Ο συντάκτης του Liverpool.gr, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, γράφει για τη πρεμιέρα της Liverpool στο πρωτάθλημα, αλλά και τις μεταγραφικές κινήσεις.
Καλησπέρα σε όλους! Αναμονή τέλος, η Liverpool επιστρέφει στη δράση (σε επίσημα παιχνίδια) μετά από τρεις μήνες και το σχεδόν… απαραίτητο break από τη περσινή ανηφόρα.
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και η περσινή ήταν κακή, στραβή και ανάποδη, με το τραγικό χαμό του Diogo να αποπροσανατολίζει – όπως ήταν φυσιολογικό – ολόκληρο τον πλανήτη Liverpool. Η υπεράσπιση του στέμματος εκτροχιάστηκε νωρίς και από εκεί και πέρα η σεζόν ήταν μια συνεχής μάχη για επιβίωση.
Η ομάδα του Slot κατάφερε να μπει από το… παράθυρο στο Champions League, λόγω της έξτρα θέσης που κέρδισε για μια ακόμα χρονιά η Premier League λόγω απόδοσης των ομάδων της στην Ευρώπη, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να παραγραφούν τα πολλαπλά αδικήματα του Ολλανδού στη σεζόν.
Από τη κακή αγωνιστική εικόνα, στα χαμένα αποδυτήρια, στις χαλαρές προπονήσεις και μέχρι τις συνεχής ατυχέστατες δηλώσεις του, ο Slot φάνηκε να λυγίζει υπό τη πίεση, καταφέρνόντας να απολυθεί από μία ομάδα που δεν απολύει προπονητές, ένα χρόνο μετά τη κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Προφανώς δεν είμαστε αγνώμονες, αναγνωρίζουμε τη προσφορά του και είναι πάντα ευπρόσδεκτος στο Anfield, όμως η αλλαγή ήταν μονόδρομος. Αντικαταστάτης, ό,τι κοντινότερο μπορούσαν να βρουν στο αγωνιστικό καλούπι του Klopp. Πιο direct παιχνίδι, με ίδια φιλοσοφία όμως, αυτή του gegenpress, του ανελέητου κυνηγιού του αντιπάλου, όπου το κλέψιμο της μπάλας είναι έμμονη ιδέα. Στιλ παιχνιδιού που ταιριάζει γάντι στη φιλοσοφία του συλλόγου και της πόλης, θα πω εγώ, το οποίο όμως αυτή τη στιγμή έχει και ανάγκη η Liverpool.
Μετά το περσινό μούδιασμα, ο κόσμος πρέπει να νιώσει ξανά τον ενθουσιασμό. Δεν πρέπει να νιώθει πως παρακολουθεί τα ματς σαν αγγαρεία ή ότι πάει γήπεδο από συνήθεια. Ας χάσουμε, μπάλα είναι, αλλά ας το κάνουμε όμορφα. Ας το κάνουμε στο 100%.
«Το ποδόσφαιρο έχει να κάνει με συναισθήματα» ήταν η πρώτη ατάκα του Iraola στο βίντεο της παρουσίασής του και αυτό είναι που έχει ανάγκη η Liverpool. Τη χαρά του παιχνιδιού. Την προσμονή αντί του φόβου (ή, ακόμα χειρότερα, της αδιαφορίας) για το επόμενο ματς.
Με αυτές τις αρχές ταξιδεύει στο Newcastle για τη πρεμιέρα, σε ένα παιχνίδι που, ενώ φάνταζε τον Ιούνιο πολύ δύσκολο για πρώτο ματς σε μια νέα εποχή, τώρα φαίνεται πως έρχεται… λουκούμι.
Αν η Liverpool έχει περάσει ένα απογοητευτικό μεταγραφικά καλοκαίρι, τότε η Newcastle έχει περάσει ένα καταστροφικό. Gordon, Guimaraes και Tonali προστέθηκαν στη περσινή απώλεια του Isak, οι πιθανοί αντικαταστάτες χάθηκαν ένας – ένας στο… παρά πέντε (Munoz στη Liverpool, Manzambi στη Villa δύο τρανταχτά παραδείγματα), με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή το ρόστερ να έχει αρκετούς ταλαντούχους αλλά τελείως unproven παίκτες. Στη πρεμιέρα θα λείπουν και οι Joelinton – Livramento λόγω τραυματισμών, όπως και ο προπονητής Eddie Howe, ο οποίος έφυγε κοινή συναινέσει αρχές Αυγούστου!
Το St James’ Park παραμένει μια απαιτητική έδρα, όμως, κακά τα ψέματα, δεν θα μπορούσε να έρθει σε πολύ καλύτερες συνθήκες. Οι Reds πάνε με κενά στον προγραμματισμό, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, όμως σε επίπεδο ενδεκάδας τουλάχιστον, τα πράγματα έχουν μια… ομαλότητα.
