Γράφει ο Σωκράτης Σμαραίδος, Financial Technology (FinTech) Specialization
Αρχικά, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους τους red fans χρόνια πολλά. Και, πάντα, μια σκέψη στα θύματα του Hillsborough. Δεν ξεχνάμε.
Πάμε στο θέμα.
Δεν είναι ο αποκλεισμός. Όχι. Από την PSG μπορούσες να αποκλειστείς. Είναι καλύτερη ομάδα, το έδειξε μέσα στο γήπεδο και πέρασε δίκαια. Μέχρι εδώ, όλα λογικά. Θεωρώ πως ακόμα και ο πιο αισιόδοξος φίλαθλος δεν περίμενε να περάσουμε με αυτήν την φετινή εικόνα.
Αυτό που δεν είναι λογικό… είναι αυτό που βλέπουμε να γίνεται η Liverpool.
Γιατί άλλο να χάνεις — και άλλο να μην θυμάσαι καν ποιος είσαι.
Η εικόνα στο Παρίσι δεν ήταν απλώς κακή. Ήταν μικρή. Φοβική. Ξένη προς οτιδήποτε πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος. Πέντε αμυντικοί σε ματς Champions League, λες και είσαι ο Αστέρας Τρίπολης. Δηλώσεις «παλεύαμε να επιβιώσουμε».
Να επιβιώσεις;
Εσύ;
Είσαι η Liverpool.
Δεν είσαι ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο για να «αντέξει». Μπαίνεις για να επιβληθείς. Να πιέσεις. Να διεκδικήσεις. Να παλέψεις. Ακόμα και όταν χάνεις, να το κάνεις με το κεφάλι ψηλά με τον τρόπο σου. Όχι έτσι.
Μάλλον ο Slot δεν έχει αντιληφθεί πλήρως — σε ποιον σύλλογο βρίσκεται.
Γιατί το θέμα δεν είναι η τακτική. Είναι η νοοτροπία. Είναι αυτό που βγάζεις προς τα έξω. Και αυτή τη στιγμή, αυτό που βγαίνει είναι μια ομάδα χωρίς ταυτότητα. Χωρίς ένταση. Χωρίς πάθος. Χωρίς εκείνο το “δεν τα παρατάω ποτέ”.
Θυμάμαι το 3-0 με την Barcelona στην Ισπανία.
Ναι, χάσαμε. Αλλά έβλεπες μια ομάδα που πήγε να παίξει ποδόσφαιρο. Όχι να κρυφτεί.
Σήμερα βλέπεις το αντίθετο.
Και αυτό πονάει περισσότερο από οποιαδήποτε ήττα.
Για να είμαστε δίκαιοι, οι παίκτες στο τελευταίο παιχνίδι το πάλεψαν. Έτρεξαν. Έδωσαν ό,τι είχαν. Και αυτό είναι το ελάχιστο που ζητά ο κόσμος. Να βλέπει προσπάθεια. Να βλέπει ψυχή.
Αλλά δεν φτάνει.
Γιατί πλέον δεν φοβίζεις κανέναν. Το Anfield δεν είναι το φρούριο που ήταν και κάθε αντίπαλος μάτωνε για να περάσει. Οι αντίπαλοι δεν σε αποφεύγουν — σε περιμένουν. Και αυτό λέει πολλά.
Βλέπεις μια ομάδα κουρασμένη. Μπερδεμένη. Χωρίς έμπνευση. Χωρίς καθαρή κατεύθυνση. Με έναν προπονητή χαμένο.
That’s not the Liverpool Way.
Η Liverpool δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι ιδέα. Είναι ένταση και πάθος. Είναι χαρακτήρας. Και αυτή τη στιγμή… αυτά δεν τα βλέπουμε.
Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Και υπομονή!
Και με ανθρώπους που καταλαβαίνουν πού βρίσκονται.
Υ.Γ.1 Sobo. Ένας από εμάς. Παίκτης που αφήνει την ψυχή του στο γήπεδο. Σε τέτοιους παίχτες χτίζεις. Κρίμα για αυτόν και για τη φοβερή χρονιά που κάνει.
Υ.Γ.2 Η αντιμετώπιση στον Salah, τραγική και άδικη. Μιλάμε για έναν παίκτη που κουβάλησε την ομάδα. Λίγος σεβασμός κ. Slot δεν βλάπτει.
Υ.Γ.3 Ο Slot, μέχρι στιγμής, δείχνει ότι δεν «κουμπώνει». Και όσο δεν αλλάζει αυτό, το πρόβλημα θα μεγαλώνει. Ας ελπίσουμε η (άφαντη) διοίκηση να πράξει τα δέοντα.
