Στο γκολ της Bournemouth, ο Virgil van Dijk και πάλι δεν κατάφερε να βρει επαφή με τη ψηλή μπαλιά μέσα στην περιοχή, αυτή τη φορά επειδή εμποδίστηκε από τον συμπαίκτη του Curtis Jones. Ακολούθησε πανδαιμόνιο, καθώς η σύγχυση που δημιουργήθηκε — με τη συμμετοχή πολλών παικτών και από τις δύο πλευρές — κατέληξε στον Amine Adli, ο οποίος έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα από κοντινή απόσταση.
Τα προβλήματα της Liverpool στις στατικές φάσεις αυτή τη σεζόν έχουν καταγραφεί εκτενώς.
Έτσι, όταν στις 4 Ιανουαρίου η Fulham κέρδισε πλάγιο άουτ βαθιά στις καθυστερήσεις — τρία λεπτά αφότου ο Cody Gakpo πίστεψε ότι είχε χαρίσει τη νίκη στους πρωταθλητές — οκτώ παίκτες γηπέδου της Liverpool υποχώρησαν μέσα στην περιοχή για να το υπερασπιστούν. Ο Arne Slot μάλιστα ενήργησε προληπτικά, περνώντας ως αλλαγή έναν επιπλέον αμυντικό, τον Joe Gomez, σε μια προσπάθεια να «κλειδώσει» το παιχνίδι.
Αντιλαμβανόμενη ότι πλέον μειονεκτεί αριθμητικά μέσα στην περιοχή, η Fulham εκτέλεσε το πλάγιο με κοντινή πάσα αντί να γεμίσει την μπάλα στην περιοχή και δούλεψε τη φάση μέχρι τον Harrison Reed, ο οποίος βρέθηκε με πολύ χώρο για να κινηθεί. Προχώρησε ανενόχλητος και εξαπέλυσε ένα ασταμάτητο σουτ στο «παραθυράκι», χαρίζοντας τη νίκη στην ομάδα του.
.Η ισοφάριση της Leeds United στο 96ο λεπτό, στην ισοπαλία 3-3 του Δεκεμβρίου, προήλθε επίσης από στατική φάση — αυτή τη φορά από κόρνερ.
Η Liverpool αδυνατεί να καλύψει σωστά το δεύτερο δοκάρι, με τον Alexis Mac Allister να μην καταφέρνει να μπλοκάρει τον Dominic Calvert-Lewin, γεγονός που συμβάλλει στο να αποτύχει ο Ryan Gravenberch να απομακρύνει με κεφαλιά. Ο Ao Tanaka εκμεταλλεύεται την κατάσταση και τιμωρεί την ομάδα του Arne Slot.
Παραλίγο να υπάρξει και έβδομο γκολ.
Ο Gabriel της Arsenal θα μπορούσε να προσθέσει κι άλλο πόνο στη Liverpool τον περασμένο μήνα, όμως δεν βρήκε καθαρά την μπάλα σε κόρνερ του Noni Madueke από πολύ κοντινή απόσταση και έτσι οι «Reds» έφυγαν από το Emirates Stadium με έναν πολύτιμο βαθμό από τη λευκή ισοπαλία.
Καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορεί πραγματικά να χαρακτηριστεί ως καθαρά τακτικό πρόβλημα — πρόκειται περισσότερο για ζήτημα οργάνωσης στις στατικές φάσεις, έλλειψης συγκέντρωσης και ατομικών λαθών.
Και αυτά τα λάθη θα μπορούσαν, εν μέρει, να οφείλονται και στη φυσική κατάσταση.
Η Liverpool ξεκίνησε τη σεζόν με μικρό ρόστερ, το οποίο αποδυναμώθηκε περαιτέρω από μια σειρά τραυματισμών. Αυτό άφησε τον Arne Slot με περιορισμένες επιλογές έμπειρων παικτών και έναν βασικό κορμό που καλείται να αγωνίζεται για πολλά λεπτά σε κάθε παιχνίδι. Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως δεν αποτελεί έκπληξη ότι, προς το τέλος σκληρών αναμετρήσεων σε ένα από τα πιο απαιτητικά πρωταθλήματα σωματικά, όπως η Premier League, γίνονται λάθη λόγω πνευματικής και/ή σωματικής κόπωσης.
Η έλλειψη συγκέντρωσης και η κακή λήψη αποφάσεων έπαιξαν σίγουρα ρόλο στο καθοριστικό πέναλτι που κέρδισε η Manchester City στις καθυστερήσεις στο Anfield την Κυριακή.
Ούτε ο Alexis Mac Allister ούτε ο Curtis Jones — ο οποίος ήταν μάλιστα «φρέσκος», έχοντας περάσει ως αλλαγή στο 85ο λεπτό — ακολουθούν την κίνηση του Matheus Nunes, που «γλιστρά» μέσα στην περιοχή. Ο τερματοφύλακας Alisson αποφασίζει ότι πρέπει να βγει γρήγορα για να προλάβει την πάσα του Bernardo Silva πριν από τον Nunes, όμως δεν τα καταφέρνει και παραχωρεί πέναλτι.
Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο απώλειας συγκέντρωσης, ο Andy Robertson αιφνιδιάζεται από τη χαμηλή σέντρα του Marc Cucurella και ο Estevao σκοράρει από κοντά στο 95ο λεπτό, χαρίζοντας τη νίκη στην Chelsea στο Stamford Bridge τον Οκτώβριο.
Η φάση εκείνη ξεκίνησε από τον τερματοφύλακα Robert Sanchez, αφότου το κακό κοντρόλ του Andy Robertson, έπειτα από πάσα του Hugo Ekitike, οδήγησε την μπάλα εκτός αγωνιστικού χώρου και σε εκτέλεση ελεύθερου λακτίσματος από τέρμα.
Η Liverpool επέλεξε να παραμείνει στο υψηλό της πρέσινγκ, όμως η εκτέλεσή του — όπως έχει συμβεί σε μεγάλα διαστήματα αυτής της σεζόν — δεν ήταν στο απαιτούμενο επίπεδο.
Μέσα σε λίγες μόνο πάσες, η αμυντική γραμμή της Chelsea είχε «βγάλει» εκτός φάσης τη μισή ομάδα του Arne Slot και βρισκόταν ήδη σε αντεπίθεση.
Η λογική του να προσπαθείς να κερδίσεις το παιχνίδι ανακτώντας την μπάλα ψηλά, στο μισό του αντιπάλου, είναι κατανοητή. Ωστόσο, αυτή η επιθετική νοοτροπία άφησε τη Liverpool εκτεθειμένη, καθώς δεν κατάφερε να διαταράξει σωστά την ανάπτυξη της Chelsea.
Η αδυναμία της να διατηρήσει μια επίθεση στο πρόσφατο παιχνίδι με τη Bournemouth στη νότια ακτή συνέβαλε επίσης στο να κερδίσει η ομάδα του Andoni Iraola πλάγιο άουτ αργά στις καθυστερήσεις.
Η Liverpool είχε κερδίσει κόρνερ, αλλά αφού η μπάλα επανήλθε στην περιοχή με σέντρα του Curtis Jones, ο τερματοφύλακας Djordje Petrovic την μπλόκαρε και μπόρεσε να ξεκινήσει αντεπίθεση, με τον Ryan Gravenberch να μένει να αμύνεται ένας εναντίον ενός απέναντι στον Amine Adli.
Αυτά όσον αφορά τις αιτίες πίσω από τόσα πολλά γκολ στα τελευταία λεπτά.
Πιο σημαντικό, από την οπτική του Arne Slot, είναι το ψυχολογικό βάρος που όλη αυτή η κατάσταση επιφέρει στους παίκτες του και το πώς μπορεί να σταματήσει αυτές τις απώλειες — κάτι που είναι πιο εύκολο να ειπωθεί παρά να γίνει.
«Ψυχολογικά, όταν ένα μοτίβο αρχίζει να παγιώνεται, είναι πολύ εύκολο για το μυαλό να αρχίσει να πιστεύει ότι υπάρχει λόγος που αυτό συνεχίζει να συμβαίνει», λέει ο αθλητικός ψυχολόγος Marc Sagal, ιδρυτής του The Winning Mind, ο οποίος έχει συνεργαστεί εκτενώς με κορυφαίες ομάδες της Premier League και όχι μόνο. «Και το μυαλό — συχνά ασυνείδητα — αρχίζει είτε να το περιμένει να συμβεί είτε να ανησυχεί ότι μπορεί να συμβεί ξανά, ακόμη κι αν πρόκειται για άτομα με υψηλή εκπαίδευση και ψυχική ανθεκτικότητα.
Αφήνει εκείνη τη μικρή αμφιβολία στο μυαλό των παικτών και αυτή η αμφιβολία μπορεί να δημιουργήσει ακριβώς το απαραίτητο στρες και την υπερβολική συγκέντρωση που οδηγεί σε λάθη τα οποία τελικά συμβάλλουν στο αρνητικό αποτέλεσμα. Το να προσπαθείς υπερβολικά να αποτρέψεις κάτι, μερικές φορές φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα.»
Ο Marc Sagal πιστεύει ότι η συζήτηση γύρω από το πρόβλημα είναι καθοριστική για να αλλάξει η νοοτροπία, αλλά τονίζει επίσης πως η υπερβολική εστίαση σε αυτό μπορεί να εντείνει την πίεση που ήδη υπάρχει στις καταστάσεις των τελευταίων λεπτών.
«Ο ψυχολογικός προσανατολισμός θα πρέπει να είναι: “Εκτελούμε το πλάνο μας”, όχι: “Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην τα κάνουμε θάλασσα”. Η ομάδα πρέπει να γνωρίζει ακριβώς πώς έχει αποφασίσει να αγωνιστεί όταν χρειάζεται να “κλειδώσει” ένα παιχνίδι, και αυτή η σαφήνεια σκοπού να γίνει το σημείο αναφοράς της. Όταν το μυαλό είναι απασχολημένο με την εκτέλεση κάτι θετικού και οικείου, αποδίδει πολύ καλύτερα απ’ ό,τι όταν προσπαθεί να αποτρέψει κάτι αρνητικό».
