Ο Stan Collymore ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής στη Βρετανία. Ένας επιθετικός με ταχύτητα και δύναμη που έκοβαν την ανάσα, ένας παίκτης ικανός να πετύχει γκολ που σε έκαναν να πεταχτείς από τη θέση σου.
Όμως, πίσω από το λαμπερό χαμόγελο και την τιμή μεταγραφής των εκατομμυρίων λιρών, ο Stan Collymore έδινε μια μάχη που δεν θα μπορούσε ποτέ να κερδίσει μόνος του.
Ο Stan γεννήθηκε στο Tittensor του Staffordshire, στις 22 Ιανουαρίου 1971. Ήταν ένα ντροπαλό, ευαίσθητο παιδί που βρήκε τη φωνή του μέσα από το ποδόσφαιρο.
Ξεκίνησε από την Crystal Palace, αλλά στη Nottingham Forest, υπό τις οδηγίες του Frank Clark, ήταν που πραγματικά ξεχώρισε. Πέτυχε 41 γκολ σε 65 αγώνες με τη Forest. Ήταν ασταμάτητος, εκρηκτικός. Ήταν ο ολοκληρωμένος παίκτης.
Το καλοκαίρι του 1995, η Liverpool κατέβαλε το ποσό-ρεκόρ για τα βρετανικά δεδομένα των 8,5 εκατομμυρίων λιρών για να τον φέρει στο Anfield.
Για ένα διάστημα, όλα έμοιαζαν με όνειρο. Δημιούργησε ένα φονικό δίδυμο στην επίθεση με τον Robbie Fowler, διαλύοντας τις αντίπαλες άμυνες. Σημείωσε 35 γκολ σε 81 εμφανίσεις με τον σύλλογο.
Όμως, η πίεση ήταν τεράστια. Και όσο πιο δυνατά ζητωκραύγαζε το πλήθος, τόσο πιο πολύ βυθιζόταν η δική του σκέψη στη σιωπή.
Το σκοτάδι άρχισε να πλησιάζει. Στα 28 του χρόνια, ο άνθρωπος που τα είχε όλα βρέθηκε ένα βήμα πριν από την αυτοκαταστροφή. Δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Δεν άντεχε ούτε να κάνει ντους ή να ντυθεί. Αυτές οι απλές καθημερινές ενέργειες έμοιαζαν με την ανάβαση σε ένα βουνό.
Διαγνώστηκε με κατάθλιψη και εισήχθη στο «The Priory», μια ψυχιατρική κλινική. Όμως, ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν μπορούσε να το καταλάβει.
Τη δεκαετία του 1990, η ψυχική υγεία αποτελούσε ταμπού στον χώρο του ποδοσφαίρου. Τον αποκαλούσαν αδύναμο, ταραχοποιό, ένα χαμένο ταλέντο.
Έγινε αντικείμενο χλευασμού από προπονητές που δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν έναν άνθρωπο που κατέρρεε. Υπέφερε, αλλά στον «ανδροπρεπή» κόσμο του ποδοσφαίρου, κανείς δεν ήθελε να ακούσει. Αργότερα, περιέγραψε την κατάθλιψη ως «καρκίνο της ψυχής».
Είχε αυτοκτονικές σκέψεις. Ήταν τρομοκρατημένος. Μεταγράφηκε στην Aston Villa, την ομάδα που υποστήριζε από παιδί, αλλά οι δαίμονες του τον ακολούθησαν.
Η καριέρα του άρχισε να σβήνει. Αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες, όμως η χαρά είχε χαθεί. Αποσύρθηκε το 2001, όντας πλέον μια σκιά του παίκτη που ήταν κάποτε.
Πολλοί πίστεψαν ότι αυτό ήταν το τέλος της ιστορίας του. Έκαναν λάθος. Ο Stan Collymore επέλεξε να αντεπιτεθεί. Έγραψε μια αυτοβιογραφία με αφοπλιστική ειλικρίνεια, το «Stan: Tackling My Demons», στην οποία ξεγύμνωσε την ψυχή του.
Έγινε ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός σχολιαστής, χρησιμοποιώντας τη φωνή του για να μιλήσει για την ψυχική υγεία, σε μια εποχή που η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FA) και οι λίγκες την αγνοούσαν ακόμη.
Έγινε ένας δυναμικός υποστηρικτής, απαιτώντας καλύτερη στήριξη για τους ποδοσφαιριστές. Μετέτρεψε τον πόνο του σε σκοπό. Έγινε η φωνή που ο ίδιος είχε ανάγκη όταν ήταν νεότερος.
Ο Stan Collymore δεν κατέκτησε ποτέ την Premier League, δεν κατέκτησε ποτέ το Champions League.
Κέρδισε όμως μια μάχη πολύ πιο σημαντική από οποιοδήποτε τρόπαιο. Επιβίωσε.
Απέδειξε ότι μπορείς να είσαι ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης στη Βρετανία και, παρ’ όλα αυτά, να νιώθεις εσωτερικά μηδαμινός. Και έδειξε ότι το να ζητάς βοήθεια δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά το πρώτο βήμα για να σώσεις τη ζωή σου.
Αυτή είναι η πραγματική κληρονομιά του Stan Collymore. Όχι τα γκολ, αλλά το θάρρος.
