Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, σχολιάζει την διαφαινόμενη αποχώρηση του Trent Alexander-Arnold από τη Liverpool.

Κακά τα ψέματα, το περιμέναμε καιρό. Θέλαμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει ελπίδα, πεθαίνει τελευταία εκείνη άλλωστε, όμως φαινόταν ότι από τα τρία βαριά χαρτιά, ο συγκεκριμένος ήταν ο πιο πιθανός για αποχώρηση.

Αρχικά να βγάλουμε το πιο… εύκολο από τη μέση. Είναι μεγάλο λάθος να αφήσει η FSG την κατάσταση να φτάσει ως εδώ. Δεδομένο, είναι έγκλημα και στις τρεις περιπτώσεις και είναι κηλίδα, μια ακόμα, στη θητεία τους στον προεδρικό θώκο.

Παρόλα αυτά, στη συγκεκριμένη περίπτωση η κατάσταση περιπλέκεται, όταν o παίκτης έχει μιλήσει στη Real εδώ και ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ. Είχε παρθεί η απόφαση να φτάσει στο όριο η κατάσταση από την πλευρά του ποδοσφαιριστή και φάνηκε στην διαχείριση της κατάστασης από τον ίδιο.

Δεν γίνεται ο Salah και ο van Dijk, ξένοι, να λένε εδώ και ένα χρόνο με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο ότι, ναι μεν δεν ξέρουν πώς θα πάνε οι διαπραγματεύσεις, αλλά θέλουν οπωσδήποτε να παραμείνουν κάτοικοι Anfield, αλλά ο ποδοσφαιριστής με το νούμερο 66 να ξεφεύγει από τις ερωτήσεις όπως ο Dalglish από τους αντιπάλους.

Βέβαια, όταν έχεις ήδη βάλει στο κεφάλι σου ότι είσαι φευγάτος, είναι πολύ βολικό να πετάξεις εύπεπτα λόγια του αέρα όπως «Δεν θα γίνει σίριαλ στα media η ανανέωση μου». Κάτι που έγινε στη τελική, κάθε καρυδιάς καρύδι πέταξε την αμπελοφιλοσοφία του τους τελευταίους μήνες, με την ανοχή του παίκτη.

Μοναδικός χαμένος ο κόσμος της Liverpool, που ήθελε όσο τίποτα να μείνει το δικό τους παιδί στην ομάδα, που το έδειξαν με έντονες αντιδράσεις. Όταν ασκήθηκε κριτική στο δεξί μπακ της ομάδας, λοιπόν, η απάντηση του ήταν να κάνει τη χειρονομία στο ματς με την West Ham, ότι κάποιοι μιλάνε πολύ. Ο κόσμος μιλάει, που θέλει να μείνεις. Μεγάλο πρόβλημα ότι σου ασκήθηκε κριτική, έτσι; Σε ενοχλούσε μωρέ η κουβέντα γύρω από το όνομά σου που γινόταν με τη δική σου ανοχή στη πλάτη του κόσμου που σε στήριξε όσο κανένας.

Θα έπρεπε να δεχθεί χωρίς καμία γκρίνια πως ο άνθρωπος που έλεγε ότι θέλει να μείνει για πάντα εδώ και να γίνει αρχηγός, ξαφνικά παίζει κρυφτό με κάθε μικρόφωνο και κόβει την κάθε επαφή μαζί του.

Τώρα πρέπει να δεχθεί ότι, κόντρα στους κανονισμούς, έχει ανοιχτή γραμμή με Μαδρίτη εδώ και ΔΥΟ χρόνια και πως αρνήθηκε γενναία αύξηση στη πρόταση ανανέωσης για να φύγει χωρίς να πάρει η ομάδα ούτε σεντ.

Βέβαια πηγαίνοντας εκεί μπορεί να πετύχει τους στόχους που θεωρεί ο ίδιος πραγματικά σοβαρούς στη καριέρα του. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου, η κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας ήταν πάνω από την κατάκτηση τίτλων με την «ομάδα της καρδιάς του».

