«Ποτέ μην γνωρίσεις τα είδωλά σου», λένε, όμως αυτό δεν ίσχυσε ποτέ στις εβδομάδες και τους μήνες που καθόμασταν με τις ώρες στο σαλόνι του, με το μαγνητόφωνο ανοιχτό, ξετυλίγοντας μισό αιώνα ποδοσφαιρικών αναμνήσεων, ενώ η σύζυγός του, Jean, μας έφερνε ασταμάτητα ζεστό ψωμί με βούτυρο, σάντουιτς με μπέικον και κούπες τσάι.
Ήταν εξαιρετικός αφηγητής, ο Kevin. Συχνά κάναμε διπλές συνεδρίες και, όταν ερχόταν η ώρα να τα μαζέψουμε, σχεδόν πάντα με κατηύθυνε προς το κελάρι του. «Τι πίνει ο πατέρας σου;» με ρωτούσε. «Κόκκινο ή λευκό; Πάρε του ένα μπουκάλι». Ο πειρασμός να αρπάξω μία από τις ανέγγιχτες φιάλες σαμπάνιας manager-of-the-month ήταν, όπως μπορείς να φανταστείς, μεγάλος.
Ήταν όμορφες εποχές και, φεύγοντας από εκείνη την εκδήλωση στη Newcastle, υπήρχε κάτι που είπε ο Keegan και μου έμεινε ιδιαίτερα στο μυαλό — γιατί έμοιαζε τόσο διαφορετικό, ίσως, από τον τρόπο με τον οποίο πολλοί άλλοι ποδοσφαιριστές ή πρώην ποδοσφαιριστές αντιλαμβάνονται τη φήμη τους και, κατ’ επέκταση, τη θέση τους στο δημόσιο χώρο.
Η ουρά για τα αυτόγραφα εκείνο το βράδυ ήταν ελαφρώς… τρομακτική, δεδομένου ότι δεν κατέβηκε από τη σκηνή πριν τις 11 το βράδυ. Δεν μπορούσες να δεις το τέλος της. Εκατοντάδες άνθρωποι, να ξετυλίγονται σαν φίδι μέσα στο κτίριο. Κι όμως, ο Kevin Keegan φρόντισε απολύτως κανείς να μη φύγει παραπονεμένος. Όλοι πήραν φωτογραφία, μια σύσταση, ένα κανονικό «γεια σου» και, αν το ζητούσαν, ήταν πρόθυμος να προσφέρει και μια αγκαλιά. Ήθελε να ξέρει τα ονόματά τους, από πού είχαν έρθει, με ποιον ήταν μαζί.
Περισσότερες από μία φορές, έπαιρνε το κινητό κάποιου και καλούσε έναν παππού ή μια γιαγιά, τη μαμά ή τον μπαμπά, τη σύζυγο ή τον σύζυγο — ή απλώς έναν φίλο ή φίλη που δεν είχε καταφέρει να βρει εισιτήριο. «Λοιπόν», έλεγε, κουνώντας το χέρι προς την κάμερα. «Έχω εδώ κάποιον που σκέφτηκε πως θα ήθελες ένα γρήγορο γεια».
Φυσικά, ποτέ δεν ήταν γρήγορο. Ούτε του περνούσε ποτέ από το μυαλό ότι την επόμενη μέρα είχε μεσημεριανή υπογραφή βιβλίων στο Liverpool. Ήταν όμως υπέροχο να βλέπεις τις ανθρώπινες δεξιότητές του. Φύγαμε τα ξημερώματα και, στη διαδρομή της επιστροφής, η εξήγησή του έμεινε για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου.
«Αν δώσεις στους ανθρώπους δέκα δευτερόλεπτα από τον χρόνο σου, το μόνο που θα έχουν είναι το αυτόγραφό σου πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί», είπε ο Kevin Keegan. «Αν καθίσεις να τους μιλήσεις όμορφα και σωστά, φεύγουν με μια ανάμνηση ζωής. Έτσι θέλω να είναι τα πράγματα, τουλάχιστον για μένα. Όσος χρόνος κι αν χρειαστεί, αυτό δεν με νοιάζει».
Αυτό που πολλοί δεν συνειδητοποιούν είναι ότι ο ίδιος και η οικογένειά του έχουν κάνει το Manchester σπίτι τους τα τελευταία 25 χρόνια.
Εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προπονητής της Manchester City (2001-05) και, φυσικά, αυτό μπορεί να δίνει τροφή για πειράγματα, αν αναλογιστεί κανείς εκείνες τις επικές «μάχες» με τη γειτονική United, όταν προσπαθούσε —και τελικά δεν τα κατάφερε— να οδηγήσει τη Newcastle μέχρι τη γραμμή του τερματισμού στη μάχη του τίτλου τη σεζόν 1995-96.
Το έχω δει κι εγώ ο ίδιος.
«Love it!» — θα φωνάξουν αυτές τις δύο λέξεις από το πεζοδρόμιο ή από τα παράθυρα των αυτοκινήτων. Του το λένε συνεχώς, ακόμα και μέσα σε τράπεζα μια φορά, και θα περίμενε κανείς ότι το αστείο θα έχανε κάποια στιγμή τη γοητεία του. Ίσως, βαθιά μέσα του, έτσι να αισθάνεται κι εκείνος. Ποτέ όμως δεν το δείχνει, και είχε συνειδητοποιήσει εδώ και πολύ καιρό ότι δεν είχε κανένα νόημα να προσπαθεί να διορθώσει τον μεγαλύτερο μύθο που συνδέθηκε με εκείνο το περίφημο ξέσπασμα στο Sky Sports.
Μύθος; Ναι, ακριβώς αυτό. Όλοι θυμούνται τα παθιασμένα λόγια του Kevin Keegan, να δείχνει με το δάχτυλο για έμφαση, καθώς απαντούσε ζωντανά στις προκλήσεις του Sir Alex Ferguson. Πολλοί μπορούν να τα ανακαλέσουν λέξη προς λέξη. «Θα σου πω — και μπορείς να του το πεις κι εσύ τώρα αν μας βλέπει — ότι ακόμα παλεύουμε για αυτόν τον τίτλο και πρέπει να πάει στο Middlesbrough και να πάρει κάτι. Και σου λέω ειλικρινά, θα το λατρέψω αν τους κερδίσουμε. Θα το λατρέψω!».
Τηλεοπτικός χρυσός, ναι. Όμως, όσο κι αν ξαναγράφεται η ιστορία, ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα η δημοφιλής εκδοχή των γεγονότων σύμφωνα με την οποία τα λόγια του Kevin Keegan μετέδωσαν άγχος στους παίκτες του, τους διέλυσαν ψυχολογικά και προκάλεσαν την κατάρρευση που κατέληξε στο λευκό μαντίλι της παράδοσης.
Στην πραγματικότητα, η Newcastle είχε ήδη πετάξει το προβάδισμα που, στις 21 Ιανουαρίου —με 23 από τα 38 παιχνίδια να έχουν διεξαχθεί— έφτανε τους 12 βαθμούς. Τη στιγμή που έστρεφε τα πυρά του προς τον Sir Alex Ferguson, είχε απομείνει μόλις μία πλήρης αγωνιστική και η Newcastle βρισκόταν ήδη τρεις βαθμούς πίσω από τη Manchester United. Η ζημιά είχε γίνει.
(Daniel Taylor: The Athletic)
Συνεχίζεται…
