στην αρχή της σαιζόν 1996-97 του δόθηκε η φανέλα με το Νο 22. Ο Owen πήρε το 18, ο Carragher το 23 και ο Thomspon to 25.
Οι τρεις τελευταίοι συμπλήρωσαν συνολικά 1.090 εμφανίσεις για τους Κόκκινους. Μόνον ο Cassidy και παρά το γεγονός πως συμμετείχε σε φιλικούς αγώνες δεν έκανε ποτέ το ντεμπούτο του.
Δεν κατηγορεί όμως το ποδόσφαιρο ούτε κανέναν άλλον παρά μόνο τις αποφάσεις του. Σίγουρα δεν αναζητά καμία συμπάθεια αλλά γνωρίζει πότε ξεκίνησαν τα προβλήματα του.
«Κανένας δεν έβαλε την Encro στα χέρια μου παρά μόνον εγώ.» τονίζει. Πιστεύει όμως πως παίκτες, γονείς, σύμβουλοι αλλά και οι ομάδες μπορούν να μάθουν από την εμπειρία του για την επίδραση που μπορεί να έχουν σε άλλους ανθρώπους.
«Ειδικά οι παίκτες.» προσθέτει.
«Γιατί ήμουν ποδοσφαιριστής και έφτασα τόσο κοντά. Αν δεν ήταν οι τραυματισμοί θα είχα παίξει σε 15-20 αγώνες για τη Liverpool, τη σαιζόν 1997-98, και η καριέρα μου θα είχε απογειωθεί. Αλλά δεν είχα δεύτερο σχέδιο. Όλα για μένα εξαρτιόνταν από το ποδόσφαιρο. Ξόδεψα 12 χρόνια στη Liverpool και όταν έφυγα δεν μπορούσα να αλλάξω μια πρίζα νιώθοντας ξαφνικά σαν αδέσποτο σκυλί.»
Την ημέρα της καταδίκης του, τα συναισθήματα τον συνεπήραν όταν ο δικαστής αναφέρθηκε σε μία από τις κόρες του η οποία μόλις είχε διαγνωστεί με μια σοβαρή ασθένεια- από αυτές που σου αλλάζουν για πάντα τη ζωή. Πονά πολύ όταν θυμάται πως δεν ήταν δίπλα της τα τελευταία πέντε χρόνια.
«Ήταν 16 χρονών όταν με κλείδωναν μέσα και δεν με άφηνε να φύγω κολλώντας πάνω μου.» λέει.
«Ως γονιός θα πρέπει να βρίσκεσαι πάντα εκεί για τα παιδιά σου, αλλά εγώ δεν ήμουν όταν διαγνώστηκε.»
Εκείνη τη μέρα κοιτούσε επίσης απέναντι του στο δικαστήριο τους γονείς του οι οποίοι έπρεπε να διαχειριστούν το γεγονός πως οι δύο γιοί τους θα έμπαιναν στη φυλακή για πολλά χρόνια. Ο Cassidy ανησυχούσε για την υγεία τους και αναρωτιόταν αν θα κατάφερναν να φτάσουν τα 70 τους.
Ο Cassidy αποφυλακίστηκε από την Thorn Cross στις 11 Ιουνίου και ο πατέρα του επεβίωσε μια μέρα αργότερα λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε με την καρδιά του.
Ήταν 71 χρονών. Οι όροι της αναστολής του Cassidy δεν του επιτρέπουν να αφήνει το σπίτι του από τις 7 το απόγευμα ως τις 7 το πρωί, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2026.
Νιώθει πάντως ευγνώμων που κατάφερε να βρίσκεται δίπλα στον πατέρα του την ημέρα που εκείνος έφυγε. Αν και αυτός κατάφερε να βρίσκεται στην κηδεία και να εκφωνήσει τον επικήδειο στις 2 Ιουλίου, ο αδελφός του, περιορισμένος ακόμα σε φυλακή κατηγορίας Α δεν τα κατάφερε.
«Η πίεση του να έχεις δυο γιούς στη φυλακή θα πρέπει να ήταν ανυπόφορη για αυτόν, αλλά πάντα με υποστήριζε, ερχόμενος να με δει- όταν μπορούσε, και όπου κι αν βρισκόμουν.» θυμάται ο Cassidy.
«Νιώθω τυχερός που βρισκόμουν εδώ όταν πέθανε αλλά εύχομαι να μπορούσα να είμαι περισσότερο δίπλα του τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το μόνο άτομο όμως που μπορώ να κατηγορήσω για αυτό είναι ο εαυτός μου και θα πρέπει να ζήσω με αυτό.» συνεχίζει.
Καθώς η υπόθεση κατηγορίας του Cassidy ξεδιπλωνόταν στο δικαστήριο, πολλές αναφορές περιλάμβαναν και μια φωτογραφία του, που τον έδειχνε να κάθεται σε μία μπάλα στο Melwood, το προηγούμενο προπονητικό κέντρο της Liverpool.
Όταν έβλεπε αυτή τη φωτογραφία στη φυλακή με τον ψυχολόγο τον πλημμύριζε το συναίσθημα της θλίψης γιατί σκεφτόταν πως κάποτε υπήρχαν ευκαιρίες για αυτόν, ευκαιρίες που φαίνονταν απεριόριστες τότε.
Για τον Cassidy τότε υπήρχε μόνο το ποδόσφαιρο και ήταν ενήμερος πως μια καριέρα στο υψηλότερο επίπεδο του αθλήματος θα του επέτρεπε να φροντίσει την οικογένεια του από οικονομικής άποψης.
Στον εφηβικό του κόσμο αυτό σήμαινε πως θα έπαιζε στην πρώτη ομάδα της Liverpool καθώς και στην Εθνική Αγγλίας τα χρώματα της οποίας είχε αντιπροσωπεύσει στις μικρότερες ηλικιακά ομάδες. Παρακολούθησε μάλιστα και το Lilleshall, το English Football Association’s School στο Shropshire για δύο χρόνια από την ηλικία των 14 χρονών παρέα με τον Carragher.
Συνεχίζεται…
