Γράφει ο Αλέξανδρος Μωρέλλας, δημοσιογράφος, χομπίστας αναλυτής της Premier League & μέλος της Πανελλήνιας Λέσχης Φίλων Liverpool.
“Great is the art of beginning, but greater is the art of ending”, είχε πει ένας πολύ γνωστός Αμερικανός ποιητής του 19ου αιώνα, και η αλήθεια είναι πως τόσο ο αγωνιστικός επίλογος της Premier League την Κυριακή 31 Αυγούστου, όσο και εκείνος του μεταγραφικού παραθύρου για τη Liverpool ήταν αληθινή «ποίηση». Μία συγκλονιστική νίκη απέναντι στη βασική διεκδικήτρια για τον τίτλο Arsenal, αλλά και η μεταγραφική βόμβα που ακολούθησε με την απόκτηση του Isak, συνέθεσαν ένα ανυπέρβλητο ποδοσφαιρικό αριστούργημα, το οποίο είχε βαθιά πλατιά την υπογραφή των Hughes, Edwards, μα πάνω από όλα του John Henry.
Ναι η FSG πήρε τη ρεβάνς. Η αμερικανική εταιρεία που έχει υπό την ιδιοκτησία της τον σύλλογο, έχει κάνει λάθη, έχει αφήσει την ομάδα γυμνή κατά περιόδους, έχει ακολουθήσει και αμφιλεγόμενες ατραπούς, όπως εκείνη της συμμετοχής στην European Super League, ωστόσο, στα πολλά θετικά που έχουν προσφέρει οι Αμερικανοί προστέθηκε ένα ιστορικό μεταγραφικό παράθυρο, όπου η Liverpool απέκτησε σχεδόν κάθε No1 στόχο που είχε θέσει. Με υπομονή, με μυαλό, με δεινή διαπραγματευτική στρατηγική, και φυσικά με ζεστό χρήμα, τάραξε ολόκληρο τον πλανήτη αποκτώντας σχεδόν κάθε νέο σταρ που αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στη θέση του τα επόμενα χρόνια: Isak και Ekitike στους σέντερ φορ, Wirtz στους μεσοεπιθετικούς, Frimpong, Kerkez, Leoni στην άμυνα, Mamardashvili στο τέρμα. Και αν ο προπονητής της Crystal Palace, Oliver Glasner, δεν έπαιζε τόσο αντιεπαγγελματικό και τολμώ να πω βρώμικο ρόλο, εκβιάζοντας με παραίτηση αν πωλούνταν ο Guehi στη Liverpool, τότε θα είχαμε το τέλειο μεταγραφικό παράθυρο. Ο Glasner, που δεν αντιστάθηκε στην πώληση του Eze στην Arsenal, στέρησε 35 εκατομμύρια λίρες από τον σύλλογο, και κατέστρεψε ένα όνειρο είτε γιατί είναι ανίκανος να διαχειριστεί την επόμενη μέρα της ομάδας του είτε γιατί παίζει κάτι άλλο, που εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Όπως και να έχει η FSG και η διοικητική διανδρία, δεν συμβιβάστηκαν με λύσεις και παίκτες που δεν τους έκαναν 100%. Περίμεναν καρτερικά μέχρι το τελευταίο λεπτό του μεταγραφικού παράθυρου για να αποκτήσουν εκείνους που επέλεξαν εξαρχής. Και στο 99% τα κατάφεραν.
Είναι χρέος κάθε φιλάθλου που σέβεται τον εαυτό του και την ομάδα που υποστηρίζει, να ασκεί καλοπροαίρετη κριτική, ακόμα κι αν αυτή είναι σκληρή μερικές φορές. Μέρος του υγιούς παιχνιδιού όμως είναι και η αναγνώριση. Και η FSG μαζί με την ηγετική ομάδα των Hughes – Edwards έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους ώστε η ανοικοδόμηση και ανανέωση της ομάδας να έχει τις πιο γερές βάσεις και τα καλύτερα δυνατά υλικά για να συναντηθεί ξανά η Liverpool με την επιτυχία στο μέλλον. Μας εξασφαλίζει το τρέχον πρωτάθλημα αυτή η προσπάθεια; Όχι φυσικά. Όλα κρίνονται στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό που επιτυγχάνεται όμως είναι μια αριστοτεχνική χάραξη ενός εντυπωσιακού μέλλοντος για τον σύλλογο. Με ανακαινισμένο και μεγαλύτερο γήπεδο, με ένα σύγχρονο προπονητικό κέντρο-διαμάντι, με επένδυση στις Ακαδημίες, αλλά κυρίως με επένδυση χωρίς φόβο πια στη βασική ομάδα, η FSG πήρε τη ρεβάνς. Έκανε αυτό που έπρεπε. Και μπράβο τους. Το ξαναγράφω, ναι χρειαζόμαστε ακόμα μια λύση στα σέντερ μπακ, και κατά τη γνώμη μου και ένα αμυντικό χαφ. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα όμως και σε ένα καλοκαίρι. Το νερό έχει μπει στο αυλάκι, όμως, και αυτό είναι που μετράει.
