Από τότε που αποσύρθηκε το 2016, ο Heskey έχει γίνει και μάρτυρας από πρώτο χέρι του σεξισμού και της μισογυνίας που εξακολουθούν να υπάρχουν στο ποδόσφαιρο. Εργάστηκε για ένα διάστημα ως επικεφαλής ανάπτυξης του γυναικείου ποδοσφαίρου στην αγαπημένη του ομάδα, τη Leicester City, ενώ είχε αναλάβει και προσωρινά καθήκοντα προπονητή.

«Ο χώρος του γυναικείου ποδοσφαίρου είναι πραγματικά ένα ναρκοπέδιο», λέει. «Είχα παίκτριες που ερχόντουσαν σε μένα και με ρωτούσαν τι να κάνουν για την κακοποίηση που είχαν δεχθεί. Κάποια περιστατικά ήταν σοκαριστικά. Και όσο μεγαλώνει η αναγνωρισιμότητα του γυναικείου ποδοσφαίρου, δυστυχώς μεγαλώνει και αυτή η πλευρά του.»

Πρόκειται για μια κρίση που ο Heskey, ο οποίος ζει στο Manchester, είναι αποφασισμένος να συμβάλει στην αντιμετώπισή της, ως διευθυντής της Football Safety App — μιας νέας δωρεάν πλατφόρμας, όπου φίλαθλοι, παίκτες, προσωπικό, αξιωματούχοι και οικογένειες μπορούν να αναφέρουν άμεσα περιστατικά κακοποίησης, είτε μέσα είτε έξω από τα γήπεδα, στις ακαδημίες, στα μέσα μεταφοράς από και προς τους αγώνες, σε παμπ ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κάθε αναφορά αποστέλλεται σε κέντρο ελέγχου 24 ωρών, όπου εκπαιδευμένοι αναλυτές εξετάζουν τα στοιχεία και προωθούν τις αξιόπιστες περιπτώσεις στους συλλόγους και, εφόσον χρειάζεται, στην αστυνομία. Το σύστημα συλλέγει δεδομένα σε πραγματικό χρόνο και εντοπίζει μοτίβα συμπεριφοράς, δημιουργώντας μια βάση αποδεικτικών στοιχείων για τις ποδοσφαιρικές αρχές.

«Ένας φίλος μού μίλησε πρώτος για την ιδέα, και με άγγιξε βαθιά γιατί σχετίζεται με όλα όσα πέρασα στην καριέρα μου, αλλά και με το γεγονός ότι έχω παιδιά που είναι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές», λέει ο Heskey. «Έχω συγγενείς και φίλους που δεν ένιωθαν άνετα να πάνε σε ορισμένα παιχνίδια. Πρόκειται για μια προσπάθεια να πάρουμε πίσω το ποδόσφαιρο.

Η αναφορά μπορεί να γίνει ανώνυμα ή με το όνομά σου. Οι περισσότεροι φίλαθλοι έχουν κουραστεί να στιγματίζονται από τη συμπεριφορά μιας μειοψηφίας. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον ρατσισμό· αφορά το να προστατεύσουμε το άθλημα από κάθε μορφή κακοποίησης.»

Η Cambridge United έγινε η πρώτη ομάδα που υπέγραψε επίσημα συνεργασία με την εφαρμογή, με τον Heskey να δηλώνει βέβαιος ότι σύντομα θα ακολουθήσουν πολλές ομάδες της Premier League και της Football League, μετά και από πρόσφατες συναντήσεις που είχε. Ελπίζει, επίσης, ότι και οι ποδοσφαιρικές αρχές θα στηρίξουν την πρωτοβουλία.

«Χρειάζεται όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος να πάρει αυτό το θέμα στα σοβαρά», λέει ο Heskey. «Πρώτα και κύρια, έχει να κάνει με το να καταλάβουν οι φίλαθλοι τι είναι η εφαρμογή. Αν έχεις κάποιον δίπλα σου στο γήπεδο που συνεχώς κάνει προσβλητικά ή επιθετικά σχόλια, τώρα υπάρχει ένας ασφαλής και εύκολος τρόπος να το αναφέρεις, ακόμη και με βίντεο αν θέλεις.

