Το σχόλιό του για τη σχέση του με τη Liverpool και το δίλλημα του Alexander-Arnold έκανε ο πρώην παίκτης των Reds, Michael Owen.
Αρχικά, για την περίπτωση του δεξιού μπακ της Liverpool και την δική του είπε…
«Η κατάσταση του Trent είναι ενδιαφέρουσα. Έχει κάνει τα πάντα για τη Liverpool. Λατρεύει τη Liverpool. Αν φύγει, κανένας δεν πρέπει να του θυμώσει επειδή ψάχνει μια διαφορετική εμπειρία στη ζωή και την καριέρα του».
«Ό,τι κι αν συμβεί θα πρέπει να θεωρείται ήρωας. Δυστυχώς, επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο σε βλέπουν οι άνθρωποι. Θα τον αμαυρώσει σε μερικά μάτια, παρόλο που δεν θα έπρεπε».
«Όταν ήρθε η ευκαιρία, ένιωσα ότι έπρεπε να το κάνω. Μεγαλώνοντας, αν ρωτάς τους περισσότερους ποιος είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος στον κόσμο, η Real Madrid είναι το ιερό δισκοπότηρο για έναν ποδοσφαιριστή. Η λευκή φανέλα, η ιστορία, τα ευρωπαϊκά κύπελλα, το γήπεδο. Είμαστε όλοι προκατειλημμένοι απέναντι στις ομάδες που υποστηρίζουμε, αλλά αν είμαστε ειλικρινείς, το να σε θέλει η Real είναι το απόλυτο για κάθε ποδοσφαιριστή, οπότε το άρπαγμα αυτής της ευκαιρίας με εξίταρε. Είναι ένα μαγικό μέρος».
«Ποτέ δεν είχα μεγάλες φιλοδοξίες να παίξω στο εξωτερικό, πραγματικά, αλλά ταίριαζα στον τύπο του παίκτη που κυνηγούσαν. Αν σκοράρεις γκολ, είσαι δημιουργικός μέσος ή ένας καταπληκτικός, μοναδικός τύπος δεξιού μπακ όπως ο Trent, θεωρείσαι μεγάλη μεταγραφή».
«Με ήθελαν με τον [Luís] Figo, [Zinedine] Zidane, Ronaldo και Roberto Carlos. Το κοίταξα και σκέφτηκα ότι θα ήταν πιο δύσκολο να μην σκοράρω. Σκέφτηκα πολύ και σκληρά να φύγω από τη Liverpool, αλλά τελικά κάτι μέσα μου είπε ότι θα το μετάνιωνα αν πήγαινα».
«Τη στιγμή που επέλεξα να πάω στη Real Madrid έχασα τον έλεγχο της καριέρας μου».
Για τη σχέση του με τους οπαδούς της Liverpool…
«Δεν μου αρέσει να πηγαίνω στο Anfield τώρα γιατί ξέρω ότι δεν είμαι ευπρόσδεκτος. Τείνω να πηγαίνω μόνο όταν δουλεύω. Δεν είναι ότι φοβάμαι να πάω, αλλά για πολύ καιρό έθαβα το κεφάλι μου όταν επέστρεφα στην ακαδημία για να δω φίλους. Από τότε είπα στον εαυτό μου, δεν πρέπει να νιώθω έτσι. Ο κόσμος λέει τώρα: «Ήταν επειδή υπέγραψε στη Man United.» Αλλά όλος ο κόσμος ξέρει ότι έχει ξαναγραφτεί κάποια ιστορία εκεί. Υπήρχε μια δυσαρέσκεια εναντίον μου πριν από τότε όταν έπαιζα για τη Newcastle, παρόλο που είχα μια ρήτρα στο συμβόλαιό μου με τη Newcastle ότι θα μπορούσα να ξαναυπογράψω στη Liverpool κάθε καλοκαίρι».