Πόσα FIFA Puskás Awards θες ρε Ούγγρε;
Στα αγωνιστικά, η Liverpool ξεκινούσε ως επιεικώς τελειωμένη από την Arsenal. Τόσο τα μεγάλα αμυντικά κενά των 2 πρώτων αγωνιστικών, όσο και η συμπαγής και ακόμα πιο ενισχυμένη φέτος Arsenal, (οι φίλαθλοι της οποίας στοιχημάτιζαν τα σπίτια τους ότι θα μας νικήσουν), είχαν γεμίσει με απαισιοδοξία το Anfield. Απαισιοδοξία που ενισχύθηκε περαιτέρω από την κάκιστη εμφάνιση του πρώτου ημιχρόνου, όταν η Liverpool είχε ουσιαστικά 0 τελικές στον στόχο. Οκ, να συμφωνήσουμε ότι οι «Λονδρέζοι» κατέβασαν ένα αποκρουστικά αμυντικογενές σχήμα ώστε να κρατήσουν το 0 πίσω και να επιδιώξουν να μας κερδίσουν στα στημένα, παρ’ όλα αυτά η προβληματική εικόνα του α ημιχρόνου ήταν περισσότερο δικό μας «επίτευγμα» και λιγότερο κατόρθωμα της Arsenal.
Απόδειξη, το β ημίχρονο, όταν η Liverpool και ξεθάρεψε, αλλά και με την παρουσία του διεισδυτικού Jones, ο οποίος αντικατέστησε τον ανέτοιμο και απρόσμενα κακό Mac Alister, βρήκε κυκλοφορία, είχε πατήματα στην αντίπαλη περιοχή και δημιούργησε τις ευκαιρίες της. MVP ο απίστευτος Dominic Szoboszlai, ο οποίος με εξαίρεση 1-2 φάσεις που του έφυγαν στην άμυνα, ήταν ο απόλυτος μάγος είτε ανασταλτικά ως πειραματικό δεξί μπακ, είτε δημιουργικά. Το απίστευτης ομορφιάς γκολ του από φάουλ ήταν η καλύτερη ποδοσφαιρική εκδίκηση απέναντι στην πιο άσχημη εκδοχή διεκδικήτριας πρωταθλήματος που στηρίζεται στην ανασταλτική, σχεδόν καταστροφική αντιμετώπιση του παιχνιδιού των αντιπάλων. Αυτή είναι η Arsenal του Arteta. Για να επιστρέψουμε όμως στον πρωταγωνιστή, στην 3η του σεζόν ο Ούγγρος παρουσιάζεται όχι απλώς πιο βελτιωμένος, αλλά κυριολεκτικά ως ένας ποδοσφαιριστής παγκόσμιας κλάσης.
Δημιουργικά ήταν ίσως το χειρότερο ντέρμπι Liverpool – Arsenal που έχουμε παρακολουθήσει στην Premier League. Ακόμα και έτσι όμως οι 3 βαθμοί ήρθαν και οι πρώτες φάπες στον απίστευτο εγωισμό του Arteta και των οπαδών των «κανονιέρηδων» έπεσαν. Οι πρωταθλητές είναι εδώ, ακόμα και αν έχουν αλλάξει 7 ή και 8 παίκτες. Και για να τους πάρεις τον τίτλο πρέπει να ιδρώσεις και να παλέψεις σκληρά. Και με τα νέα μας αποκτήματα, το έργο των ανταγωνιστών μας δυσκολεύει ακόμη περισσότερο.
Μάχη με τον χρόνο
Αυτή τη φράση θα την ακούμε συχνά φέτος. Αρχικά η διοικητική ομάδα έδινε μάχη με τον χρόνο να κλείσει τους Isak – Guehi και τελικά έφερε τον έναν. Ο Hughes παίζοντας δύο παράλληλες παρτίδες σκάκι, σαν ψυχρός και ατάραχος γκρανμαίτρ, έσυρε ηθελημένα τη Newcastle και την Crystal Palace μέχρι την τελευταία ημέρα των μεταγραφών ώστε να βρεθούν αντιμέτωπες με την αλάνθαστη τακτική του “take it or leave it”. Μέχρι και την προηγούμενη ημέρα έβγαιναν δημοσιεύματα από έγκριτους δημοσιογράφους ότι και οι 2 μεταγραφές ναυάγησαν. Του Isak γιατί η Liverpool απλώς αποσύρθηκε καθώς τα 130 εκατομμύρια λίρες τα έβρισκε υπερβολικά, ενώ στην περίπτωση του Guehi σθεναρή αντίσταση πρόβαλε ο προπονητής της Palace, Oliver Glasner, με αποτέλεσμα να μετατεθεί η έλευση του Άγγλου κεντρικού αμυντικού για το επόμενο καλοκαίρι. Τελικώς εκείνος που φαινόταν πιο δύσκολο να έρθει, ο Σουηδός φορ, ντύθηκε στα κόκκινα, αλλά ο Άγγλος σέντερ μπακ, που είχε ετοιμάσει μέχρι και βίντεο αποχαιρετισμού για τους οπαδούς της Palace, έμεινε στα κρύα του λουτρού εξαιτίας του προπονητή του. Προσωπική πρόβλεψη, εκτιμώ ότι ο Guehi θα έρθει τον Ιανουάριο, ώστε και η Palace με την οποία οι Reds διατηρούν άριστες σχέσεις να βάλει κάτι στα ταμεία της, και ο Guehi να έρθει στα σίγουρα γιατί ως Free agent ουδείς μπορεί να προβλέψει τι θα αποφασίσει έχοντας όλες τις προτάσεις στα χέρια του.
Επόμενη μάχη με τον χρόνο θα δοθεί από τον Slot και τους συνεργάτες του, προκειμένου τα νέα αποκτήματα να γίνουν μια δυνατή και συμπαγής ομάδα σε αγαστή συνεργασία με την παλιά φρουρά, ώστε η Liverpool να διεκδικεί όλους τους τίτλους. Αυτό δηλαδή που αποτελεί τη συστατική της διακήρυξη. Τέτοιο 2ήμερο δεν θα το ξαναζήσουμε χρονικά κάπου κοντά. Για αυτό ας το απολαύσουμε.
