Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Φάνης Φλώρος, παρουσιάζει την ιστορία του Jon Humble, πρώην φροντιστή των γυναικείων ομάδων των Liverpool και Man United που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.
Αν ένας παίκτης της ακαδημίας συμμετείχε στην προπόνηση της πρώτης ομάδας για μια μέρα, εκείνος έπρεπε να το ξέρει. Όταν ο Gaffey ξεκίνησε να εργάζεται ως εξωτερικό μέλος του staff με μερική απασχόληση, δεν είχε τα αρχικά του τυπωμένα στον εξοπλισμό του. Δεν το θεώρησε κάτι σημαντικό. Αλλά την επόμενη σεζόν — την πρώτη του Humble ως women’s kit lead — ο Big Jon τού παρέδωσε όλο τον εξοπλισμό με τα αρχικά του πάνω. Μια τόσο μικρή κίνηση, που όμως σήμαινε τόσο πολλά.
«Ήταν πραγματικά σημαντικό για εκείνον, όταν κάποιος έμπαινε στο περιβάλλον μας, να νιώθει αμέσως ότι αποτελεί μέρος του», λέει η Healy.
Ήταν πολύ περισσότερα από τον τίτλο της δουλειάς του. Πήγαινε πάντα ένα βήμα παραπάνω, το ‘όχι’ δεν ήταν ποτέ επιλογή, και οι παίκτριες τον λάτρευαν. «Η σχέση τους ήταν τόσο ειλικρινής και αυθεντική», λέει ο Gaffey.
Το δωμάτιο του Humble ήταν ακριβώς δίπλα από τα αποδυτήρια των παικτριών, και ήταν πάντα διαθέσιμος για να βοηθήσει με οποιοδήποτε αίτημα. Από κρυολογήματα και αυθόρμητες βόλτες για καφέ, μέχρι το να τυπώνει έξτρα φανέλες για οικογένεια ή φίλους — εκείνος το φρόντιζε. Και αυτό δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται· τα αποθέματα ιματισμού είναι περιορισμένα, αλλά ο Humble ήταν τόσο οργανωμένος που πάντα έβρισκε μια λύση.
Γνώριζε τις ιδιαιτερότητες της καθεμιάς απ’ έξω κι ανακατωτά: τρύπα στη μία κάλτσα αλλά όχι στην άλλη, διαφορετικά μεγέθη, πόσα ζευγάρια παπούτσια ή shinpads, μακρυμάνικες ή κοντομάνικες εμφανίσεις.
«Κανένας δεν συγκρίνεται με σένα», έγραψε η Le Tissier στα social media. Ο Humble ανεχόταν τα παπούτσια της Ella Toone — «τα πιο δύσοσμα στην ομάδα», όπως έλεγε — και συχνά της άφηνε τη φόρμα στο σπίτι όταν εκείνη την ξεχνούσε τις ημέρες των αγώνων. Υπέμενε, με το μεγάλο του χαμόγελο, και την ξεχασιάρα Melvine Malard.
«Σε κάθε πλάγια γραμμή, ήσουν αυτή η στοργική παρουσία, η σταθερή στήριξη — σαν πατέρας για όλες μας», έγραψε η Malard, η οποία τον αποκαλούσε Jonny. «Θα φορέσω τη φανέλα σαν να ήσουν εσύ αυτός που την ετοίμασες, την τύπωσες και τη διαμόρφωσες, για να λάμψω για σένα».
«Οι παίκτριες του μιλούσαν για οποιοδήποτε ζήτημα· από άποψη εμπιστοσύνης, ήταν σχεδόν σαν θεραπευτής, και είχε τον ίδιο ρόλο για πολλούς από το επιτελείο», λέει ο Shamieh.
«Σου έδινε μια τεράστια αγκαλιά-αρκούδας», προσθέτει ο Ian Willcock, που ήταν ο προπονητής τερματοφυλάκων της γυναικείας ομάδας στην United, αποχώρησε κι εκείνος το καλοκαίρι και τώρα έχει τον ίδιο ρόλο στην εθνική ομάδα γυναικών του Canada. «Όταν τη χρειαζόσουν, μπορούσες να πας σε εκείνον».
Ο Humble ήταν εξαιρετικά εργατικός, ξεφορτώνοντας το kit van από τις 7 το πρωί. «Good morning, sir!» ήταν ο τυπικός του χαιρετισμός, λέει ο Gaffey.
«Ο τρόπος που το έλεγε σού ξεκινούσε σωστά την ημέρα», προσθέτει. «Ήταν κάτι τόσο μικρό, αλλά όταν έφυγε για τη Liverpool, παρατήρησα ότι αυτό έλειπε — αυτό το σταθερό, γνώριμο πρόσωπο γύρω από τον σύλλογο».
Παρόλο που βρέθηκε στη Liverpool για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, η προσοχή του στη λεπτομέρεια και η εργατικότητά του έγιναν αμέσως αισθητές. «Ήταν στο στοιχείο του στο Melwood (το προπονητικό κέντρο της γυναικείας ομάδας)», λέει ο O’Boyle. «Απλώς λάτρευε να βρίσκεται σε αυτό το περιβάλλον».
Κάποιοι αστειεύονταν πως ήταν σπάνιο να βρεθεί κάποιος τόσο αγαπητός και στη Liverpool και στην United, δεδομένης της ιστορικής αντιπαλότητας των δύο συλλόγων.
Συνεχίζεται…
