Ήταν ένα συγκλονιστικό ξέσπασμα που προκάλεσε διχασμό στη βάση φιλάθλων της Liverpool, όχι όμως και στην ιεραρχία του συλλόγου, όπου η στάση απέναντι στο περιστατικό ήταν ξεκάθαρα αρνητική.
Ο Slot απάντησε αφήνοντας τον Salah εκτός αποστολής για τον εκτός έδρας αγώνα της Champions League απέναντι στην Inter στο Μιλάνο, στην Ιταλία, την Τρίτη — παιχνίδι το οποίο η Liverpool κέρδισε με 1-0.
Σε εκείνο το σημείο, με τις εντάσεις να βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, ήταν απολύτως πιθανό ο επιθετικός, που επρόκειτο να αποχωρήσει για υποχρεώσεις στο Africa Cup of Nations (AFCON) με την Egypt έως τον Ιανουάριο, να είχε δώσει το τελευταίο του παιχνίδι με τον σύλλογο.
Κι όμως, εκεί ήμασταν το απόγευμα του Σαββάτου, με τον Salah όχι απλώς πίσω στην αποστολή μετά τις ξεκαθαριστικές συζητήσεις της προηγούμενης ημέρας, αλλά να καλείται από τον πάγκο μόλις στο 26ο λεπτό, έπειτα από τον τραυματισμό του αμυντικού Joe Gomez.
Με δεδομένα όλα τα πιθανά σενάρια γύρω από τον Salah που είχαν συζητηθεί νωρίτερα στην αίθουσα Τύπου — από το να έρθει από τον πάγκο για να σκοράρει ένα καθυστερημένο γκολ, μέχρι να περιοριστεί σε μια σύντομη εμφάνιση στο τέλος ή να μείνει καθηλωμένος στον πάγκο καθ’ όλη τη διάρκεια — μια τόσο πρόωρη είσοδος στο παιχνίδι, με τη Liverpool ήδη μπροστά στο σκορ απέναντι στη Brighton & Hove Albion χάρη στο γκολ του Hugo Ekitike στο πρώτο λεπτό, έμοιαζε μάλλον λιγότερο δραματική.
Αυτό που επέτρεψε, σε όλους μας — ίσως περισσότερο απ’ όλους στον Slot — ήταν μια εκτεταμένη ευκαιρία να διαπιστωθεί αν ο Salah μπορούσε να προσαρμοστεί, τακτικά, σωματικά και ίσως κυρίως ψυχολογικά, στις απαιτήσεις αυτής της νέας πραγματικότητας.
Για μεγάλο μέρος της τελευταίας δεκαετίας, αρχικά υπό τον Jurgen Klopp και πέρσι υπό τον νέο προπονητή Slot, μεγάλο κομμάτι της επιθετικής λειτουργίας της Liverpool βασιζόταν σε μια υπερδημιουργικήσυνεργασία στη δεξιά πλευρά, με τον Trent Alexander-Arnold στο άκρο της άμυνας και τον Salah να συγκλίνει από τα άκρα.
Με τον Alexander-Arnold πλέον παίκτη της Real Madrid και τον Salah στα 33 του χρόνια, αναγνωρίστηκε το καλοκαίρι ότι η Liverpool έπρεπε να διαφοροποιήσει τον τρόπο με τον οποίο δημιουργεί και τελειώνει τις φάσεις της — εξ ου και οι αποκτήσεις τριών επιθετικών κορυφαίου επιπέδου, και εξαιρετικά ακριβών: των Florian Wirtz, Alexander Isak και Ekitike.
Η σεζόν μέχρι στιγμής είναι δύσκολη, τόσο για τους νεοαποκτηθέντες όσο και σχεδόν για όλους στο Anfield.
Όμως, ενώ ο Salah δείχνει να τον βαραίνει το πέρασμα του χρόνου, ο Wirtz να δυσκολεύεται με την έντονη σωματικότητα της Premier League και ο Isak με σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής ως ποδοσφαιριστής αξίας 125 εκατ. λιρών, ο Ekitike έχει αποτελέσει μια σπάνια πηγή αισιοδοξίας και χαράς.
Δεν είναι μόνο οι αριθμοί του Ekitike που εντυπωσιάζουν — επτά γκολ στην Premier League, συν από ένα σε Champions League, Carabao Cup και Community Shield.
Είναι και η ταχύτητα, η ρευστότητα της κίνησής του και η αποτελεσματικότητα στο τελείωμα των φάσεων που προσφέρουν ενθάρρυνση, ιδίως σε αντίθεση με τα προβλήματα του Isak.
Όσο κι αν το βλέμμα ήταν στραμμένο στον Salah το απόγευμα του Σαββάτου, αυτό έμοιαζε περισσότερο με συμπληρωματικό ρόλο. Από το ξεκίνημα κιόλας απέναντι στη Brighton, ο Ekitike ήταν ο πρωταγωνιστής, καρφώνοντας την μπάλα στο «παραθυράκι» της εστίας του Bart Verbruggen μέσα σε 60 δευτερόλεπτα και ηγούμενος της γραμμής κρούσης με το στυλ και τη ζωντάνια που έχουν λείψει συχνά από την επιθετική λειτουργία της Liverpool φέτος.
Είχε πετύχει δύο γκολ στη Leeds το προηγούμενο Σάββατο και άλλα δύο εδώ, με το καθένα να αναδεικνύει διαφορετικές πτυχές του ρεπερτορίου του.
Συνεχίζεται…