Όσο για όσα συμβαίνουν στο διαδίκτυο, οι εταιρείες των social media θα μπορούσαν να κάνουν πολλά περισσότερα για να βοηθήσουν — αλλά θέλουν στ’ αλήθεια να σταματήσουν ένα μέρος από αυτό που αποτελεί τη “χρυσοφόρα μηχανή” τους; Πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να ζητάμε λογοδοσία από τους ανθρώπους.»

Ο Heskey ξεκίνησε την καριέρα του μέσα από τις ακαδημίες της Leicester City και κατέκτησε δύο League Cups με την ομάδα της γενέτειράς του, προτού ολοκληρώσει, τον Μάρτιο του 2000, μια μεταγραφή ύψους 11 εκατομμυρίων λιρών στη Liverpool. Μετά την ένταξή του στην ομάδα του Gerard Houllier, έπρεπε να αντιμετωπίσει την πίεση και την αυξημένη προσοχή που συνεπαγόταν το γεγονός ότι ήταν το ακριβότερο μεταγραφικό απόκτημα του συλλόγου εκείνη την εποχή.

«Δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα… μέχρι που όλοι άρχισαν να το αναφέρουν συνεχώς», λέει γελώντας. «Εγώ δεν αποφάσισα την αξία μου, ούτε πήρα κάποιο μέρος από εκείνα τα 11 εκατομμύρια λίρες. Αυτό ήτανθέμα του συλλόγου. Το μόνο που ήθελα ήταν να συνεχίσω να παίζω ποδόσφαιρο και να απολαμβάνω το παιχνίδι.»

«Ήμουν ήδη διεθνής με την εθνική Αγγλίας, οπότε ήξερα μερικούς από τους παίκτες. Ήξερα ότι το επίπεδο θα ήταν πολύ υψηλό. Το μόνο που ήθελα ήταν να δείξω τι μπορούσα να κάνω. Αλλά όσο περισσότερο οι άνθρωποι ανέφεραν την τιμή της μεταγραφής, τόσο περισσότερο υποσυνείδητα έμπαινε στο μυαλό μου.»

Ο Heskey ήταν μέλος της Liverpool που πέτυχε το ιστορικό τρεμπλ τη σεζόν 2000-01, κατακτώντας το League Cup, το FA Cup και το UEFA Cup. Ήταν η καλύτερη σεζόν του με τους «Reds» — σημείωσε 22 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, με μόνο τον Michael Owen να σκοράρει περισσότερα (24).

«Ο Michael ήταν ο καλύτερος συμπαίκτης που είχα ποτέ στην επίθεση», λέει ο Heskey. «Είχαμε πραγματικά εξαιρετική χημεία. Από την ΑγγλίαUnder-18s και μετά, ξέραμε τι ήθελε και τι χρειαζόταν ο ένας από τον άλλον. Από εκεί και πέρα όλα λειτούργησαν φυσικά. Δεν χρειάστηκε να δουλέψουμε υπερβολικά γι’ αυτό – απλώς “πιανόμασταν” μεταξύ μας.»

Αφού σημείωσε 60 γκολ σε 223 αγώνες με τη Liverpool, ο Heskey μετακόμισε το 2004 στη Birmingham City. Ακολούθησαν περίοδοι στις Wigan Athletic και Aston Villa, ενώ αργότερα αγωνίστηκε στην Αυστραλία με τους Newcastle Jets. Επέστρεψε στην Αγγλία για να παίξει με την Bolton Wanderers προτού αποσυρθεί οριστικά.

«Στις ομάδες που απόλαυσα περισσότερο το ποδόσφαιρο ήταν σίγουρα η Leicester και η Liverpool,» εξηγεί. «Στη Leicester, ο Martin O’Neill μού έδινε μια ελευθερία που σπάνια βρίσκεις σήμερα, γιατί πλέον όλα είναι τόσο δομημένα. Αν έδινα πάσα, ο Martin μού έκανε παρατήρηση. Μια φορά, κοντρόλαρα τη μπάλα στο στήθος, την κατέβασα και την έδωσα στον Robbie Savage. Εκείνος έκανε ένα κοντρόλ και αμέσως τη χάσαμε.

Ο Martin ήταν έξαλλος μαζί μου — κι εγώ ήμουν έξω φρενών. Στο ημίχρονο μου είπε: “Γιατί του έδωσες τη μπάλα; Τι μπορεί να κάνει εκείνος που δεν μπορείς εσύ; Δεν μπορεί να τρέξει με τη μπάλα όπως εσύ.” Τότε κατάλαβα. Μου ενέπνευσε την πίστη ότι κανείς δεν μπορούσε να με σταματήσει.»

