Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, σχολιάζει τα τεκταινώμενα γύρω από τη Manchester City, αλλά και το ντέρμπι στο Anfield που έρχεται.
Καλησπέρα σε όλους. Συννεφιασμένη πρωτομηνιά, εκτός του στοιχείου μας μιας και για ακόμη ένα ΣΚ θα λείπει η Liverpool από τη ζωή μας. Θετικό αυτό το διευρυμένο διάλλειμα, για εμένα, μιας και δεν θα έχουμε αυτό το σπαστικό των συνεχόμενων τριών break εθνικών που είχαμε τα τελευταία χρόνια. Θα ξαναδιακόψουμε τη ροή του προγράμματος ξανά στα μέσα Νοέμβρη και μετά… καλό Μάρτιο, άρα ο ρυθμός των ομάδων θα κοπεί μία λιγότερη φορά.
Πάντως, το αγγλικό ποδόσφαιρο μόνο στάσιμο δεν έμεινε αυτές τις εβδομάδες. Το αποκλειστικό του David Ornstein σχετικά με την απόφαση της ανεξάρτητης αρχής για την υπόθεση της Man City έβαλε βόμβα στο άθλημα στο νησί και έχει προκαλέσει πραγματικό χάος.
Όχι ότι δεν ξέραμε τι συμβαίνει. Η City τα προηγούμενα χρόνια ανακοίνωνε νέα brand deals πολλών εκατομμυρίων με εταιρείες που στο Linkedin είχαν οκτώ άτομα προσωπικό και ως CEO, προφίλ με γυναίκες των οποίων οι φωτογραφίες προφίλ ήταν στοκ και βρισκόντουσαν παντού στο ίντερνετ, από ψεύτικα προφίλ στο facebook μέχρι και σε… ροζ σάιτ.
Όμως, είναι πάντα αλλιώς να βλέπεις μια παρανομία και αλλιώς να βγαίνει η απόφαση ενοχής. Σε αυτό τον αγγελικά πλασμένο κόσμο του 2026 σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει αναγκαστική σύνδεση μεταξύ εγκλήματος και καταδίκης και άρα όλα αυτά τα χρόνια η αντίδραση μας στο άκουσμα των 115 κατηγοριών κατά της City ήταν το «έλα μωρέ, σιγά μη γίνει τίποτα».
Ξαφνιάστηκα θετικά όταν είδα το ρεπορτάζ λοιπόν, σοκαρίστηκα όμως όταν διάβασα την επίσημη ανακοίνωση της Premier League.
Η λίγκα, της οποίας είναι μέλος και μέτοχος θυμίζω η City, δεν κράτησε μια πιο… ουδέτερη στάση. Η ανακοίνωσή της είναι κατηγορηματική, οριακά επιθετική και πλήρως επικριτική, σαν να θέλει να ντροπιάσει την City και τους Άραβες τόσο για το τρόπο που παραποιούσαν τα οικονομικά του συλλόγου, όσο και για το ότι δεν έδειξαν κανένα σημάδι πως θέλουν να συνεργαστούν με τις αρχές.
Πριν την ανακοίνωση, θα πόνταρα πως η τιμωρία δεν θα αγγίζει τους τίτλους των προηγούμενων ετών, πως θα εμπεριέχει ένα πολύ μεγάλο πρόστιμο, απαγόρευση μεταγραφών και τεράστια αφαίρεση βαθμών – σπαστή όμως σε ένα διάστημα ετών για να μην σημάνει και υποβιβασμό.
Μετά την ανακοίνωση, αμφιβάλλω. Αν η έφεση της City πέσει στο κενό, κάτι που θεωρώ σχεδόν σίγουρο μιας και η υπόθεση παραμένει στα αγγλικά δικαστήρια, τότε δεν βλέπω τον τρόπο με τον οποίο διασφαλίζεται στο 100% η θέση της στη κορυφαία κατηγορία, ή το δικαίωμα των Αράβων να κατέχουν μετοχές σε οποιοδήποτε αγγλικό σύλλογο. Δεν βλέπω το πως οι υπόλοιπες ομάδες δεν θα τους τρέξουν για διαφυγόντα κέρδη και πως οι μεγάλοι παίκτες τους θα παραμείνουν στο ρόστερ τους.
Ακόμα όμως, θεωρώ τρομακτικά δύσκολο να υπάρξει αφαίρεση τίτλων. Και, να σας πω την αλήθεια, δεν με ενοχλεί και ιδιαίτερα αυτό. Γιατί η ιστορία πια έχει γράψει πως ο σπουδαίος Gerrard και η ποδοσφαιρική μηχανή του Jurgen Klopp πήγαν μέχρι τέλους και έχασαν τίτλους από έναν σύλλογο που έκλεβε. Μια Liverpool που πήγε μέχρι τέλους το τίτλο το 2014 με τον Mignolet, τον Flanagan, τον Skrtel, τον Johnson και τον Kolo Toure, έχασε στο νήμα το πρωτάθλημα από μια ομάδα που πλήρωνε παίκτες και προπονητές με διπλά συμβόλαια, που χρησιμοποιούσε εταιρείες – φαντάσματα για να φουσκώνει τα εισοδήματά της και που είχε ως αποτέλεσμα να παρατάσσει εντός αγωνιστικών χώρων όντως σπουδαίες ενδεκάδες.
