Σαν σήμερα η Liverpool έχασε τον «πατέρα» της καθώς στις 29 Σεπτεμβρίου του 1981, ο Bill Shankly έφυγε από τη ζωή.

Το μεγάλο κακό βέβαια είχε γίνει τρεις μέρες πριν. Στις 26 Σεπτεμβρίου ο Shanks παθαίνει το μοιραίο έμφραγμα και διακομίζεται στο νοσοκομείο, όπου κατέθεσε τα όπλα μετά από ένα τριήμερο μάχης.

Η ειρωνεία είναι ότι στο μεσοδιάστημα αυτών των τριών ημερών, ο Shankly είχε δώσει δείγματα ότι ξεπερνά τον κίνδυνο.

Έφυγε όμως εκείνη τη μοιραία μέρα, της οποίας την επέτειο τιμούμε σήμερα, αφήνοντας όμως πίσω του το τεράστιο έργο της γιγάντωσης του συλλόγου και των βάσεων για τα υπόλοιπα μεγάλα επιτεύγματα που πέτυχαν οι συνεχιστές της ιστορίας της Liverpool, με βασικότερο εκφραστή όλων τον Bob Paisley.

Η ενασχόληση του «Shanks» με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία, η οποία μόνο εύκολη δεν ήταν λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της οικογένειας του.

Ανακαλύφθηκε από σκάουτερ της Carlisle United to 1932 ως αριστερός οπισθοφύλακας και έφτασε στον αγγλικό βορρά για να παίξει στη τότε τρίτη κατηγορία, η οποία ήταν χωρισμένη σε περιφέρειες. Μετά από μόλις μία σεζόν, μετεγγράφηκε στην σαφώς μεγαλύτερη Preston North End, με την οποία σε 16 χρόνια και 11 σεζόν (το πρωτάθλημα διακόπηκε στον Β’ ΠΠ) έκανε 297 καταγεγραμμένες εμφανίσεις, κατακτώντας ένα FA Cup.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου κατατάχθηκε στην Αεροπορία και, αναλόγως με το που υπηρετούσε, έπαιζε και σε παιχνίδια με τις τοπικές ομάδες. Με αυτό το τρόπο, έκανε και μία συμμετοχή το 1942 με τη Liverpool, σε νίκη επί της Everton στο Anfield.

Το τέλος της καριέρας του ακολούθησε η ενασχόλησή του με τη προπονητική. Έπειτα από περάσματα στις χαμηλότερες κατηγορίες με Carlisle, Grimsby, Workington, έφτασε στη Huddersfield. Μάλιστα, σε ένα παιχνίδι με την τελευταία κόντρα στη Liverpool, με τους Reds να γνωρίζουν εξευτελισμό με 5-0, οι οπαδοί της ομάδας τραγουδούσαν «We want Shankly!».

Πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Το 1959 η Liverpool τον προσεγγίζει και μετά από πολύ σκέψη, ο Bill Shankly αποδέχεται.

Στο Merseyside βρίσκει έναν γίγαντα μεν, σε βαθύ λήθαργο δε. Το Anfield παραπαίει και δεν έχει καν πότισμα για το χορτάρι, ενώ το Melwood δεν έχει δει εργασίες από τα προπολεμικά χρόνια. Το ρόστερ είναι μετριότατο και δίκαια έχει κολλήσει στη δεύτερη εθνική κατηγορία.

Ο Shankly απαιτεί έργα στις υποδομές και αμέσως βάζει 24 παίκτες σε λίστα προς αποχώρηση, με τους πάντες να έχουν φύγει στον επόμενο χρόνο.

Αναπτύσσεται αμέσως ένας δεσμός με τον κόσμο τον οποίο αναγνωρίζει ως «δικού του τύπου ανθρώπους», ενώ και με το προπονητικό τιμ έρχεται κοντά, δημιουργώντας τον μύθο του Boot Room, με μέλη τον ίδιο, τον Joe Fagan, τον Bob Paisley, τον Reuben Bennet και αργότερα τους Tom Saunders και Ronnie Moran.

Στην επόμενη διετία, είχε φέρει επανάσταση. Με το «ιπτάμενο γουρούνι» Tommy Lawrence από τις ακαδημίες στα γκολπόστ, τον «Κολοσσό» Ron Yeats στα στόπερ, τον Byrne αριστερά, και το θρυλικό δίδυμο των Hunt και St. John στην επίθεση, η Liverpool θα πάρει επιτέλους την άνοδο το 1962, μετά από δύο συνεχόμενες σεζόν που τερμάτισε στη τρίτη θέση (ανέβαιναν μόνο δύο).

