Έμοιαζε με ιστορία γραμμένη στα αστέρια: από ball boy στο Kop, σκόρερ που πανηγυρίζει μπροστά του.

Και ακόμη και ως ball boy, έδειχνε να έχει έφεση στο γκολ. Υπήρχε λόγος που βρισκόταν εκείνο το βράδυ απέναντι στην Barcelona, σε εκείνο ακριβώς το σκαμπό, στα αριστερά της εστίας του Marc-Andre ter Stegen.

Είχε βρεθεί στο ίδιο σημείο και τη βραδιά που ο Dejan Lovren σκόραρε στο τελευταίο λεπτό για να νικήσει η Liverpool τη Borussia Dortmund με 4-3 και να προκριθεί στα ημιτελικά του Europa League το 2016. Έτσι, πριν από τον αγώνα με την Barcelona, είπε στον υπεύθυνο των ball boys, Carl Lancaster, ότι ήταν το αγαπημένο του πόστο.

Πριν από τη σέντρα, οι ball boys έλαβαν ένα ασυνήθιστο μήνυμα, που μεταφέρθηκε από τον βοηθό του Jurgen Klopp, Pep Lijnders: να επιστρέφουν τη μπάλα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, καθώς είχε παρατηρηθεί ότι οι παίκτες της Barcelona διαμαρτύρονταν συχνά και αποσυντονίζονταν όταν δινόταν φάουλ ή στημένη φάση εις βάρος τους.

«Όλη μέρα αυτό λέγαμε εγώ και οι φίλοι μου: “Να τη δίνουμε πίσω κατευθείαν”», θυμάται ο Cannonier.

Έτσι, όταν ο Sergi Roberto μπλόκαρε τη σέντρα του Trent Alexander-Arnold και η μπάλα κατέληξε κόρνερ στο 79ο λεπτό, ήταν ήδη σε ετοιμότητα.

«Βγήκε κόρνερ, αλλά η μπάλα χτύπησε στη διαφημιστική πινακίδα και γύρισε μέσα στο γήπεδο. Οι παίκτες της Barcelona είχαν το μυαλό τους σε εκείνη τη μπάλα, αλλά εγώ πέταξα γρήγορα μια άλλη στον Trent. Δεν το είχαν καταλάβει, ήταν σαν να παίζαμε με πολλές μπάλες. Μπορούσες να δεις ότι όλοι κοιτούσαν αλλού. Απλώς σκέφτηκα: “Πρέπει να τη σεντράρεις, Trent”, και το έκανε.

«Ήμουν ενθουσιασμένος, αλλά δεν έπεσα πάνω στους παίκτες ή κάτι τέτοιο. Πήγα σπίτι και είπα: “Ξέρεις κάτι, μαμά; Μπορεί να ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά βοήθησα τη Liverpool να νικήσει την Barcelonaαπόψε”. Και μου απάντησε: “Αλήθεια; Ναι;”. Μετά το κινητό της πήρε φωτιά από τα μηνύματα».

Το γεγονός ότι η ασίστ ήρθε την παραμονή των 15ων γενεθλίων του πρόσθεσε ακόμη μια δόση μαγείας στην ιστορία. Μέσα σε μία νύχτα έγινε γνωστός. Η Liverpool φρόντισε να τον προστατεύσει, με τον Cannonier να δηλώνει ιδιαίτερα ευγνώμων στον πρώην υπεύθυνο μέριμνας παικτών της ακαδημίας, Phil Roscoe, για τη στήριξη που του παρείχε.

«Δεν ένιωσα ότι έγινα κάποια μεγάλη διασημότητα. Αλλά έναν-δύο χρόνια μετά υπέγραψα στο πρακτορείο του αδελφού του Trent Alexander-Arnold. Ο Trent μού έστειλε μήνυμα λέγοντας: “Καλωσήρθες στην οικογένεια, αδερφέ”».

Κι ενώ η δική του καριέρα έδειχνε να παίρνει μπρος, ήρθε ο τραυματισμός. Έχασε μήνες από τη σεζόν 2020-21, συμπεριλαμβανομένου και του τελικού του FA YouthCup.