Το ίδιο έκανε και η Liverpool των 2019 και 2022, όταν για να πάρει τον Alisson επέλεξε να μην πάρει τον Fekir, που πήρε το Champions League και ως ενίσχυση έφερε ελεύθερο τον Adrian και τον 16χρονο Elliott. Η ιστορία πια λέει πως τα πρωταθλήματα των 2012, 2014, 2018, 2019, 2021, 2022, 2023 και 2024 έχουν από πάνω τους γιγαντιαίους αστερίσκους. Έχουν τη ρετσινιά του κλέφτη και τη ντροπή του ψεύτη. Και στον αθλητισμό, τι νόημα έχει ο τίτλος όταν δεν υπάρχει αναγνώριση;
Όλη η Αγγλία και όλη η Ευρώπη χορεύει στους ρυθμούς του 114, όλο το νησί τραγουδάει πως «They’ve been to PSG and Napoli, Barcelona, Rome, now they’re off to Bromley, Bromley at home». Ένα ολόκληρο οικοδόμημα φτιαγμένο κάτω από το χαλάκι, συντηρήθηκε πίνοντας τον ιδρώτα των αντιπάλων και πια ρεζιλεύεται. Γιατί η ρουφιάνα η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει.
Αυτό το ποδοσφαιρικό ψέμα, ο θίασος κουστουμαρισμένων απατεώνων, το οποίο με κομπίνες δισεκατομμυρίων έχει φτιάξει ένα σύνολο αξιόλογων ποδοσφαιριστών που κανονικά δεν θα έπρεπε να περνάνε ούτε έξω από το αεροδρόμιο του Μάντσεστερ (ή αν το κάνουν να πηγαίνουν στην άλλη ομάδα της πόλης τους), έχει την ατυχία το πρώτο ματς μετά από όλο αυτό το χάος να είναι στο τόπο που αδικήθηκε περισσότερο από κάθε άλλο σε αυτή τη διαδικασία – το Anfield.
Καρμικό, οριακά, να έρθουν στην έδρα που 90 λεπτά δεν θα ακούνε τον συμπαίκτη τους. Πολλά μπορεί να πει κανείς για την ατμόσφαιρα στα αγγλικά γήπεδα και για το πόσο flat μπορεί να είναι, αλλά σε αυτό το μικρό γαλατικό χωριό στις όχθες του Mersey, όταν ο κόσμος μυριστεί αίμα, το ανακοινώνει. Η City έρχεται να παίξει ένα ματς ως πρωτοπόρος αλλά με τεράστια ερωτηματικά πάνω από τα κεφάλια των παικτών σχετικά με το μέλλον όλου του συλλόγου, απέναντι σε μια ομάδα που ψάχνει μεν τα κομμάτια της ακόμα, αλλά που το παιχνίδι που θέλει πια να παίξει θέλει ένα κολασμένο περιβάλλον.
Ούτε που τολμώ να διανοηθώ το τι θα γίνει έξω από το γήπεδο. Γιατί ο κόσμος στερήθηκε μέρες χαράς. Και αυτός ο καημός, η απογοήτευση και η στεναχώρια, πια έχουν μετατραπεί σε αίσθημα αδικίας, θυμό και θέληση για εκδίκηση.
Τι κι αν η Liverpool δεν έχει ξεκινήσει με σταθερότητα τη σεζόν; Τη Κυριακή 11/10 το Anfield θα προσπαθήσει να διαλύσει μόνο του την αντίπαλο και οι παίκτες θα έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν. Δεν πρέπει να μείνει λεπίδα γρασιδιού απάτητη από έντεκα μαχητές με κόκκινα, οι οποίοι πρέπει να δείξουν ότι, όπως ο κόσμος είναι εκεί για αυτούς, έτσι είναι και αυτοί για τον κόσμο.
Πρέπει να είναι εκεί για όλους όσους ψάχνουν δικαίωση και για αυτούς που ο Αλί Μπαμπά και οι 40 κλέφτες τους στέρησαν δόξα, τίτλους, χαρά. Για τον Gerrard που κοιμάται και ξυπνά εδώ και δώδεκα χρόνια με τύψεις για το γλίστρημα, για τον Henderson, τον Mane, τον Bobby, τον Salah, τον Klopp και όλα τα άλλα παιδιά που μας έκαναν υπερήφανους, γιατί με πέτρες και ξύλα πήγαν κόντρα στα τανκ – και ΚΕΡΔΙΣΑΝ.
Κέρδισαν και μέσα στο γήπεδο, αλλά κέρδισαν και στη συνείδηση του κόσμου. Η Liverpool έχει ό,τι δεν έχει η αντίπαλός της την άλλη Κυριακή. Την αναγνώριση του κόσμου, τη περηφάνια του πρωταθλητή και όχι τον ξεπεσμό του απατεώνα.
