Ο Emile Heskey είχε φτάσει σε σημείο να αηδιάζει τόσο πολύ με την τοξικότητα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, που δεν ήθελε οι γιοι του να ακολουθήσουν τα βήματά του.
Οι Jaden και Reigan Heskey είχαν σαφώς το ταλέντο για να προχωρήσουν στον χώρο, αλλά, παρόλη την υπερηφάνεια του Heskey για τα επιτεύγματά τους, ένας φόβος τον βασάνιζε.
«Ναι, ειδικά όταν ακόμη έπαιζα, δεν ήθελα να βρεθούν σε εκείνο το περιβάλλον», λέει ο πρώην επιθετικός της Liverpool και της εθνικής England στο The Athletic. «Δεν είναι για τους αδύναμους χαρακτήρες. Έπρεπε να έχεις πολύ δυνατή ψυχή και να μπορείς να αφήνεις τα πράγματα να σε προσπερνούν, ειδικά τώρα που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν τόσο μεγάλη επιρροή. Ο κόσμος νομίζει πως μπορεί να κρύβεται πίσω από ανώνυμους λογαριασμούς και να λέει ό,τι θέλει χωρίς συνέπειες.
Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν δική μου δουλειά να αποφασίσω αν οι γιοι μου θα έπαιζαν ποδόσφαιρο ή όχι. Έπρεπε να τους αφήσω να βρουν τον δικό τους δρόμο. Βλέποντας πόσο καλοί ήταν, η μητέρα τους τους ενθάρρυνε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εγώ. Είμαι περήφανος για το πόσο καλά τα πάνε, αλλά ανησυχώ κιόλας για όλα όσα πρέπει να αντιμετωπίζουν οι παίκτες σήμερα.»
Ο Jaden, 20 ετών, και ο Reigan, 18 ετών, έχουν πλέον αποφοιτήσει από την ακαδημία της Manchester City, με τον Pep Guardiola να τους έχει δώσει το ντεμπούτο τους στην πρώτη ομάδα, στον αγώνα του Carabao Cup εναντίον της Huddersfield Town νωρίτερα μέσα στη σεζόν. Ο Jaden ολοκλήρωσε πρόσφατα τον δανεισμό του στην ομάδα της Championship, τη Sheffield Wednesday, ενώ ο Reigan είναι διεθνής με την εθνική Αγγλίας Under-18s.
Οι γιοι του συχνά ζητούν τη συμβουλή του πατέρα τους, ο οποίος κατέγραψε 62 συμμετοχές με την εθνική Αγγλίας και πραγματοποίησε πάνω από 500 εμφανίσεις στην Premier League κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής καριέρας που διήρκεσε 21 χρόνια.
«Έχουν μάνατζερς με τους οποίους συνεργάζομαι στενά, γιατί θέλω να γνωρίζω τα πάντα που συμβαίνουν», εξηγεί ο Heskey. «Μέχρι και να μελετώ όλα τα στατιστικά δεδομένα — ως προπονητής πλέον μπορώ να φιλτράρω τους αριθμούς.»
Αυτό που ανησυχεί περισσότερο τον Heskey, ωστόσο, είναι η κακοποίηση που αντιμετωπίζουν οι ποδοσφαιριστές στο σημερινό παιχνίδι. «Όταν έπαιζα εγώ, αυτό που δεχόσουν περιοριζόταν σε όσα σου έλεγαν μέσα στα γήπεδα ή έγραφαν οι εφημερίδες», λέει. «Τώρα τα έχεις όλα στο χέρι σου, όλο το 24ωρο. Τα όρια έχουν αρχίσει να θολώνουν.
Δεν τους λέω να αποφεύγουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί καταλαβαίνω πως υπάρχουν και θετικά — ειδικά σε ό,τι αφορά τη δημιουργία προσωπικού brand. Αλλά τους έχω μιλήσει για το να έχουν δύο λογαριασμούς, έναν δημόσιο και έναν ιδιωτικό. Το μόνο που μπορείς να ελπίζεις είναι να καταφέρουν να αντιμετωπίζουν ό,τι τους πετάνε και να μη το παίρνουν προσωπικά.
Με τα χρόνια φαίνεται πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η κακοποίηση θεωρείται, με κάποιον τρόπο, αποδεκτή στο ποδόσφαιρο. Είναι μια παράξενη “φούσκα”, γιατί αυτό δε θα γινόταν ανεκτό σε καμία άλλη πτυχή της ζωής. Μέσα στα γήπεδα και στο διαδίκτυο βλέπεις προπονητές, διευθυντές, διαιτητές, σχολιαστές, οπαδούς, αλλά και παίκτες να δέχονται προσβολές και απειλές.»
Ο Heskey υπήρξε θύμα ρατσιστικών επιθέσεων σε διάφορα σημεία της καριέρας του. Η Κροατική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου είχε τιμωρηθεί με πρόστιμο μόλις 15.000 λιρών για την αηδιαστική κακοποίηση που δέχθηκε ο ίδιος κατά τη διάρκεια του προκριματικού αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου την 20ή Σεπτεμβρίου 2008 στο Ζάγκρεμπ, ανάμεσα στην Αγγλία και την Κροατία.
Εκείνη την ημέρα, σχεδόν ολόκληρο το στάδιο έκανε φωνές πιθήκου προς το μέρος μου», λέει ο Heskey. «Όταν έπαιζα με την Αγγλία Under-21s απέναντι στη Γιουγκοσλαβία στη Βαρκελώνη, υπήρχε κάποιος στην εξέδρα που φώναζε “Kunta Kinte!” (το όνομα του σκλάβου από το μυθιστόρημα και την τηλεοπτική σειρά Roots) κάθε φορά που άγγιζα τη μπάλα. Τελικά τον έβγαλαν έξω στο ημίχρονο.
Το να έχεις έναν μόνο άνθρωπο να το κάνει αυτό, ίσως να ήταν πιο τρομακτικό και πιο επώδυνο από ό,τι συνέβη στην Κροατία. Τουλάχιστον εκεί, ως διεθνές παιχνίδι, ήξερες πως κανείς δεν θα έμπαινε στο γήπεδο για να σε πειράξει.
Έπρεπε να αναπτύξεις “χοντρό δέρμα” μεγαλώνοντας στην εποχή μου. Μάθαινες να αναγνωρίζεις τις καταστάσεις στις οποίες βρισκόσουν: «Είναι επικίνδυνο; Ή απλώς σκοράρεις και τους απαντάς έτσι;» Ήταν ακόμη χειρότερο όταν ήμουν μικρότερος, βλέποντας παίκτες όπως ο John Barnes και ο Cyrille Regis, και όλα όσα έπρεπε να υπομείνουν. Έχουμε διανύσει μεγάλη απόσταση, αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.
Συνεχίζεται…