Ο Jacquet πάει φουλ για επίσημο ντεμπούτο αφού τα 45 λεπτά του κόντρα στη Como ήταν αρκετά για να ωθήσουν τον Phil Thompson να τα χαρακτηρίσει ως «το καλύτερο ντεμπούτο που έχω δει στο Anfield». Ίσως λίγο υπερβολικός ο legend των Reds αλλά ο Γάλλος ήταν όντως εντυπωσιακός και, υγιής να είναι, πιστεύω έχει όλα τα φόντα να βγει ανώτερος του… ρόλερκόστερ με το όνομα Ibou Konate.
O Munoz είναι μια έξυπνη μεταγραφή βάθους, όπως είναι και ο δανεισμός του έμπειρου Araujo. Ο δεύτερος δεν με ενθουσιάζει σαν παίκτης, μιας και δεν είναι και ο πιο… εγκεφαλικός στόπερ του κόσμου, αλλά μιλάμε για έναν αρχηγό της Barcelona με μονοετή δανεισμό που κλείνει κενό.
Ο Jones αποχαιρετά και αφήνει την ομάδα χωρίς scouser, άσχημο αυτό κατ’ εμέ, όμως η αποχώρησή του ένα χρόνο πριν τη λήξη του συμβολαίου είναι σωστή, από τη στιγμή που ο παίκτης έχει φανερά ταβανιάσει σε ένα απλά «οκ» επίπεδο για τη Liverpool, έχοντας όμως βλέψεις για θέση βασικού – και την ανάλογα εκτός πραγματικότητας συμπεριφορά…
Η ομάδα ψάχνει δύο επιθετικούς, με τη πώληση του Gakpo να μοιάζει όλο και πιο κοντινή. Καλά σενάρια αμφότερα. Ο Cody είναι καλός παίκτης αλλά τελείως μονοδιάστατος και σίγουρα όχι το εξτρέμ που χρειάζεται ο Iraola. Γρήγορους και ικανούς στο ένας με έναν δηλαδή. Δύο στοιχεία που δεν έχει ο Ολλανδός, ειδικά το δεύτερο.
Θα ήταν φρόνιμο ίσως να έρθει ένας παίκτης με δανεισμό για αλλαγή του Isak, χωρίς να ξέρω πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό, όπως και θα ήθελα μεταγραφή δεξιού μπακ επιπέδου, κάτι που όμως δεν ευνοείται από την αγορά.
Αν – και είναι μεγάλο αν – ολοκληρωθούν αυτές οι κινήσεις, θα μιλάμε για ένα καλό σε γενικές γραμμές μεταγραφικό καλοκαίρι. Για την ώρα, είναι λειψό. Και είναι μεγάλη αποτυχία ότι ψάχνει δύο μεταγραφές στο φίνις η Liverpool.
Η αλήθεια είναι ότι η ομάδα από το 2022 και τη φυγή του Edwards περνά κάθε χρόνο κοσμογονικές αλλαγές, στις οποίες έχει ανταποκριθεί θετικά, αφού μπορεί άλλους συλλόγους να τους έστελναν στη… 16η θέση του πίνακα. Το 2023 έφυγε όλο το κέντρο – μαζί με τους δύο αρχηγούς, το 2024 ο Klopp, το 2025 άλλαξε όλο το ρόστερ με επένδυση άνευ προηγουμένου και φέτος είχαμε δύο σπουδαίες αποχωρήσεις (Salah και Robertson), αλλαγή προπονητή και φυσικά μεταβολή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς.
Δεν θα βιαστώ να χαρώ για τις εξελίξεις στη μετοχική σύνθεση της εταιρείας, αφού με τα καλά και τα κακά τους, οι Βοστωνέζοι έχουν δώσει μια σταθερότητα στην Liverpool. Αν πολλές φορές στο αθλητικό κομμάτι είναι εκτός τόπου και χρόνου αυτοί, που βρίσκονται στο χώρο του αθλητισμού 30 χρόνια, τότε τι θα μπορούσε να κάνει ένα γκρουπ δισεκατομμυριούχων σαν τον Bezos που ουδεμία επαφή έχει με τον αθλητισμό;
Μεγάλα πορτοφόλια μεν, κίνδυνος για ακατανόητες κινήσεις, εκτός επαφής με τη κουλτούρα και τη σχέση ζωής του ποδοσφαίρου με την Ευρώπη δε.
Όλα αυτά, πάντως, έρχονται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με αυτό που θα συμβεί τη Κυριακή στις 18:30 ώρα Ελλάδος στο Newcastle, όπου έντεκα παιδιά με τα κόκκινα ξεκινάνε το ταξίδι τους σε μια σεζόν με όνειρα, φιλοδοξίες αλλά και αναγνώριση των δυσκολιών. Με σκοπό το Liverbird να συνεχίσει τις πάντοτε υψηλές του πτήσεις και το κόσμο να παίρνει χαρά από το θέαμα αυτών.
Ό,τι και να γίνει, αυτά τα παιδιά δεν θα περπατάνε ποτέ μόνα τους.
Καλή σεζόν αρρώστια.