Το χειρότερο με τον 26χρονο Άγγλο ποδοσφαιριστή, όμως, είναι ότι γίνεται ο πρώτος παίκτης που αποχωρεί με αυτό το τρόπο από μια Liverpool νικήτρια. McManaman, Owen, Torres, Suarez, Coutinho, ακόμα και ο Gerrard, είχαν ελαφρυντικό όταν θέλησαν να φύγουν το ότι η Liverpool ήταν μακριά από τους μεγάλους τίτλους.

Το ίδιο δεν ισχύει με τον συγκεκριμένο τύπο. Αυτός επιλέγει με τελείως άκομψο τρόπο να αποχωρήσει ως ελεύθερος από μια Liverpool που πέραν κάποιου απίθανου σεναρίου, το καλοκαίρι θα είναι πρωταθλήτρια Αγγλίας, ενώ τα προηγούμενα χρόνια έχει χάσει στο νήμα αρκετούς τίτλους, έχοντας κατακτήσει όμως τα πάντα τουλάχιστον μία φορά.

Για να μην παρεξηγηθώ, ούτε τον θεωρώ τον μόνο υπεύθυνο (το έγραψα στην αρχή), ούτε αναιρώ τα τελευταία εννέα έτη του με την κόκκινη φανέλα. Κανείς δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να διαγράψει την ιστορία. Όπως όμως κρίνεται για τα οκτώ πρώτα χρόνια, με θετικό κυρίως το πρόσημο, έτσι θα κριθεί και για τους τελευταίους δώδεκα μήνες, όπου η συμπεριφορά του είναι στη καλύτερη περίπτωση προσβλητική, αν όχι και προκλητική.

Η σχέση αυτή πέρασε μερικές υπέροχες στιγμές με πολλή αγάπη, όμως πάντα το τέλος αφήνει τη γεύση.

Στο στόμα νιώθουμε μόνο πικρία. Οργή για τον τρόπο που επέλεξε να σπάσει αυτή τη σχέση. Επέλεξε να μην ακούσει τον Gerrard, που κάποτε είπε πως ό,τι κερδίσει για τους δικούς του ανθρώπους μετράει για δέκα, ούτε καν τον McManaman που είπε πως ένιωθε «απατεώνας» όταν πανηγύριζε το Champions League με τη Real γιατί δεν ένιωθε ότι είναι μέρος του συλλόγου.

Δεν άκουσε καν τον μικρότερο εαυτό του. Το πόσα σημαίνει να κερδίζει με τη Liverpool, ότι ακόμα και όταν χάνει είναι πρωταθλητής στη πόλη του, ότι θέλει να μείνει εδώ για πάντα και να γίνει ο νέος Gerrard με το περιβραχιόνιο στο μπράτσο.

Άκουσε τον Owen. Καλά έκανε. Άντε, «κύριε» με το 66 στη πλάτη, σε δύο χρόνια στη Newcastle και μετά μεταγραφούλα στη United.

Υ.Γ1 Ο Gerrard κάποτε είχε συμφωνήσει να πάει στη Chelsea. Ακριβώς μετά τη Κωνσταντινούπολη. Κάηκαν φανέλες του, κατέθεσε ο ίδιος αίτημα μεταγραφής. Στο τέλος έκλεισε τα αυτιά του στο τραγούδι των Mourinho και Abramovich, υπογράφοντας νέο συμβόλαιο, μετά από μια κουβέντα με τον πατέρα του, που θυμήθηκε τι σημαίνει για αυτόν το Liverbird στο στήθος. Εσύ με το 66, έστω και αυτή την ύστατη ώρα, έχεις την ευκαιρία να μείνεις στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Να σβήσεις τα όσα λάθη έχεις κάνει στη διαχείριση της όλης κατάστασης με μία σου υπογραφή στο σωστό χαρτί. Γίνε Gerrard ακόμα και στη κακή του στιγμή.

Υ.Γ2 Και τώρα, Βοστωνέζοι, τι;