«Έκανα ένα τακουνάκι στην προπόνηση και ένιωσα να “φεύγει” ο οπίσθιος μηριαίος», λέει. «Νόμιζα ότι θα μπω σε μια παγοθεραπεία και θα είμαι εντάξει, αλλά ο φυσιοθεραπευτής μού είπε ότι χρειαζόμουν επέμβαση. Του είπα: “Όχι, αποκλείεται”.

«Τελικά έκανα χειρουργείο δύο μέρες μετά. Έμεινα εκτός μέχρι το τέλος της σεζόν και επέστρεψα στην προετοιμασία».

Παρά τον τραυματισμό, η Liverpool του προσέφερε τριετές συμβόλαιο — τη μέγιστη διάρκεια που επιτρέπεται σε ποδοσφαιριστή 17 ετών.

Η συμφωνία συνέπεσε με την αλλαγή θέσης του, από «δεκάρι» σε καθαρό «εννιάρι» στην ομάδα Under-18, μια μετακίνηση που αποδείχθηκε καθοριστική. Τη σεζόν 2021-22 ξεπέρασε τα 40 γκολ, πραγματοποιώντας την πιο παραγωγική χρονιά της μέχρι τότε καριέρας του.

Αυτό του χάρισε και τις πρώτες του προπονήσεις με την πρώτη ομάδα του Jurgen Klopp.

«Δεν νομίζω ότι οι παίκτες ήξεραν ποιος ήμουν, εκτός από τον Trent Alexander-Arnold», λέει.

«Ο Klopp ήρθε προς το μέρος μου και μου είπε “ευχαριστώ”. Του απάντησα “για ποιο πράγμα;”. Και μου λέει: “Για το κόρνερ!”. Είχαν περάσει λίγα χρόνια και είχα μείνει άφωνος. Είχε τρομερή αύρα. Φαίνεται αυστηρός, αλλά θα σου βάλει το χέρι στον ώμο».

Ο Cannonier σύντομα κατάλαβε τι απαιτείται στο απόλυτα κορυφαίο επίπεδο. Στις προπονήσεις ξεχώριζαν οι Thiago και Sadio Mane, ενώ ο ίδιος βρέθηκε αρκετές φορές απέναντι στον Virgil van Dijk, έναν «Rolls-Royce» αμυντικό, όπως τον περιγράφει, που τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι το παιχνίδι του έπρεπε να βασίζεται στο σωστό τάιμινγκ, λόγω έλλειψης ταχύτητας και σωματικής δύναμης.

«Επέστρεψα πιο δυνατός και πιο γρήγορος. Ένιωθα πολύ καλά. Προπονούμουν με την Under-21 και σκεφτόμουν: “Είμαι ο καλύτερος παίκτης εδώ”. Είχα κάνει βήμα μπροστά».

Την επόμενη χρονιά, όμως, ο ίδιος οπίσθιος μηριαίος άρχισε να τον ταλαιπωρεί ξανά. Αφού σημείωσε 12 γκολ στην πρώτη του σεζόν με την Under-21, συμπεριλαμβανομένου ενός χατ-τρικ απέναντι στον Ajax μπροστά στον Kenny Dalglish, υπέστη ρήξη στον ίδιο μυ στο πρώτο ημίχρονο αγώνα του UEFA YouthLeague με τη Rangers τον Οκτώβριο του 2022 — ενώ ήταν καθ’ οδόν για ακόμη ένα χατ-τρικ.

«Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Απλώς δεν μπορούσα να επανέλθω σε καλή φυσική κατάσταση. Ό,τι κι αν έκανα δεν λειτουργούσε», λέει.

Το ίδιο πρόβλημα επανεμφανιζόταν διαρκώς. Έκανε αποθεραπεία, επέστρεφε και μετά από λίγους μήνες βρισκόταν ξανά εκτός.

«Μιλούσα αρκετές φορές με τη μαμά μου και αναρωτιόμουν γιατί συνέβαινε σε μένα. Δεν μπορούσα να βρω ρυθμό. Σκεφτόμουν: “Ποιο είναι το νόημα;”. Εκείνη μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά».

