Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Φάνης Φλώρος, παρουσιάζει την… κατάρα των πρωταθλητών της Premier League.
Η πρόκληση για τους παίκτες της Liverpool έχει αλλάξει ριζικά από την αρχή της σεζόν.
Αυτό που ξεκίνησε ως υπεράσπιση τίτλου έχει μετατραπεί πλέον σε προσπάθεια να ξαναμπεί η ομάδα στη συζήτηση, έστω και από απόσταση.
Βρίσκονται στην 11η θέση, ήδη οκτώ βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο Arsenal (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές).
Μόνο τέσσερις φορές στην εποχή της Premier League (Leeds το 1992-93, Blackburn το 1995-96, Chelsea το 2015-16 και Leicester το 2016-17) είχαν οι περσινοί πρωταθλητές λιγότερους βαθμούς μετά από 11 αγωνιστικές.
Και αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι, τα τελευταία 15 περίπου χρόνια, όταν μια υπεράσπιση τίτλου καταρρέει, συχνά η ομάδα χάνει εντελώς τον δρόμο της.
Από τότε που η Manchester United του Ferguson κατέκτησε το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα το 2008-09, μόνο η Manchester City του Guardiola έχει καταφέρει να υπερασπιστεί το τρόπαιο.
Πέρα από αυτό, μόνο η United τις σεζόν 2009-10 και 2011-12 —όταν πήγε τη μάχη του τίτλου μέχρι την τελευταία αγωνιστική— έφτασε πραγματικά κοντά.
Δείχνει σχεδόν σαν το εξής μοτίβο:
Μόλις χαθεί η φόρα της χρονιάς του τίτλου —συχνά στους πρώτους δύο-τρείς μήνες της επόμενης σεζόν— η ψυχολογική επίδραση είναι τόσο ισχυρή που μια μορφή παράλυσης κυριεύει την ομάδα και είναι εξαιρετικά δύσκολο να την αποτινάξει.
Αφού η Manchester City κατέρρευσε στην υπεράσπιση του τίτλου της τον περσινό Νοέμβριο, χρειάστηκε σχεδόν μέχρι τις τελευταίες εβδομάδες της σεζόν —σε μια αγχωτική μάχη για να μπει στο Champions League— για να ξαναβρεί στοιχειώδη σταθερότητα.
«Το να κερδίζεις, σε αυτό το επίπεδο, είναι διαολεμένα δύσκολο», λέει ο Abrahams.
«Αυτό που έκανε η Manchester United στην εποχή του Ferguson και αυτό που έχει κάνει η Manchester City με τον Pep είναι διαολεμένα δύσκολο».
Και αυτές είναι οι εξαιρέσεις, όχι ο κανόνας.
Ο Roy Keane θα έλεγε ότι όλα καταλήγουν στη νοοτροπία.
«Η δική μου νοοτροπία όταν κερδίζαμε το πρωτάθλημα ήταν: μπορούμε να το ξανακάνουμε;», είχε πει το 2021 στο περίφημο τηλεοπτικό του ξέσπασμα περί “bad champions”, υπονοώντας ότι ο Klopp και οι παίκτες του είχαν ικανοποιηθεί από την κατάκτηση του πρώτου τίτλου της Liverpool μετά από 30 χρόνια και χαλάρωσαν ως αποτέλεσμα.
Το «bad champions» είναι ένα ενδιαφέρον concept — σχεδόν σαν να υπονοείται ότι ο μόνος πραγματικός τρόπος για να αποδείξει μια ομάδα πως άξιζε τον τίτλο που κατέκτησε είναι… να τον διατηρήσει.
Αλλά ο Roy Keane το εννοεί. Αυτή ήταν η νοοτροπία του ως ποδοσφαιριστής. Είναι απόλυτα συνεπές με το μήνυμα που έστελνε στα αποδυτήρια όταν ήταν αρχηγός της Manchester United, λέγοντας πως «η αυτοϊκανοποίηση που έρχεται με την επιτυχία που γνωρίσαμε, μάς έχει προλάβει» — κατηγορώντας τους συμπαίκτες του ότι «πίστεψαν την υπερβολική δημοσιότητα» και ότι είχαν επικεντρωθεί τόσο πολύ στα «Rolex, τα γκαράζ γεμάτα αυτοκίνητα, τα γαμ…να αρχοντικά», που «ξέχασαν το παιχνίδι, έχασαν το παιχνίδι, έχασαν την πείνα που τους έφερε το Rolex, τα αυτοκίνητα, τα αρχοντικά».
Και όλα αυτά το 2002, μετά την ήττα από τη Bayern Munich στα προημιτελικά του Champions League και το τέλος ενός σερί τριών συνεχόμενων τίτλων Premier League, από μια εξαιρετική τότε Arsenal.
Υπάρχει, όμως, αυτή η νοοτροπία στους σημερινούς παίκτες;
Ίσως όχι με τον ίδιο τρόπο — αλλά ακόμη και εκείνη την εποχή, στα αποδυτήρια της United των τελών των 90s και των αρχών των 00s, ο Keane (όπως και ο Ferguson) θεωρούνταν σχεδόν μια εξαίρεση, μια ακραία περίπτωση αφοσίωσης και απαιτήσεων.
Και ακόμη και κάποιοι από αυτούς τους τίτλους κατακτήθηκαν σχεδόν «άνετα», με πέντε ή έξι ήττες μέσα στη χρονιά.
Τη σεζόν 1996-97, μάλιστα, διατήρησαν τον τίτλο με 75 βαθμούς — δηλαδή μόλις τέσσερις περισσότερους από τους (θεωρητικά απογοητευτικούς) βαθμούς της Manchester City την περσινή χρονιά.
Τελικά, όταν μιλάμε για το αν μια ομάδα μπορεί να κερδίσει κρίσιμα παιχνίδια τη στιγμή που το διακύβευμα είναι τεράστιο, πολύ πιθανόν να έχει πράγματι σημασία «το πόσο το θέλει».
Αλλά το πόσο το θέλει μια ομάδα δεν είναι πάντα εύκολο να μετρηθεί.
Η απώλεια κινήτρου είναι πιο συχνά σύμπτωμα της κρίσης, όχι η αιτία της.
Η μεγαλύτερη πρόκληση που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας προπονητής ή μια ομάδα είναι πώς αντιδρά όταν το στέμμα της γλιστράει από το κεφάλι και η λάμψη της δόξας αρχίζει να ξεθωριάζει.