«Η ιστορία με τη Manchester United είναι πλέον ένας εύκολος τρόπος να με χτυπήσεις, αλλά όταν επέστρεψα στοAnfield για πρώτη φορά ως παίκτης της Newcastleλ, υπήρχαν μερικές εκατοντάδες, πιθανώς χιλιάδες οπαδοί, που με αποδοκίμαζαν. Δεν μπορώ να ξεχάσω πώς νιώσαμε εγώ, οι γονείς μου και οι πρώην συμπαίκτες μου στη Liverpool. Όλοι όσοι κατάλαβαν και εκτίμησαν την πραγματικότητα της κατάστασης απογοητεύτηκαν εκ μέρους μου».
«Βαθιά μέσα μου, ξέρω ότι δεν διαφέρω καθόλου από τον Trent με τον ίδιο τρόπο που δεν διαφέρω από τον Steve McManaman, ο οποίος δεν διέφερε από τον Robbie Fowler και τον Jamie Carragher και τον Steven Gerrard στο ότι όλοι περάσαμε από την ακαδημία, αγαπούσαμε την ακαδημία και τον σύλλογο. Θα είναι πάντα στην καρδιά μας».
«Εκεί που υπάρχει διαφορά είναι η εικόνα αυτών που βγήκαν από την ακαδημία και μετακόμισαν στη Real Madrid και εκείνων που δεν το έκαναν, είτε ήταν επιλογή για όλους είτε όχι. Ήταν κάτι που έπρεπε να αντιμετωπίσω».
Για το πως ένιωθε ως παίκτης της Liverpool…
«Δεν είμαι Scouser, αλλά η μαμά και ο μπαμπάς μου είναι και έχω ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου λίγο έξω από την πόλη. Υπάρχει μια νοοτροπία πολιορκίας και μια αίσθηση του ανήκειν που συνδέεται με το Liverpool, οπότε, όταν μπήκα στην ομάδα, ήταν σαν: «Έβαλες την κόκκινη φανέλα και τώρα είσαι ένας από εμάς. Αυτό ήταν πραγματικά θετικό για μένα όταν ήμουν στον σύλλογο. Το λάτρεψα. Ένιωσα ότι οι οπαδοί είχαν την πλάτη μου, εντός και εκτός έδρας. Τότε δεν ήξερα ποια ήταν η εναλλακτική ή ότι θα ήταν τόσο διαφορετικά οπουδήποτε αλλού».
«Μπορώ ειλικρινά να πω ότι όσο ήμουν παίκτης και τώρα οπαδός ή σχολιαστής μέσα στο Anfield, δεν έχω ακούσει ποτέ τους οπαδούς να αποδοκιμάζουν τους παίκτες. Μπορεί να νιώθουν άσχημα μετά από μερικές εμφανίσεις, αλλά δεν στρέφονται στην ομάδα τους».
«Ειλικρινά, δεν μοιάζει με πολλά άλλα γήπεδα. Και, επειδή είναι πιστοί στους παίκτες τους, φυσικά θέλουν και περιμένουν το ίδιο πίσω».
«Καθώς μεγάλωνα και έπαιζα για άλλους συλλόγους, καταλάβαινα και εκτιμούσα πολύ περισσότερο τη διαφορά μεταξύ αυτού που είχα στη Liverpool και του τι θα ήταν για μένα οπουδήποτε αλλού».
«Όταν είσαι νεότερος, είσαι συγκεντρωμένος στον επόμενο αγώνα, πετυχαίνεις γκολ και κάνεις ό,τι μπορείς για να κερδίσεις το πρωτάθλημα. Δεν έχεις το χρόνο να σκεφτείς πώς σε αντιλαμβάνονται τότε ή στο μέλλον. Οι παρωπίδες σου είναι ενεργοποιημένες».
«Αυτό που κατάλαβα είναι ότι αναρωτιέσαι: «Αν πήγαινες πίσω στο χρόνο θα έκανες τα πράγματα διαφορετικά;»
«Έπρεπε να σκεφτώ πώς νιώθω γι’ αυτό και τι νιώθουν οι άνθρωποι τώρα απέναντί μου. Θα αναρωτηθώ για αυτό αν ζήσω μέχρι τα 80. Αυτή η απόφαση που πήρα το 2004 έχει γίνει καθοριστική όσον αφορά τη σχέση μου με τη Liverpool».