«Τώρα τα έχω τακτοποιήσει όλα. Όσο μεγαλώνεις, καταλαβαίνεις τι λειτουργεί για το σώμα σου. Τα τελευταία δύο χρόνια είμαι καλά.

«Ήταν θέμα λίγης δουλειάς στο γυμναστήριο, αλλά το βασικό είναι η ευλυγισία. Κάποιοι παίκτες, όπως ο Tyler Morton, μπορούσαν να κάνουν τα πάντα. Δεν χρειαζόταν να κάνουν διατάσεις ή ποδήλατο και έπαιζαν 90 λεπτά. Εγώ πρέπει να κάνω διατάσεις το πρωί και το βράδυ για να είναι ο οπίσθιος μηριαίος μου εντάξει. Κάθε σώμα είναι διαφορετικό, αλλά δεν χρειάστηκε να αλλάξω το παιχνίδι μου. Έχω βελτιωθεί τεχνικά ως παίκτης».

Αυτό, όμως, του κόστισε. Έχασε κρίσιμες περιόδους για δανεισμό και έτσι καθυστέρησε η καθιέρωσή του στην ομάδα της Premier League 2. Όταν επέστρεψε, υπήρχαν ήδη άλλοι επιθετικοί μπροστά του στην ιεραρχία, όπως ο Jayden Danns. Η Liverpool επέλεξε να δώσει προτεραιότητα σε παίκτες μικρότερους ηλικιακά.

«Ο κόσμος δεν με έχει δει να παίζω εδώ και δύο χρόνια. Αυτό είναι που με κράτησε πίσω», λέει. «Αν έπαιζα κανονικά στην PL2, θα έβαζα γκολ, αλλά δεν εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα.»

«Είμαι υγιής εδώ και δύο χρόνια και ο προπονητής έχει επιλέξει άλλους παίκτες. Έφεραν έναν πολύ καλό επιθετικό, τον Will Wright, από τη Salford, κι έτσι αγωνίζεται εκείνος».

Το ποδόσφαιρο είναι οικογενειακή υπόθεση. Οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Cannonier βρέθηκαν επίσης στις ακαδημίες της Liverpool, όμως μόνο ο 15χρονος Harley παραμένει εκεί. Ο Barkley, 10 ετών, έχει στραφεί στο ράγκμπι.

Ο Harley είναι κι εκείνος επιθετικός. Μετακόμισε από το Λιντς στο Λίβερπουλ σε ηλικία μόλις τριών ετών, ώστε η οικογένεια να στηρίξει την καριέρα του μεγάλου αδελφού του. Πλέον μιλά με έντονη scouse προφορά — κάτι για το οποίο τον πειράζουν τα αδέλφια του.

Όπως και ο Cannonier, έχει ήδη ζήσει τη δική του ξεχωριστή στιγμή: τον Φεβρουάριο του 2024 παρέλασε το τρόπαιο του Carabao Cup στον αγωνιστικό χώρο του Anfield, λίγες ημέρες μετά τη νίκη της Liverpool επί της Chelsea στον τελικό του Wembley.

Ο Harley έχει μπροστά του έναν… δύσκολο αριθμό γκολ για να φτάσει. «Ναι, και το ξέρει», λέει γελώντας ο Cannonier. «Νομίζω ότι με θαύμαζε λίγο. Ο αδελφός μου τα πάει καλά και είναι και λίγο πιο ψηλός από μένα. Γενετικά, είναι καλύτερος από μένα».

Στο 1,75 μ., το ύψος του Cannonier έχει αποδειχθεί πρόκληση, καθώς οι περισσότερες ομάδες προτιμούν να χρησιμοποιούν έναν πιο ψηλό και δυνατό επιθετικό στην κορυφή.

