Αν οι νίκες απέναντι στην Aston Villa και τη Real Madrid έμοιαζαν με δύο βήματα μπροστά για τη Liverpool, τότε οι ήττες από τη Manchester City και τη Nottingham Forest ήταν δύο βήματα πίσω, αφήνοντας τον σύλλογο να παραπαίει στο κάτω μισό της βαθμολογίας της Premier League.
Μια ομάδα που την περασμένη χρονιά ανέτρεπε τα περισσότερα παιχνίδια στους δρόμους προς τον τίτλο, έχει πλέον χάσει και τα έξι ματς της Premier League στα οποία δέχθηκε πρώτη γκολ.
Υπό τον Jurgen Klopp, η Liverpool ήταν γνωστή ως οι “mentality monsters” και ο προπονητής Arne Slot φάνηκε να ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτή τη νοοτροπία την περσινή σεζόν. Φέτος, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική — και αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για να διαπιστώσει ότι ένα ολοένα αυξανόμενο θέμα ανησυχίας είναι η γλώσσα του σώματος.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι η γλώσσα του σώματος είναι ο λόγος που οι ομάδες κατακτούν τίτλους, ούτε ότι η Liverpool — με επτά ήττες σε 11 παιχνίδια — είναι η μόνη ομάδα της οποίας η στάση σώματος έχει επιδεινωθεί παράλληλα με τα αποτελέσματα.
Αλλά δεν είναι και ασήμαντο. Το παρατηρούν οι φίλαθλοι, οι οποίοι μπορούν να κρίνουν μόνο από όσα βλέπουν τις ημέρες των αγώνων, και έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης και για τους σχολιαστές.
Ο Wayne Rooney, πρόσφατα, ξεχώρισε τον Mohamed Salah και τον Virgil van Dijk στο podcast του στο BBC και αναρωτήθηκε αν η ηγετική παρουσία του δεύτερου έχει επηρεαστεί από τότε που υπέγραψε νέο συμβόλαιο στο τέλος της περσινής σεζόν — κάτι που ο Ολλανδός αρνήθηκε έντονα, χαρακτηρίζοντας τα σχόλια του Rooney “τεμπέλικα” μετά το παιχνίδι με την Aston Villa.
Ο Chris Waddle, ο πρώην Άγγλος διεθνής, δήλωσε πρόσφατα στο She Kicks ότι η γλώσσα του σώματος του Florian Wirtz δεν ήταν «καθόλου γεμάτη αυτοπεποίθηση», ενώ ο πρώην τερματοφύλακας Ben Foster είπε στο The Football Fill-In ότι έμεινε «σοκαρισμένος από τη γλώσσα του σώματος του (Ibrahima) Konate» κατά τη διάρκεια της ήττας της Liverpool από τη Brentford. Από την άλλη πλευρά, ο πρώην Γάλλος διεθνής Louis Saha επαίνεσε τη γλώσσα σώματος του Hugo Ekitike όταν τον συνέκρινε με τον Alexander Isak.
Αναφέροντας παρακάτω τις απόψεις αθλητικών ψυχολόγων — ορισμένοι από τους οποίους ζήτησαν να παραμείνουν ανώνυμοι για να προστατέψουν επαγγελματικές σχέσεις — το γενικό συμπέρασμα ήταν ότι η γλώσσα του σώματος αποτελεί αποτέλεσμα και όχι αιτία των αποτελεσμάτων της Liverpool, και ότι οι αντιδράσεις της ομάδας γίνονται πιο έντονες λόγω της απρόσμενα κακής εικόνας της στις αρχές της σεζόν.
Τόνισαν επίσης ότι η γλώσσα του σώματος δεν περιορίζεται σε βασικούς σωματικούς δείκτες, όπως θετικές χειρονομίες ή ενεργητική ανταπόκριση στα λάθη, και ότι μπορείς να «σκεφτείς» τον τρόπο με τον οποίο θα υιοθετήσεις «καλή» γλώσσα σώματος.
Κι όμως, η Liverpool συνεχίζει να δέχεται κριτική για το ότι δείχνει ηττημένη και άτονη, ακόμη και απέναντι σε αντιπάλους που την περασμένη σεζόν τους ξεπερνούσε με άνεση.
Εδώ, ο Geir Jordet, αθλητικός ψυχολόγος και καθηγητής στη Νορβηγική Σχολή Αθλητικών Επιστημών, και η ειδικός στη γλώσσα του σώματος Inbaal Honigman αναλύουν ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της φετινής σεζόν και τι αποκαλύπτουν για τη συλλογική ψυχολογική κατάσταση της Liverpool.
Πορτρέτα απογοήτευσης
Το θέαμα παικτών σκυμμένων, με τα κεφάλια χαμηλά, ή με τα χέρια στη μέση σφιγμένα σε γροθιά, έχει γίνει πλέον συνηθισμένο. Η εικόνα φαίνεται άσχημη και θυμίζει ομάδα που αισθάνεται ηττημένη — αλλά πρέπει πραγματικά οι φίλαθλοι να δίνουν τόσο μεγάλη σημασία σε αυτό;
«Είναι μια πιθανή ερμηνεία ότι, ως πρωταθλητές και με τις προσδοκίες που υπάρχουν γύρω τους, η πιθανή “πτώση” τους είναι μεγαλύτερη», λέει ο Geir Jordet. «Γι’ αυτό ίσως απογοητεύονται από τον εαυτό τους και τους συμπαίκτες τους πιο γρήγορα από άλλες ομάδες. Αλλά τέτοιες εκφράσεις είναι φυσιολογικές».
«Κάθε μικρο-στιγμή ή έκφραση καταλήγει να γίνεται κομμάτι της ταυτότητας της ομάδας. Το κλειδί είναι να εισάγονται αντίθετες συμπεριφορές και να δείχνεται στήριξη. Αν δείχνουν πολλή απογοήτευση προς τους συμπαίκτες τους αλλά ποτέ υποστήριξη, τότε αυτή είναι μια πολύ σκοτεινή ομάδα για να βρίσκεται κανείς.
Δεν θα έφτανα ποτέ στο σημείο να πω ότι η γλώσσα του σώματος είναι η αιτία αυτού που βλέπουμε, αλλά μπορεί να αποτελέσει μέρος της λύσης — αν και δεν έχω δει πολλά σημάδια λύσης μέχρι στιγμής.»
Συνεχίζεται…
