Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που ο Kevin Keegan — με τη χαρακτηριστική φουντωτή περμανάντ, τον κυματιστό γιακά των 70s και τη μαγεία στα πόδια — οδηγήθηκε στην άκρη του γηπέδου για να παραλάβει την πρώτη του Χρυσή Μπάλα.
Ο Keegan δεν αναγνώρισε τον άνθρωπο που του την παρέδωσε και, ακόμη και σήμερα, σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, δεν γνωρίζει ποιος ήταν. «Δεν είμαι καν σίγουρος ότι έγινε κάποια ανακοίνωση», θυμόταν. «Του έσφιξα το χέρι, την έβαλα στην τσάντα μου και την πήρα σπίτι μαζί με τα υπόλοιπα πράγματά μου».
Όσο για το ίδιο το τρόπαιο, δεν είχε καμία σχέση με τον επιβλητικό, επιχρυσωμένο όγκο από μπρούντζο που θα παραλάμβαναν τόσες φορές αργότερα ο Lionel Mesi και ο Cristiano Ronaldo.
Ο Keegan ήταν αρκετά ευγενικός ώστε να μου επιτρέψει, μια μέρα, να το βγάλω από τη βιτρίνα με τα τρόπαιά του και να δοκιμάσω το βάρος του ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Ήταν απροσδόκητα ελαφρύ — σαν κάτι που θα περίμενες να κερδίσεις σε έναν τοπικό διαγωνισμό μπιλιάρδου σε παμπ — και έκανε έναν ελαφρύ ήχο, επειδή ένα κομμάτι μετάλλου είχε χαλαρώσει μέσα στη ξύλινη βάση.
Το μέταλλο ήταν αλλοιωμένο στο χρώμα, κιτρινοπράσινο, και μπορούσες να διακρίνεις την κόλλα με την οποία είχε κολληθεί η χαραγμένη πλακέτα. «Μια φορά το είχα πάει για εκτίμηση και ο τύπος μού είπε ότι άξιζε ένα δεκάρικο», είπε ο Kevin Keegan. «Αμφιβάλλω αν ο Cristiano θα το χρησιμοποιούσε έστω και για στοπ πόρτας».
Στις 14 Φεβρουαρίου, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Kevin Keegan κλείνει τα 75 του χρόνια — και αν αναλογιστεί κανείς όλα όσα πρόλαβε να χωρέσει σε αυτή τη διαδρομή, πρόκειται για μια ζωή γεμάτη επιτεύγματα.
Πρώτα όμως, υπάρχει το μικρό… ζήτημα του αγώνα Liverpool εναντίον Newcastle United στο Anfield το Σάββατο. Δύο σύλλογοι που σημάδεψαν όσο λίγοι τη ζωή του και ένα παιχνίδι που αναπόφευκτα θα έχει τον “King Kev” στο φόντο, μετά την πρόσφατη ανακοίνωση ότι υποβάλλεται σε θεραπεία για καρκίνο.
Ίσως είδατε πρόσφατα το πανό «Long Live King Kev The Messiah» προς τιμήν του Keegan στο St James’ Park — μια συγκινητική υπενθύμιση από τους φιλάθλους της Newcastle ότι ο δεσμός του με τον κόσμο του Tyneside δεν έχει ξεθωριάσει ποτέ, παρά τα χρόνια της απουσίας.
Ο Kevin Keegan, υποψιάζομαι, δεν θα είχε εκπλαγεί από την καλοσύνη που εισέπραξε, αν σκεφτεί κανείς όλη την ιστορία του με τη Newcastle — πρώτα ως παίκτης, όταν πήδηξε στο Gallowgate End για να πανηγυρίσει το γκολ στο ντεμπούτο του, και έπειτα ως προπονητής που πήρε έναν σύλλογο χαμένο και στάσιμο από τα βάθη της παλιάς Second Division (τη σημερινή Championship) και τον οδήγησε σε εκείνη την αξέχαστη, οριακή απώλεια του τίτλου στην Premier League τη σεζόν 1995-96.
Τον γνώρισα καλύτερα όταν έκανα το ghost-writing της αυτοβιογραφίας του το 2018 και ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό να βλέπεις από κοντά την αντίδραση του κόσμου των Geordie, όταν είχε κανονιστεί μια βραδιά στη βορειοανατολική Αγγλία για την προώθηση του βιβλίου.
Ξεκινήσαμε μαζί οδικώς από το Manchester με προορισμό το Newcastle και, ο Keegan όντας Keegan, ήθελε να πάρει τη γραφική διαδρομή.
Ήταν υπέροχα: τσάι σε σερβίτσιο από bone china και μαρμελάδα με scones σε ένα χαριτωμένο καφέ χωριού, στην άκρη της Lake District. Αν θυμάμαι καλά, καταλήξαμε και σε ένα μαγαζί με παιχνίδια στο Kirkby Lonsdale, Cumbria. Όταν όμως φτάσαμε τελικά στο Newcastle, η ενέργειά του άλλαξε πραγματικά. Ήθελε να κάνει μια περιήγηση και να μου δείξει τα παλιά του στέκια. Τα μάτια του έλαμπαν. Ήταν ωραίο να είσαι ξανά στο σπίτι, μου είπε.
Και ύστερα, επιτέλους, ήρθε η ώρα να βγει από τα παρασκήνια αυτού που κάποτε ήταν το Sage, και σήμερα είναι το Glasshouse International Centre, για να δεχτεί την αποθέωση από 2.000 φίλους του ποδοσφαίρου. «Δεν έχεις γνωρίσει ποτέ την αληθινή αγάπη αν δεν έχεις δει τον Kevin Keegan να ανεβαίνει σε σκηνή στο Tyneside», έγραψε για την περίσταση ο συνάδελφός μου στο The Athletic, George Caulkin, στους The Times. «Οι ιαχές αντηχούσαν, τα δάκρυα έτρεχαν και ο Keegan φούσκωνε τα μάγουλά του από έκπληξη».
Χωρίς να θέλω να γίνω υπερβολικά συναισθηματικός, αυτές οι στιγμές θα με συνοδεύουν για πάντα, αν αναλογιστεί κανείς ότι η ποδοσφαιρική λάμψη του Keegan ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ο πατέρας μου με πήγε σε έναν από τους πρώτους αγώνες της ζωής μου. Αντίπαλος ήταν η Southampton στο City Ground, έδρα της Nottingham Forest, και ο Keegan πέρασε τον Peter Shilton, τον τερματοφύλακα της Forest, για να στείλει την μπάλα στα δίχτυα — ακριβώς μπροστά από την εξέδρα όπου στεκόμουν.
(Daniel Taylor: The Athletic)
Συνεχίζεται…
