Ταιριαστά με το καλοκαίρι του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, ο Andoni Iraola γύρισε αμέσως τη συζήτηση δύο χρόνια αργότερα, θέλοντας να εξηγήσει πώς λειτουργεί η μνήμη.
«Για μένα, το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι το USA ’94», είπε.
«Τα θυμάμαι όλα: τις ομάδες, τους παίκτες. Αν με ρωτήσεις κάτι που έγινε πριν από δύο χρόνια, μπορεί να μην το θυμάμαι. Όταν είσαι παιδί, όλα μοιάζουν τεράστια.»
Η Ισπανία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Μουντιάλ του 1994, όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα φιναλίστ Ιταλία.
Λίγο καιρό αργότερα, ο Iraola εντάχθηκε στις ακαδημίες της Athletic Club, ξεκινώντας μια σπουδαία πορεία που τον οδήγησε σε 17 χρόνια επαγγελματικής καριέρας και, το 2008, στην πρώτη του συμμετοχή με την εθνική ομάδα της Ισπανίας.
Το ντεμπούτο του ήρθε μόλις δύο μήνες μετά την κατάκτηση του Euro 2008 από τη «Φούρια Ρόχα» και συνολικά φόρεσε τη φανέλα της εθνικής σε επτά αγώνες.
Μέσα στο γραφείο του, μόλις ένα λεπτό αφότου είχε αναπολήσει τον θρυλικό Miguel Induráin, ο Iraolaσηκώθηκε όρθιος και άρχισε να μιλά για τη μνήμη και για όσα ο χρόνος μάς κάνει να ξεχνάμε.
«Θυμάμαι το 2008, το 2010 (το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Νότια Αφρική, το οποίο κατέκτησε η Ισπανία) και το Euro του 2012», είπε.
Ο ίδιος είχε βρεθεί πολύ κοντά στη συμμετοχή του στην αποστολή για το Euro 2012, έχοντας πραγματοποιήσει εξαιρετική σεζόν με την Athletic Club το 2011-12.
Υπό τις οδηγίες του Marcelo Bielsa, η ομάδα έφτασε τόσο στον τελικό του Europa League όσο και στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας (Copa del Rey).
Εκείνη τη σεζόν, ο Iraola αγωνίστηκε σε 50 από τα συνολικά 63 παιχνίδια της Athletic, αποτελώντας έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές της εντυπωσιακής πορείας της ομάδας.
«Το 2012 έχασα τη θέση μου στην αποστολή της εθνικής Ισπανίας λόγω τραυματισμού», θυμάται ο Andoni Iraola.
«Σκεφτόμουν: “Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να το κατακτήσουμε”. Και τελικά το κατέκτησαν ξανά με χαρακτηριστική άνεση.»
Ο ίδιος γελάει σήμερα με την τότε εκτίμησή του, αναγνωρίζοντας πόσο λανθασμένη ήταν.
Ωστόσο, είχε επιλέξει να είναι απόλυτα ειλικρινής με τους ομοσπονδιακούς προπονητές της Ισπανίας, παραδεχόμενος ότι δεν βρισκόταν στο 100% της φυσικής του κατάστασης.
Θα μπορούσε εύκολα να μην πει τίποτα, να συμπεριληφθεί στην αποστολή, να παρακολουθήσει το τουρνουά από τον πάγκο και στο τέλος να πάρει κι εκείνος το χρυσό μετάλλιο.
«Ολοκλήρωσα εκείνη τη σεζόν παίζοντας στον τελικό του Europa League και στον τελικό του Copa del Reyμε προπονητή τον Marcelo Bielsa», εξήγησε.
«Για να μπορέσω να αγωνιστώ σε αυτούς τους δύο τελικούς, χρειάστηκε να κάνω ενέσεις κορτιζόνης. Μετά τους τελικούς δεν μπορούσα ούτε να κλωτσήσω την μπάλα.
Έτσι κι αλλιώς δεν θα έπαιζα ούτε ένα λεπτό στο Euro, ακόμη κι αν ήμουν υγιής. Παρ’ όλα αυτά, θα μπορούσα απλώς να μην πω τίποτα!»
Ο Iraola χαμογέλασε ξανά και, αμέσως μετά, σηκώθηκε, βγήκε από το γραφείο και συνέχισε το ταξίδι της προπονητικής του καριέρας.
Ένα ταξίδι που τον οδήγησε τελικά στη Liverpool, στο Anfield, την ιστορική έδρα του συλλόγου όπου είχαν αγωνιστεί στο παρελθόν ο John Aldridge και ο John Toshack.
Συνεχίζεται…