Η πρώτη σεζόν ήταν προσαρμογής με την ομάδα να τερματίζει 8η, όμως το 1964 και με τους Callaghan, Lawler και Smith να έχουν ανέβει από την ακαδημία, ο Shankly θα φέρει το πρώτο πρωτάθλημα στο Anfield από το 1948!

Με τον Shankly τελείωσε η κατάρα 73 χρόνων στο FA Cup το 1965, όταν και το κατέκτησε κόντρα στη Leeds. Ο μύθος έλεγε πως αν η Liverpool πάρει το FA Cup, τα Liverbird του Royal Liver Building θα πετάξουν μακριά (αυτό σύμφωνα με ακόμα παλαιότερο μύθο θα σήμαινε και το τέλος της πόλης!).

Ακόμα, μπήκαν τα πρώτα λιθαράκια ευρωπαϊκής καταξίωσης. Στη πρώτη προσπάθεια στο Πρωταθλητριών, έφτασε στα ημιτελικά όπου, παρά τη νίκη στο Anfield, έμεινε έξω από την Inter με μια πραγματική σφαγή στο Μιλάνο.

Το 1966 έχασε το τελικό του Κυπελλούχων από τη Dortmund, όμως το 1973 κατέκτησε το πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο, το UEFA κόντρα στη Gladbach.

Στον Shankly η Liverpool χρωστάει την ολοκόκκινη εμφάνισή της γιατί «τρόμαζε περισσότερο τον αντίπαλο», όπως και τη ταμπέλα «This is Anfield» στα αποδυτήρια.

Περισσότερο, όμως, στον Shankly υπάρχει το χρέος πως η Liverpool επέστρεψε στην ελίτ της χώρας, πέτυχε τις πρώτες επιτυχίες στην Ευρώπη και της έδωσε τη πίστη πως είναι πραγματικά ανίκητη.

«Η ιδέα μου ήταν να κάνω τη Liverpool μία έπαλξη του αήττητου. Ο Ναπολέων είχε αυτή την ιδέα, να κατακτήσει όλο τον κόσμο! Η ιδέα μου ήταν να χτίσω τη Liverpool όλο και ψηλότερα μέχρι που οι υπόλοιποι θα αναγκαζόντουσαν να παραιτηθούν!».

Η αναβάθμιση των υποδομών, η ίδρυση ενός συστήματος ακαδημίας που θα παρήγαγε μερικούς από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία της ομάδας, το σύστημα σκάουτερ που θα έφερνε παίκτες από ομάδες τέταρτης κατηγορίας και θα τους έκανε σούπερ σταρ (π.χ Keegan), αλλά και η αφομοίωση μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας σε όλο το σύλλογο έφεραν επιτυχίες και στη δικιά του εποχή, αλλά άφησαν και παρακαταθήκη όταν ανέλαβαν διαδοχικά οι βοηθοί του Paisley και Fagan.

Η Liverpool μέχρι και 26 χρόνια μετά τη πρόσληψη του Shankly λειτουργούσε με τις ίδιες αξίες και σε εκείνο το διάστημα έγινε αυτό που ονειρευόταν ο σπουδαίος Bill – «a bastion of invincibility».

Ο Shankly έμεινε στο Anfield για 15 χρόνια, κατακτώντας 3 πρωταθλήματα Αγγλίας, 2 κύπελλα Αγγλίας και 1 κύπελλο UEFA, ενώ έφτασε και στον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων του 1966, στον οποίο έχασε από τη Borussia Dortmund.

Έτσι, μετά από 753 παιχνίδια στον πάγκο της Liverpool, έχοντας σημειώσει 393 νίκες, 175 ήττες και 185 ισοπαλίες, ο Shankly αποχωρούσε από τον πάγκο της ομάδας στις 12 Ιουλίου του 1974, αφήνοντας τον Bob Paisley στη θέση του.

Αν θα μπορούσε να πει κανείς πως υπάρχει μόνο μία απάντηση στο ποιος είναι η προσωποποίηση της Liverpool Football Club, τότε αυτός θα είναι σίγουρα, χωρίς να χωράει καμία κουβέντα, ο William Shankly OBE.