«Δεν είναι έτσι σε άλλες δουλειές. Εάν εργάζεσαι για μια εταιρεία και μετακομίζεις σε μια άλλη, συνήθως είναι «καλή τύχη και ότι καλύτερο». Στο ποδόσφαιρο, το να δοκιμάσεις τον εαυτό σου στον μεγαλύτερο σύλλογο στον κόσμο σε μια νέα χώρα θα πει, «πώς μπόρεσες να φύγεις;»».
Για την αντιμετώπιση που έχουν άλλοι παίκτες από τον κόσμο…
«Όταν πηγαίνω στις σουίτες στο Anfield, θα είμαι ειλικρινής, μερικές φορές μου στρίβει το μυαλό».
«Θα δω τον Carra, τον Robbie [Fowler], τον [Sir] Kenny Dalglish και τον Steve Heeighway – πραγματικούς θρύλους του κλαμπ – και μετά μπορεί να δεις κάποιον που δεν έπαιζε σχεδόν καθόλου να συμπεριφέρεται σαν να έχει την ίδια θέση».
«Το αντίστοιχο θα ήταν να επιστρέψω στη Real Madrid και να συμπεριφερόμουν σαν να ήμουν θρύλος εκεί. Έπαιξα γι ‘αυτούς και είμαι περήφανος γι’ αυτό, αλλά θα ντρεπόμουν να περιφέρομαι στις σουίτες με τους μεγάλους της Real του παρελθόντος, επειδή δεν είμαι ένας από αυτούς».
«Ήμουν απρόθυμος να το πω αυτό στο παρελθόν και σας διαβεβαιώνω ότι δεν είμαι πικραμένος, αλλά θα το πω τώρα. Έχω πολλές συζητήσεις με τον Carra και τον Stevie όπου έχουμε αναφέρει ότι κάποιοι παίκτες επέστρεψαν στο Anfield και απολάμβαναν αποθέωση και σκεφτήκαμε: «Θεέ μου, αν οι οπαδοί ήξεραν πώς ήταν πραγματικά»».
«Έπαιξα με μια ομάδα παλικάρια – πολλούς από εμάς που προέρχονται από την ακαδημία – που δούλευαν σκληρά κάθε φορά που παίζαμε, για να φέρουμε επιτυχία, αλλά κάποιος που σκόραρε μερικά γκολ για μερικούς μήνες και ενέπνευσε ένα καλό τραγούδι Kop καλωσορίζεται πίσω ως ήρωας. Μου φαίνεται περίεργο, ανεξάρτητα από το τι σκέφτονταν οι οπαδοί για μένα».
Κλείνοντας, για τη συμβολή του προς τον Trent…
«Ο Trent έχει τον αριθμό μου. Μερικά από τα παιδιά έχουν άλογα στους στάβλους μου, αλλά γενικά δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο αν δεν εργάζομαι. Αλλά θα ήμουν στην άλλη άκρη του τηλεφώνου για όποιον ήθελε να το συζητήσει».
«Όλοι θέλουν το τέλειο τέλος σε μια καριέρα. Ο Jamie Carragher είχε αυτή την ουτοπία – ένα κλαμπ, ένα μεγάλο φινάλε στο Anfield, με κόσμο να λέει ότι πρέπει να μείνει για άλλη μια σεζόν».
«Μερικές από τις καλύτερες καριέρες έχουν τελειώσει σε ένα υγρό σκουπιδότοπο χωρίς αυτές τις φανφάρες. Ο Trent γνωρίζει τα υπέρ και τα κατά. Είναι λογικό παιδί. Πρέπει να τα ζυγίσει όλα αυτά. Αν θέλει να παίξει με αυτή τη λευκή στολή, σε αυτό το καταπληκτικό γήπεδο με τον φίλο του Jude Bellingham, τότε πρέπει να είναι δελεαστικό».