«Πηγαίνοντας στη Liverpool, στη μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, είδα τη λεπτομέρεια με την οποία δούλευαν τα πάντα. Δεν είχαν κερδίσει τίποτα από το 1995, αλλά η πίεση για επιτυχία υπήρχε κάθε εβδομάδα.

Ο Gerard Houllier έφερε πειθαρχία και δομή. Μπορούσες να κάθεσαι σε μια συνάντηση επί 45 λεπτά, αναλύοντας προηγούμενα παιχνίδια, ή να περνάς πολύ χρόνο στο γήπεδο μελετώντας τακτικά μοτίβα χωρίς να αγγίζεις καν τη μπάλα. Ήταν θέμακίνησης και κατανόησης του παιχνιδιού, και μέσα από αυτό γινόσουν πιο έξυπνος παίκτης.»

Σήμερα, ο Heskey έχει αφιερωθεί στο να προσπαθήσει να αλλάξει την τοξική κουλτούρα που, όπως πιστεύει, επικρατεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

«Ο κόσμος λέει ότι δεν μπορείς να την εξαλείψεις, αλλά διαφωνώ κάθετα με αυτή τη νοοτροπία», προσθέτει.

«Γιατί είναι ανεκτή στο ποδόσφαιρο; Δεν θα έπρεπε να είναι. Αυτό είναι το αποτρεπτικό μέτρο που μας έλειπε. Η αλήθεια είναι πως όταν αρχίσουν να υπάρχουν πραγματικές συνέπειες, τότε ο κόσμος θα αρχίσει να συνειδητοποιεί τις επιπτώσεις.
Η λογοδοσία αλλάζει τη συμπεριφορά.» ολοκλήρωσε.

Ο Emile Heskey είχε φτάσει σε σημείο να αηδιάζει τόσο πολύ με την τοξικότητα του σύγχρονου ποδοσφαίρου, που δεν ήθελε οι γιοι του να ακολουθήσουν τα βήματά του.

Οι Jaden και Reigan Heskey είχαν σαφώς το ταλέντο για να προχωρήσουν στον χώρο, αλλά, παρόλη την υπερηφάνεια του Heskey για τα επιτεύγματά τους, ένας φόβος τον βασάνιζε.

«Ναι, ειδικά όταν ακόμη έπαιζα, δεν ήθελα να βρεθούν σε εκείνο το περιβάλλον», λέει ο πρώην επιθετικός της Liverpool και της εθνικής England στο The Athletic. «Δεν είναι για τους αδύναμους χαρακτήρες. Έπρεπε να έχεις πολύ δυνατή ψυχή και να μπορείς να αφήνεις τα πράγματα να σε προσπερνούν, ειδικά τώρα που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν τόσο μεγάλη επιρροή. Ο κόσμος νομίζει πως μπορεί να κρύβεται πίσω από ανώνυμους λογαριασμούς και να λέει ό,τι θέλει χωρίς συνέπειες.

Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν δική μου δουλειά να αποφασίσω αν οι γιοι μου θα έπαιζαν ποδόσφαιρο ή όχι. Έπρεπε να τους αφήσω να βρουν τον δικό τους δρόμο. Βλέποντας πόσο καλοί ήταν, η μητέρα τους τους ενθάρρυνε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εγώ. Είμαι περήφανος για το πόσο καλά τα πάνε, αλλά ανησυχώ κιόλας για όλα όσα πρέπει να αντιμετωπίζουν οι παίκτες σήμερα.»

Ο Jaden, 20 ετών, και ο Reigan, 18 ετών, έχουν πλέον αποφοιτήσει από την ακαδημία της Manchester City, με τον Pep Guardiola να τους έχει δώσει το ντεμπούτο τους στην πρώτη ομάδα, στον αγώνα του Carabao Cup εναντίον της Huddersfield Town νωρίτερα μέσα στη σεζόν. Ο Jaden ολοκλήρωσε πρόσφατα τον δανεισμό του στην ομάδα της Championship, τη Sheffield Wednesday, ενώ ο Reigan είναι διεθνής με την εθνική Αγγλίας Under-18s.

