Σαν σήμερα το 1951 γεννήθηκε στη Γλασκώβη ο – κατά πολλούς – κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Liverpool και ο άνθρωπος που σημάδεψε όσο λίγοι την ιστορία της, Kenny Dalglish.
O Kenny γεννήθηκε σε οικογένεια Προτεσταντών και άρα υποστήριζε τη Rangers μικρός. Όμως, εντάχθηκε από μικρή ηλικία στη Celtic και έμελλε εν τέλει να… αλλαξοπιστήσει. Έγινε μέλος της πρώτης τους ομάδας λίγο μετά τη κατάκτηση του Πρωταθλητριών του 1967 και αγωνίστηκε με τους Bhoys στον τελικό του 1970, όπου και ηττήθηκαν από τη Feyenoord με 2-1 στη παράταση.
Το 1977 ο Kevin Keegan άφησε κενό το νούμερο 7 όταν αποχώρησε για το Αμβούργο. Η διοίκηση έδωσε στον Paisley τη δουλειά να βρει τον αντικαταστάτη και, όπως δήλωσε ο σπουδαίος Bob, «πήρε ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε». Μετά από τέσσερα πρωταθλήματα, τέσσερα κύπελλα και ένα League Cup στη Σκωτία, έκανε ό,τι δεν τόλμησε σαν έφηβος και κατηφόρισε στο Liverpool (είχε περάσει δοκιμαστικά σε ηλικία 16 ετών).
Με τη κόκκινη φανέλα, ο Kenny έγραψε ιστορία. Μόλις τη πρώτη σεζόν κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών με δικό του γκολ, ενώ στη συνέχεια πρόσθεσε άλλα δύο, μαζί με πέντε πρωταθλήματα, τέσσερα League Cup και ένα ευρωπαϊκό Super Cup, σκοράροντας 172 γκολ και μοιράζοντας ισάριθμες ασίστ σε 515 αγώνες. Θεωρείται από τη πλειοψηφία των οπαδών της Liverpool ως ο κορυφαίος παίκτης που φόρεσε ποτέ την φημισμένη κόκκινη φανέλα.
Το 1985, έπειτα από τον ματωμένο τελικό του Heysel και τη παραίτηση του Fagan, ο σύλλογος τον διόρισε παίκτη-προπονητή. Τη πρώτη σεζόν του πήρε το νταμπλ, σκοράροντας μάλιστα το γκολ που έδωσε το πρωτάθλημα, εκείνο το θρυλικό βολέ στο Stamford Bridge. Μέχρι το 1989 σταδιακά άφηνε τον εαυτό του περισσότερο στον πάγκο (ειδικά μετά το 1987 οι συμμετοχές του ήταν ελάχιστες). Στη πενταετία ως παίκτης-προπονητής πρόσθεσε άλλα τρία πρωταθλήματα (σύνολο οκτώ) και δύο FA Cup – τα πρώτα στη καριέρα του.
Το μαύρο 1989 και τις μέρες που ακολούθησαν τη τραγωδία του Hillsborough, o Kenny έδειξε ότι πέρα από σπουδαίος ποδοσφαιριστής και προπονητής, ήταν και ακόμα σπουδαιότερος άνθρωπος. Στήριξε όσο κανένας της θρηνούσες οικογένειες, πηγαίνοντας ακόμα και σε τέσσερεις κηδείες την ημέρα, κάνοντας σημαντικές θυσίες χρόνου, χρημάτων και κυρίως ψυχικών αντοχών.
Όλο αυτό το βάρος του έγινε ανυπόφορο και την άνοιξη του 1991 παραιτήθηκε από τη Liverpool, την οποία άφησε στη πρώτη θέση και στο δρόμο για το 19ο πρωτάθλημα της ιστορίας της. Η αποχώρηση του King Kenny έμελλε να ανακόψει αυτή τη πορεία, με όλο το σύλλογο να εκτροχιάζεται τα επόμενα χρόνια, δείγμα του πόσο τεράστιες ευθύνες είχε μέσα του ο Dalglish.
Ο ίδιος επανήλθε τον Οκτώβριο του 1991 αναλαμβάνοντας τις τύχες της Blackburn που αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Τέσσερα χρόνια αργότερα, θα κατακτούσε την Premier League σηκώνοντας το τρόπαιο τη τελευταία αγωνιστική μέσα στο Αnfield, κερδίζοντας στο νήμα τη Manchester United, κάτι που φυσικά πανηγυρίστηκε δεόντως από τον κόσμο της Liverpool. Τον Ιανουάριο του 1997 αντικατέστησε και πάλι τον Kevin Keegan, αυτή τη φορά στον πάγκο της Newcastle, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα είδε την πόρτα της εξόδου από το St. James’ Park.
Η επιστροφή του στον πάγκο της Liverpool τον Γενάρη του 2011, έφερε χαμόγελα αισιοδοξίας στους φίλους των Reds, αφού ο σύλλογος έβγαινε από το σκοτάδι της ιδιοκτησίας των Hicks και Gillett, αλλά και της προπονητικής καθοδήγησης του Roy Hodgson. Η αποχώρηση ενός προπονητή που ποτέ μάλλον δεν κατάλαβε ποια ομάδα προπονούσε (με δηλώσεις όπως ότι «η Liverpool δεν παραείναι μεγάλος σύλλογος για να παλεύει για τη σωτηρία) με έναν άνθρωπο που ήταν η Liverpool προσωποποιημένη, έφερε μια σταθερότητα. Ο σύλλογος επέστρεψε στους τίτλους με το League Cup του 2012, έχασε στις λεπτομέρειες το FA Cup το ίδιο έτος, όμως η κακή πορεία στο πρωτάθλημα έφερε την αντικατάστασή του.
Το 2012, κατά τη διάρκεια της μνημοσύνης λειτουργίας στο Anfield για τα θύματα του Hillsborough, ο βουλευτής του Merseyside, Steve Rotherham, ανακοίνωσε πως, έπειτα από συζητήσεις με τις οικογένειες των θυμάτων, θα προωθούσε στο βρετανικό κοινοβούλιο αίτημα, έτσι ώστε ο «ο βασιλιάς του Kop να γίνει Sir Kenny Dalglish», γνωρίζοντας την αποθέωση από τις χιλιάδες κόσμου που βρίσκονταν εκείνη τη μέρα στο γήπεδο.
Μαζί με την σύζυγό του, Marina, έχει ενεργή φιλανθρωπική δράση, ειδικότερα μέσω του Marina Dalglish Appeal, οργάνωση με σκοπό την ανεύρεση πόρων για την ίαση του καρκίνου, η οποία συγκροτήθηκε μετά τη μάχη της Marina με την επάρατη νόσο το 2003. Μαζί έχουν τέσσερα παιδιά. Την Kelly Cates (γνωστή παρουσιάστρια του SkySports), τον Paul (ακολούθησε καριέρα ποδοσφαιριστή και είχε σημαντική πορεία στη Championship), την Lynsey και τη Lauren.
Το 2016 η Centenary Stand στο Anfield πήρε το όνομά του – η μοναδική κερκίδα με ονοματοδοσία στο γήπεδο – ενώ το 2018 επιτέλους του αποδόθηκε ο τίτλος «Sir».
Στα δύο βίντεο που ακολουθούν, μπορείτε να παρακολουθήσετε πέντε σπουδαία γκολ του Kenny, αλλά και τη συγκλονιστική στιγμή όπου ανακοινώνεται από τον Rotherham το αίτημα στο βρετανικό κοινοβούλιο για να γίνει ο βασιλιάς επίσημα Sir Kenneth Mathieson Dalglish.