Τον περασμένο Ιανουάριο προπονήθηκε με τη Leeds United και μοίρασε δύο ασίστ σε ένα από τα δύο δοκιμαστικά παιχνίδια του. Ωστόσο, οι συζητήσεις για μεταγραφή δεν προχώρησαν, καθώς ο σύλλογος δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την απόκτηση του βασικού του στόχου για την πρώτη ομάδα. Η εικόνα της απόκτησης ενός 21χρονου χωρίς εμπειρία σε ανδρικό επίπεδο δεν θεωρήθηκε ιδανική, παρότι θα ξεκινούσε από την ακαδημία, κι έτσι επέστρεψε στη Liverpool.

«Δεν θα έλεγα ότι με έχουν παραγκωνίσει, αλλά οι ομάδες σίγουρα ψάχνουν έναν ψηλό “Νο 9”, καθώς οι στημένες φάσεις έχουν γίνει πολύ σημαντικές», λέει. «Δεν βλέπεις πλέον πολλούς κοντύτερους επιθετικούς όπως οι Luis Suarez, Carlos Tevez και Sergio Aguero. Ειδικά στην Premier League, που δείχνει πιο σωματική από ποτέ, είναι σπάνιο να δεις επιθετικό κάτω από 1,83 μ.».

Ένας παίκτης που είχε πάντα τα απαραίτητα σωματικά προσόντα ήταν ο Conor Bradley. Ο Cannonier έπαιζε συχνά σε μεγαλύτερη ηλικιακή κατηγορία μαζί του — ο Bradley μετρά ήδη 78 συμμετοχές με τη Liverpool.

«Θυμάμαι το πρώτο μας τουρνουά μαζί· έπαιζε δεξί εξτρέμ. Του δίναμε απλώς τη μπάλα και έκανε ό,τι ήθελε, σκοράροντας. Ήταν απίστευτος. Μεγαλώνοντας μετακινήθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας, αλλά τεχνικά ήταν τρομερός και η νοοτροπία του εξαιρετική».

Κανείς από τη δική του “φουρνιά” δεν έχει καταφέρει να καθιερωθεί. Ο ίδιος και ο James Balagizi είναι οι μόνοι που απέμειναν από την αρχική ομάδα Under-12, με τους υπόλοιπους είτε να αποδεσμεύονται είτε να δίνονται δανεικοί.

Η λίστα των παραγωγικών νεαρών που αποχώρησαν από τη Liverpool για να κυνηγήσουν καριέρα σε ανδρικό επίπεδο είναι μεγάλη. Οι Harry Wilson, Rhian Brewster, Jerome Sinclair, Ben Woodburn, Paul Glatzel και Bobby Duncan είναι παραδείγματα παικτών που διέπρεψαν σε επίπεδο ακαδημιών και στη συνέχεια είτε προχώρησαν, είτε χάθηκαν στις χαμηλότερες κατηγορίες, είτε εγκατέλειψαν το παιχνίδι.

Ο Layton Stewart, με παρόμοια εντυπωσιακά νούμερα στις ακαδημίες, είναι στενός φίλος και πηγή έμπνευσης για τον Cannonier. Μετακόμισε στην Preston North End, έπειτα στην ελβετική Thun, πριν υπογράψει αυτόν τον μήνα ως δανεικός στην AFC Wimbledon.

Ο Cannonier είναι αποφασισμένος να φτιάξει το δικό του όνομα. Το 2021 είχε δηλώσει ότι ήθελε «να γίνει γνωστός ως θρύλος για διαφορετικούς λόγους, όχι ως ball boy».

Πέντε χρόνια μετά, τον ενοχλεί που αυτό εξακολουθεί να είναι το πρώτο πράγμα με το οποίο συνδέεται το όνομά του;

«Όχι, όχι ιδιαίτερα. Είναι κάτι για το οποίο μπορώ να είμαι περήφανος», λέει.

«Απλώς χρειάζομαι παιχνίδια. Αν αποκτήσω αγωνιστικό ρυθμό, ξέρω ότι θα είμαι μια χαρά, γιατί το τελείωμα είναι κάτι που μου βγαίνει φυσικά. Δεν με νοιάζει πού — θέλω απλώς να παίζω και να βάζω γκολ, να δείξω σε όλους πόσο καλός είμαι».