Οι γιοι του συχνά ζητούν τη συμβουλή του πατέρα τους, ο οποίος κατέγραψε 62 συμμετοχές με την εθνική Αγγλίας και πραγματοποίησε πάνω από 500 εμφανίσεις στην Premier League κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής καριέρας που διήρκεσε 21 χρόνια.

«Έχουν μάνατζερς με τους οποίους συνεργάζομαι στενά, γιατί θέλω να γνωρίζω τα πάντα που συμβαίνουν», εξηγεί ο Heskey. «Μέχρι και να μελετώ όλα τα στατιστικά δεδομένα — ως προπονητής πλέον μπορώ να φιλτράρω τους αριθμούς.»

Αυτό που ανησυχεί περισσότερο τον Heskey, ωστόσο, είναι η κακοποίηση που αντιμετωπίζουν οι ποδοσφαιριστές στο σημερινό παιχνίδι. «Όταν έπαιζα εγώ, αυτό που δεχόσουν περιοριζόταν σε όσα σου έλεγαν μέσα στα γήπεδα ή έγραφαν οι εφημερίδες», λέει. «Τώρα τα έχεις όλα στο χέρι σου, όλο το 24ωρο. Τα όρια έχουν αρχίσει να θολώνουν.

Δεν τους λέω να αποφεύγουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί καταλαβαίνω πως υπάρχουν και θετικά — ειδικά σε ό,τι αφορά τη δημιουργία προσωπικού brand. Αλλά τους έχω μιλήσει για το να έχουν δύο λογαριασμούς, έναν δημόσιο και έναν ιδιωτικό. Το μόνο που μπορείς να ελπίζεις είναι να καταφέρουν να αντιμετωπίζουν ό,τι τους πετάνε και να μη το παίρνουν προσωπικά.

Με τα χρόνια φαίνεται πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η κακοποίηση θεωρείται, με κάποιον τρόπο, αποδεκτή στο ποδόσφαιρο. Είναι μια παράξενη “φούσκα”, γιατί αυτό δε θα γινόταν ανεκτό σε καμία άλλη πτυχή της ζωής. Μέσα στα γήπεδα και στο διαδίκτυο βλέπεις προπονητές, διευθυντές, διαιτητές, σχολιαστές, οπαδούς, αλλά και παίκτες να δέχονται προσβολές και απειλές.»

Ο Heskey υπήρξε θύμα ρατσιστικών επιθέσεων σε διάφορα σημεία της καριέρας του. Η Κροατική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου είχε τιμωρηθεί με πρόστιμο μόλις 15.000 λιρών για την αηδιαστική κακοποίηση που δέχθηκε ο ίδιος κατά τη διάρκεια του προκριματικού αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου την 20ή Σεπτεμβρίου 2008 στο Ζάγκρεμπ, ανάμεσα στην Αγγλία και την Κροατία.

Εκείνη την ημέρα, σχεδόν ολόκληρο το στάδιο έκανε φωνές πιθήκου προς το μέρος μου», λέει ο Heskey. «Όταν έπαιζα με την Αγγλία Under-21s απέναντι στη Γιουγκοσλαβία στη Βαρκελώνη, υπήρχε κάποιος στην εξέδρα που φώναζε “Kunta Kinte!” (το όνομα του σκλάβου από το μυθιστόρημα και την τηλεοπτική σειρά Roots) κάθε φορά που άγγιζα τη μπάλα. Τελικά τον έβγαλαν έξω στο ημίχρονο.

Το να έχεις έναν μόνο άνθρωπο να το κάνει αυτό, ίσως να ήταν πιο τρομακτικό και πιο επώδυνο από ό,τι συνέβη στην Κροατία. Τουλάχιστον εκεί, ως διεθνές παιχνίδι, ήξερες πως κανείς δεν θα έμπαινε στο γήπεδο για να σε πειράξει.

Έπρεπε να αναπτύξεις “χοντρό δέρμα” μεγαλώνοντας στην εποχή μου. Μάθαινες να αναγνωρίζεις τις καταστάσεις στις οποίες βρισκόσουν: «Είναι επικίνδυνο; Ή απλώς σκοράρεις και τους απαντάς έτσι;» Ήταν ακόμη χειρότερο όταν ήμουν μικρότερος, βλέποντας παίκτες όπως ο John Barnes και ο Cyrille Regis, και όλα όσα έπρεπε να υπομείνουν. Έχουμε διανύσει μεγάλη απόσταση, αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.

Συνεχίζεται…